Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Light In Babylon: Πιστεύουμε στους ανθρώπους όπως είναι, απλοί και χωρίς τίτλους

Light In Babylon: Πιστεύουμε στους ανθρώπους όπως είναι, απλοί και χωρίς τίτλους

  • A-
  • A+

Ιράν, Ισραήλ, Γαλλία, Τουρκία, ακόμη και Σκοτία. Οι Light In Babylon αποτελούν από μόνοι τους ένα εντυπωσιακό μωσαϊκό και, λίγο πριν έρθουν στην Αθήνα για μία μοναδική συναυλία, μας ανοίγονται για τη μουσική, την Κωνσταντινούπολη, την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, το σκοτάδι και το φως.

Δηλώνουν οπαδοί και μέλη του κινήματος της world music, όμως, δεν θεωρούν ότι ο όρος πρέπει να περιορίζεται μόνο στη μουσική.

«Θεωρούμε τους εαυτούς μας σαν πολίτες του κόσμου και την μουσική μας μουσική του κόσμου και όσους την ακούν ως πολίτες του κόσμου» μας λέει η τραγουδίστρια Μίχαλ Έλια Καμάλ και υπογραμμίζει ότι «το να είσαι ανοιχτός σε κάτι διαφορετικό και να μοιράζεσαι την κουλτούρα σου δεν σου ανοίγει μόνο το μυαλό, αλλά και την καρδιά».

Συνδυάζοντας μια ευρεία γκάμα ήχων της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, οι Light in Babylon μας στέλνουν το μήνυμα «μην σπαταλάτε τον χρόνο σας με μίσος, μην περπατάτε στο σκοτάδι, θα αποτύχετε. Ελάτε μαζί μας και περπατήστε μαζί μας προς το φως».

Τι σημαίνει ακριβώς για εσάς world music; Πως ήρθατε σε επαφή με τη μουσική που παίζετε;

Πολλές φορές υπό τον όρο world music στη μουσική βιομηχανία μπορείς να βρεις διαφορετικά είδη από διαφορετικές χώρες. Μπορείς να βρεις ethnic και folk από όλα τα «εξωτικά» μέρη όπως η Ινδία και η Αφρική (όχι αμερικανική folk). Για εμάς ο όρος έχει πολύ μεγαλύτερο νόημα που πηγαίνει πέρα από τη μουσική.

Θεωρούμε τους εαυτούς μας σαν πολίτες του κόσμου και την μουσική μας μουσική του κόσμου και όσους την ακούν ως πολίτες του κόσμου. Στην μπάντα μας, άλλωστε, προερχόμαστε από διαφορετικές εθνικότητες. Η Μίχαλ (τραγούδι/ κρουστά) είναι Ισραηλινοϊρανή, ο Ζουλιέν (κιθαρίστας) είναι Γαλλοκινέζος και ο σαντουρίστας είναι Τούρκος. Όταν παίζουμε σε μεγάλες σκηνές έχουμε άλλα δύο μέλη τον Στιούαρτ που είναι Σκοτσέζος και τον Παϊάμ (μπάσο) που είναι από το Ιράν.

Ονομάζουμε τη μουσική μας world music επειδή το μήνυμά μας είναι μπροστά από κάθε εθνικότητα, κουλτούρα, θρησκεία, γλώσσα. Είμαστε πάνω από όλα άνθρωποι και όταν το θυμόμαστε αυτό, θυμόμαστε να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο. 

Βέβαια, όταν ακούς τη μουσική μας, ακούς τη φωνή της Μεσογείου και της Ανατολής.

Νιώθω ότι η ethnic / world music δεν είναι ποια στη μόδα όπως πριν από μερικά χρόνια, όμως νομίζω ότι αυτό είναι καλό γιατί μπορεί να φέρει πιο αυθεντικά και δημιουργικά έργα όχι;

Πιστεύουμε ότι η μουσική δεν είναι μόνο διασκέδαση, δεν είναι για να περάσουμε τον χρόνο μας. Η μουσική έχει ένα μήνυμα και μία επίδραση στη ζωή μας. Οι Light in Babylon δεν φέρνουν μόνο μουσική, αλλά και συναίσθημα σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι χρειάζονται όλο και περισσότερο να κρύβουν τα δικά τους. Σε έναν κόσμο όπου η τηλεόραση γίνεται πιο κυνική και η pop μουσική πιο τεχνητή οι άνθρωποι είναι πεινασμένοι για κάτι αυθεντικό, δεν θέλουν να ακούσουν μόνο μουσική, αλλά και να τη νιώσουν.  Η μουσική που κάνουμε λέει κάτι, έχει κάτι το έντιμο μέσα της, είναι γεμάτη ελπίδα.  Στα περισσότερα τραγούδια η Μίχαλ τραγουδάει στα εβραϊκά, άλλα κομμάτια είναι στα τούρκικα και στον επόμενο δίσκο μας θα υπάρχουν τραγούδια και στα Φαρσί.

Τι και πού είναι η δική σας Βαβυλώνα; Είναι κάτι αρνητικό ή θετικό;

Για εμάς η Βαβυλώνα δεν είναι κάτι θετικό ή αρνητικό. Υπήρχαν δύο λόγοι για τους οποίους διαλέξαμε το όνομα Light in Babylon. Η πρώτη μας σκηνή ήταν ο δρόμος. Στον δρόμο οι άνθρωποι περπατούν προς τα σπίτια τους ή επιστρέφουν από τις δουλειές τους. Κανένας δεν κοιτάει και κανείς δεν χαμογελάει. Τη στιγμή που βγάζεις τη μουσική σου στο δρόμο κάνει τους ανθρώπους να σταματούν, να ακούν, να χαμογελούν, να κλαίνε, να χορεύουν και να επικοινωνούν με τους υπόλοιπους. Η Βαβυλώνα είναι ένα όνομα για το σύστημα που μας αναγκάζει να κοιτάμε μόνο προς μία κατεύθυνση. Τη στιγμή που βάζεις την όποια μορφή τέχνης στο σύστημα δημιουργείς φως, κάνοντας τους ανθρώπους να κοιτούν σε διαφορετική κατεύθυνση.

Ο δεύτερος λόγος είναι η ιστορία του πύργου της Βαβέλ, όταν οι πολιτισμοί ήταν χωρισμένοι και οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν διαφορετικές γλώσσες. Επίσης στην μπάντα μας ερχόμαστε από διαφορετικά μέρη και μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, αλλά πέρα από αυτό έχουμε κοινή γλώσσα, κουλτούρα και μουσική.

Τουρκία, Ιράν, Ισραήλ. Δύσκολος συνδυασμός…

Ναι προερχόμαστε από διαφορετικές εθνικότητες, θρησκείες και κουλτούρες, όμως είμαστε όλοι άνθρωποι και δεν αφήνουμε αυτά τα θέματα να είναι τα δικά μας σύνορα. Αντιθέτως κάναμε τις διαφορές μας γέφυρα. Μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο και ο καθένας μας φέρνει στη μουσική και στα τραγούδια μας διαφορετικό χρώμα. Όλοι λέμε το ίδιο πράγμα, απλά σε διαφορετική γλώσσα. Εάν ήμουν μόνο ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι ίδιοι με εμένα, ο κόσμος μου θα ήταν πολύ μικρός.

Το να είσαι ανοιχτός σε κάτι διαφορετικό και να μοιράζεσαι την κουλτούρα σου δεν σου ανοίγει μόνο το μυαλό, αλλά και την καρδιά.

Η συνέντευξή μας έρχεται σε μία δύσκολη περίοδο για τη Μέση Ανατολή. Πότε και πώς μπορεί να σταματήσει το αιματοκύλισμα; Μπορούν η μουσική και η καλλιτεχνική σύνδεση να είναι η απάντηση στα σύνορα, τον ρατσισμό και το μίσος;  Ζούμε σε ένα μέρος του πλανήτη όπου οι πολιτισμικές ανταλλαγές συμβαίνουν εδώ και χρόνια. Όπως και ο πόλεμος δυστυχώς. 

Το να αλλάξουμε τον κόσμο είναι μία δύσκολη και μακρά διαδικασία. Δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε ολόκληρο, αλλά μπορούμε να αλλάξουμε κάτι μικρό σε αυτόν. 

Αρκετές φορές παίρνουμε μηνύματα από ανθρώπους που ακούν τη μουσική μας και μας λένε πως τους έδωσε δύναμη και ελπίδα σε δύσκολες στιγμές. Κάποια μας στέλνουν μηνύματα και μας λένε ότι τους δώσαμε έμπνευση και αυτό σημαίνει πολλά για εμάς.

«Η ζωή δεν σου δίνει χώρο» είναι ο τίτλος του δίσκου που κυκλοφορήσαμε το 2012. Στο συγκρότημα και στα τραγούδια μας ασχολούμαστε με το θέμα της ταυτότητας, την ερώτηση «που ανήκουμε», τη σύνδεση μεταξύ ανθρώπων στη Γη, που είναι τα πραγματικά σύνορα.

Στη ζωή μας αντιμετωπίζουμε πολλά σύνορα. Για παράδειγμα εγώ, είμαι Ισραηλινή και υπάρχουν πολλές χώρες όπου μου απαγορεύεται να μπω, αλλά έχουμε πολλούς φίλους εκεί. Έχουμε φίλους στο Ιράν και δεν μπορώ να πάω στο Ιράν (επίσης οι γυναίκες απαγορεύεται να τραγουδούν δημοσίως στο Ιράν). Μας έχουν προσκαλέσει στο Μπανγκλαντές, το Λίβανο, την Τυνησία, το Ντουμπάι και δεν μπορώ να μπω ή να ζητήσω βίζα.

«Yeni Dunya» που σημαίνει «Νέος Κόσμος» στα τούρκικα είναι το όνομα του τελευταίου album που κυκλοφορήσαμε το Νοέμβρη του 2016. Αυτός ο «νέος κόσμος» στον οποίο πολλοί από εμάς θέλουμε να δημιουργούμε, είναι ένας κόσμος όπου μπορούμε να διασχίσουμε σύνορα με τη μουσική. Έναν κόσμο όπου οι νέοι θέλουν να ανοιχτούν, όπου οι τέχνες και ο πολιτισμός θα έχουν μεγαλύτερη αξία από την πολιτική, έναν κόσμο όπου διαλέγουμε να αγαπάμε και δεν μπαίνουμε στον κύκλο του μίσους.

Έρχεστε από την Τουρκία και την Κωνσταντινούπολη. Πώς είναι η κατάσταση υπό την εξουσία του Ερντογάν και τι σημαίνει αυτό για έναν καλλιτέχνη;

Μπορώ να πω ότι από τη στιγμή που έφτασα στην Κωνσταντινούπολη, το 2010, τα πράγματα έχουν αλλάξει, αργά. Το 2010 δεν αισθανόμουν την πολιτική αντιπαράθεση όπως σήμερα, αλλά η Κωνσταντινούπολη ήταν μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με κουλτούρα. Στον κέντρο της πόλης, την οδό Istiklal και στην πλατεία Ταξίμ μπορούσες να απολαύσεις πολλή τέχνη και μουσικούς και οι νέοι άνθρωποι διαδήλωναν για αλλαγές, ενώ οι τουρίστες από την Ανατολή και τη Δύση ένιωθαν κάτι το ξεχωριστό και ειρηνικό. Όμως τότε τα πράγματα άλλαξαν στην Τουρκία και στη Μέση Ανατολή, αλλά και στην Ευρώπη. Αυτό άλλαξε όλη την ατμόσφαιρα. Εμείς ως καλλιτέχνες κάνουμε αυτό που κάνουμε μουσική. Η μουσική προσφέρει στήριξη στους ανθρώπους σε καλές και κακές στιγμές. Δεν δίνουμε βάση στο ποιος είναι πρόεδρος, δεν πιστεύουμε στην πολιτική και τους πολιτικούς, πιστεύουμε στους ανθρώπους, όπως είναι, απλοί και χωρίς τίτλους.

Τι σας λείπει περισσότερο από τις ημέρες που παίζατε στον δρόμο; Θα το κάνατε ξανά κάποια στιγμή;

Η λεωφόρος Istiklal ήταν η πρώτη μας «σκηνή» το 2010 και οι αντιδράσεις των ανθρώπων ήταν πολύ δυνατές, γέμιζαν συναισθήματα. Δεν ήταν απλά ένας δρόμος, ήταν ένα μέρος πολιτισμού, ένα σημείο συνάντησης. Η Κωνσταντινούπολη μας έδωσε πολλά, πολλή έμπνευση, γνωριμίες, συναισθήματα και το να παίζουμε εκεί ήταν ο δικός μας τρόπος να δώσουμε κάτι πίσω. Αυτός ήταν ο δρόμος μέσω του οποίου γίναμε γνωστοί και αρχίσαμε να παίζουμε σε διάφορα μέρη.

Προφανώς δεν είναι κάτι που μπορείς να κάνει για πάντα, κάποια στιγμή εξελιχθήκαμε. Αυτά που μπορείς να πάρεις από μία performance στον δρόμο είναι σημαντικά, αλλά και περιορισμένα.

Τότε γνωρίζαμε ήδη ότι κάποια στιγμή δεν θα έχουμε τον χρόνο να παίζουμε στην Istiklal και πως κάναμε συναυλίες σε μεγαλύτερα και περισσότερα μέρη. Ελπίζαμε ότι νέες και ποιοτικές μπάντες θα πάρουν τη θέση μας και θα συνεχίσουν την παράδοση.

Εκτός από τις συναυλίες άλλα μουσικά σχέδια υπάρχουν; Ίσως ένας νέος δίσκος;

Ναι. Αυτόν τον καιρό δουλεύουμε πάνω σε ένα νέο album. Είναι πολύ συναρπαστικό, σαν να περιμένεις ένα παιδί να γεννηθεί. Υπάρχουν κι άλλες εκπλήξεις στην πορεία, αλλά δεν μπορώ να μιλήσω για αυτές ακόμη, όμως μπορείτε να παρακολουθείτε το κανάλι μας στο youtube και να μας ακολουθήσετε στο Facebook και το Instagram. Μπορείτε να βρείτε όλους τους στίχους μας μεταφρασμένους στα αγγλικά και άλλες πολλές πληροφορίες στην ιστοσελίδα μας. 

Οπότε, αντί να πούμε «αντίο» θέλετε να μας αφιερώσετε κάποιους στίχους;

Το μήνυμά μας γενικά είναι: μην σπαταλάτε τον χρόνο σας με μίσος, μην περπατάτε στο σκοτάδι, θα αποτύχετε. Ελάτε μαζί μας και περπατήστε μαζί μας προς το φως. Τη στιγμή που ανοίγεστε αντιλαμβάνεστε πως υπάρχουν τόσο πολλοί καλοί και εκπληκτικοί άνθρωποι παντού! 
ver.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Dirtmusic: Το Διαδίκτυο είναι μια αλλόκοτη αντανάκλαση της πραγματικής μας ψυχής
Chris Eckman (Walkabouts), Hugo Race ( Nick Cave and the Bad Seeds ), Murat Ertel (Baba Zula). Τρεις μουσικοί με τη δική τους προσωπική εξαιρετική πορεία στον χώρο της μουσικής. Τώρα έρχονται στην Αθήνα ως ...
Dirtmusic: Το Διαδίκτυο είναι μια αλλόκοτη αντανάκλαση της πραγματικής μας ψυχής
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Spring Shoe: Παίζουμε μουσική για να έρθουμε σε επαφή με αυτούς που ψάχνουν το διαφορετικό
Πρωτοεμφανιζόμενοι ως μπάντα, αλλά με πολλά χιλιόμετρα ως μουσικοί, οι Spring Shoe μας προσφέρουν με το ντεμπούτο “Love Is Just A Razor In My Eye” μία φρέσκια folk, rock οπτική με ενδιαφέρουσες συνθέσεις.
Spring Shoe: Παίζουμε μουσική για να έρθουμε σε επαφή με αυτούς που ψάχνουν το διαφορετικό
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Tuber: Το να ζεις και να δημιουργείς σε μια μικρή πόλη είναι από μόνο του διέξοδος
Στην συνεχώς ακμάζουσα ελληνική underground σκηνή μοιραία οι μεγάλες πόλεις έχουν τον πρώτο λόγο, όμως, έρχεται κάποτε η στιγμή που κάποιο «διαμαντάκι» εμφανίζεται εκτός αστικών κέντρων.
Tuber: Το να ζεις και να δημιουργείς σε μια μικρή πόλη είναι από μόνο του διέξοδος
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Οι θρυλικοί Nebula εξηγούν γιατί η heavy μουσική παραμένει διαχρονική
Τα reunions είναι ομολογουμένως μία πικρή περίπτωση. Στις περισσότερες των περιπτώσεων καταλήγουν σε κακές κυκλοφορίες, άνευρες ζωντανές εμφανίσεις και μία ευρύτερη καχυποψία από πλευράς των φανς της εκάστοτε...
Οι θρυλικοί Nebula εξηγούν γιατί η heavy μουσική παραμένει διαχρονική
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Fantastic Negrito: Η μουσική είναι σαν την εκκλησία, αλλά χωρίς τη θρησκεία
Η ιστορία του 51χρονου μουσικού από το Όκλαντ θα μπορούσε να είναι σενάριο σε μία δυστοπική ταινία επιστροφής έως και… εκδίκησης.
Fantastic Negrito: Η μουσική είναι σαν την εκκλησία, αλλά χωρίς τη θρησκεία
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Oktavision: Η μουσική δεν πρέπει να είναι μοναχικό σπορ
Η ηλεκτρονική μουσική σκηνή στην Ελλάδα κάνει συνεχώς αλματώδη βήματα, πότε εξερευνώντας πιο μελαγχολικά μονοπάτια και πότε αναμειγνύοντας τα συνθεσάιζερ με φυσικά όργανα.
Oktavision: Η μουσική δεν πρέπει να είναι μοναχικό σπορ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας