Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Δημήτρης Μητσοτάκης: Θεραπευτική η μουσική μέσα σε ένα δυστοπικό τοπίο

Δημήτρης Μητσοτάκης: Θεραπευτική η μουσική μέσα σε ένα δυστοπικό τοπίο

  • A-
  • A+

Ένας από τους πιο σημαντικούς και απλόχερους μουσικούς της γενιάς του, ο Δημήτρης Μητσοτάκης, με αίσθηση ευθύνης στο προσωπικό και συλλογικό μουσικό παρελθόν του, μίλησε στην efsyncity πριν τη συναυλία του με τον Παναγιώτη Κατσιμάνη την Παρασκευή στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο.

Το συνθετικό δίδυμο της κλασικής περιόδου των «Ενδελέχεια», που υπέγραψε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ροκ συγκροτήματος και συμπράττει πλέον στο στούντιο και στην σκηνή, θα παίξει παλιά και νέα κομμάτια μαζί με αγαπημένες διασκευές συνοδεία εκλεκτών μουσικών.

Ο Δημήτρης Μητσοτάκης αναφέρεται στην μεγάλη εσωτερική ανάγκη του για δημιουργία, τη δύναμη της ομάδας στη ζωή και την τέχνη, τη θεραπευτική ιδιότητα της μουσικής, ενώ δηλώνει ότι το ρεμπέτικο είναι στο DNA του, ότι η σημερινή κατάσταση στο ραδιόφωνο είναι ελεεινή μέσα σε μια νέα, άκρως ταξική εποχή, σε ένα δυστοπικό τοπίο, το οποίο δεν δίνει πρόσβαση στους νέους που όμως αγωνίζονται για να ακουστούν παρά τις δυσκολίες.  

Μία μέρα πριν τη συναυλία συμπαράστασης στο ΚΕΘΕΑ στο Σύνταγμα την Τετάρτη ο επί 25 χρόνια επιμορφωτής του «Διάβαση» χαρακτηρίζει αυταρχική και αδικαιολόγητη την απόφαση για κατάργηση του αυτοδιοίκητου του Κέντρου από την κυβέρνηση, η οποία λειτουργεί ως να έχει αλλεργία στην έννοια της αυτοοργάνωσης. 

Το live της Παρασκευής γίνεται συμπτωματικά δέκα χρόνια μετά τη διάλυση των «Ενδελέχεια». Κρίνοντας από το διάστημα που μεσολάβησε καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται για επετειακή επανένωση με τον Παναγιώτη Κατσιμάνη αλλά μια ουσιαστική συνέργεια. Τι θα μπορούσατε να πείτε ότι επανέρχεται ή δεν χρειάζεται να επανέλθει γιατί παραμένει από τότε;

Είναι μια ιστορία που έχει ξαναζεσταθεί εδώ και καιρό, καθώς αυτός είναι ο τρίτος χρόνος χειμώνας που παίζουμε μαζί με τον Παναγιώτη. Ξεκινήσαμε πριν από δύο χρόνια να δημιουργούμε κάποια ψηφιακά singles, τα οποία κυκλοφορούν στο κανάλι μου στο youtube. Πρόκειται για έξι singles στη σειρά με απόσταση 3-4 μηνών το ένα από το άλλο. Άρα δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά όταν ξαναβρεθήκαμε τότε ήταν σαν να μην είχε περάσει καιρός. Καταρχάς ο Παναγιώτης δεν ήταν μέχρι το τέλος στους «Ενδελέχεια», είχε αποχωρήσει το 2001, όταν είχαμε κάνει μαζί τον δίσκο «Στα σύνορα της μέρας». Μεσολάβησαν τρεις δίσκοι του συγκροτήματος στους οποίους δεν ήταν, ενώ για μένα ακολούθησαν άλλες τρεις προσωπικές δουλειές. 

Στη συνέχεια, από τα τέλη του 2016, μπήκα σε μία νέα εποχή, λόγω της αλλαγής της κατάστασης με την κατάρρευση της δισκογραφίας, ηχογραφώντας singles και αναρτώντας σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πλατφόρμες. Σκέφτηκα ότι θα μου άρεσε πολύ να κάνω ξανά τραγούδια με τον Παναγιώτη με τον οποίο είχαμε κάνει κάποια κομμάτια στην περίοδο που μεσολάβησε για άλλους ανθρώπους. Του το πρότεινα, δέχτηκε και έτσι αρχίσαμε να συναντιόμαστε ξανά, να κάνουμε τραγούδια και συναυλίες.

Τα singles θα κυκλοφορήσουν σε ολοκληρωμένη έκδοση;

Σκέφτομαι να κάνω μία έκδοση με τα περίπου δέκα δικά μου κομμάτια που έχουν συγκεντρωθεί. Για τα πιο πρόσφατα με τον Παναγιώτη θα σκεφτούμε σε δεύτερο χρόνο όταν θα μαζευτούν.

Πως συνομιλείτε πάνω στη σκηνή και ποια είναι η διαδικασία σύνθεσης πλέον που δεν είστε συγκρότημα, αλλά «ντουέτο»;

Στο στούντιο γράφουμε και ενορχηστρώνουμε συνήθως μόνοι μας τα κομμάτια παίζοντας κιθάρες, τύμπανα, μπάσο, πλήκτρα κλπ. Αν χρειαστεί κάποιο όργανο που δεν ξέρουμε εμείς, πνευστό ή έγχορδο για παράδειγμα, έρχεται κάποιος φίλος. Αλλά στα live είναι συγκεκριμένοι οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργαζόμαστε: ο Παντελής Πέτρου στο μπάσο, o Νίκος Χριστόπουλος στα τύμπανα και ο ηχολήπτης και παραγωγός μας, Γιάννης Πετρογιάννης, φίλος και συνεργάτης χρόνια. Στη σκηνή πάνω είμαστε αυτοί οι πέντε άνθρωποι.

Με τους οποίους έχετε φιλική σχέση. Άρα έχετε συνηθίσει σε όλη την πορεία σας να λειτουργείτε με ανθρώπους που σας ενώνουν μικρές ζωές, είτε είναι πέντε είτε δεκαπέντε χρόνια. Από ανάγκη, από ασφάλεια;

Η ομάδα έχει μία δύναμη από μόνη της. Αυτά που μπορεί πετύχει όταν είναι δεμένη έχει μία δύναμη πολύ περισσότερη από ότι η μονάδα. Έχουμε μάθει να λειτουργούμε σε ομάδες ήδη από τα πρώτα χρόνια. Εγώ προσωπικά έχω μάθει έτσι και ως δάσκαλος εδώ και 25 χρόνια στις μουσικές ομάδες του ΚΕΘΕΑ.

Τι σημαίνει «μουσική θεραπεία» για έναν άνθρωπο που χρειάζεται βοήθεια; Μαθαίνει να δουλεύει είτε μόνος απέναντι στην ερημιά είτε να ζυμώνεται συλλογικά και να μοιράζεται;

Τα μέλη των ομάδων μουσικής έρχονται στη Διάβαση στην προσπάθειά τους να κόψουν τα ναρκωτικά, όχι για να μάθουν ωδειακά κάποιο όργανο. Αντιλαμβάνεσαι ότι είναι μια συλλογική προσπάθεια, γι’ αυτό και μίλησα προηγουμένως για τη δύναμη της ομάδας. Μέσα από αυτή ο καθένας μαθαίνει πράγματα που όταν ήταν μέσα στη χρήση τα είχε ξεχάσει. Δηλαδή, μαθαίνει να είναι συνεπής, να είναι συγκεντρωμένος, να έχει ένα ρόλο μέσα στην ομάδα και να φέρει σε πέρας αυτό που πρέπει να κάνει. Αυτές είναι βασικές αξίες απαραίτητες και στη μουσική, απαραίτητες και στην κοινωνία, απαραίτητες και στη ζωή για να μπορέσει ο άνθρωπος να επιβιώσει και να προχωρήσει.

Ύστερα η μουσική σε βοηθάει πάρα πολύ σε όλα αυτά, αν δεν τα έχεις όλα αυτά συγκεντρωμένα δεν μπορείς να παίξεις, ούτε μόνος, με ανθρώπους πόσω μάλλον. Οπότε εκεί έρχεται ο ρόλος του μουσικού-θεραπευτή. Και μέσω της μουσικής σίγουρα λειτουργούν επίσης άλλα πράγματα που βοηθούν στην απεξάρτηση και στη θεραπεία των παιδιών. Εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου θεραπευτή, δεν θέλω να συγχέω τα πράγματα. Δεν έχω σπουδάσει μουσικοθεραπευτής, κάνω μουσική που παράλληλα ασκεί και κάποια μορφή θεραπείας μέσω της ομάδας και των στόχων που μπαίνουν.

Προσωπικά για εσάς ως συνθέτη και ακροατή η μουσική είναι εξομολόγηση, έκφραση συναισθημάτων, σωτήριες στιγμές;

Μπήκα από μικρός στη μουσική επειδή την αγαπούσα, επειδή ήταν τρόπος έκφρασης. Ένα όχημα να εκφράσω πράγματα, τα οποία ήθελα να πω και εκτός από μένα και τους κολλητούς μου αφορούσαν και άλλους. Έτσι μπήκα σιγά σιγά στον χώρο αυτό και μάλιστα της δημιουργίας της μουσικής, που ήταν ο τομέας που με ενδιέφερε περισσότερο.

Η δουλειά που ως επιμορφωτής στη Διάβαση έχετε δει ότι γίνεται στο ΚΕΘΕΑ αποτελεί μία απάντηση σε όσους θεωρούν ανθρώπους ως καμένα χαρτιά; 

Εγώ δεν πιστεύω στα καμένα χαρτιά, γιατί αλλιώς δεν θα έκανα αυτό που κάνω.Γιατί έχω δει ότι ο άνθρωπος έχει δύναμη να αλλάξει, έχει δύναμη να σταματήσει τα ναρκωτικά, να ξεκινήσει ξανά τη ζωή του καθαρός και χωρίς εξαρτήσεις. Στα καμένα χαρτιά πιστεύουν όσοι θέλουν να πιστεύουν, άνθρωποι που βάζουν ταμπέλες στους άλλους ανθρώπους και προφανώς εξυπηρετούν και κάποιες καταστάσεις. Μακριά από μένα αυτά.

Πως βλέπετε την πραξικοπηματική Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της κυβέρνησης για την κατάργηση το αυτοδιοίκητου του ΚΕΘΕΑ, αλλά και το κύμα συμπαράστασης από χιλιάδες κόσμου που έχει αναπτυχθεί εδώ και δύο βδομάδες;

Την βλέπω πραξικοπηματική, όπως ακριβώς την είπες, την βλέπω αυταρχική γιατί δεν έγινε καμία κουβέντα. Την μάθαμε νύχτα στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης στην οποία δημοσιεύτηκε. Άλλωστε, δεν υπάρχει αιτιολόγηση. Έχουν βάλει ως δικαιολογία μπροστά τα λεφτά του ελληνικού λαού γενικώς και αορίστως, ενώ όλοι ξέρουν ότι ο φορέας λειτουργεί εδώ και 37 χρόνια χωρίς να υπάρχει ούτε σκιά για κατασπατάληση, ούτε σκιά για υπεξαίρεση, ούτε σκιά για λάθος διαχείριση. Διαρκείς έλεγχοι από ορκωτούς λογιστές δεν έχουν δείξει ποτέ τίποτα. Οπότε το παραμύθι με τα λεφτά του ελληνικού λαού είναι για να χούμε κάτι να λέμε. Προφανώς η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση λειτουργεί αυταρχικά και σταματάει καθετί που έχει την έννοια της αυτοοργάνωσης. Προφανώς είναι αλλεργική στη λέξη αυτή.

Και έχει πετύχει το έργο του. Έχετε δει τον κόπο εργαζομένων και των μελών των κοινοτήτων του Κέντρου.

Και ναι, έχει πετύχει. Τόσα χρόνια στην ελληνική κοινωνία έχουν επανενταχτεί πάρα πολλοί άνθρωποι. Απέδειξε το ΚΕΘΕΑ ότι μπορεί κάποιος άνθρωπος να απεξαρτηθεί με στεγνά προγράμματα και όχι μέσω υποκατάστατων. Εκεί υπάρχει ένα άλλο κεφάλαιο με το εμπόριο των υποκατάστατων και το τι συμβαίνει σε αυτή την περίπτωση. Αλλά εγώ δεν είμαι αρμόδιος να μιλήσω γι αυτό, μπορώ να μιλήσω μόνο ως ένας άνθρωπος που έχει διδάξει μουσική σε ανθρώπους που ήθελαν να σταματήσουν τα ναρκωτικά.

Σε τι προσβλέπετε;

Κοντός ψαλμός αλληλούια. Θα δούμε τι πρόκειται να γίνει. Έχει προγραμματιστεί σειρά κινητοποιήσεων. Τώρα που μιλάμε οργανώνουμε μία συναυλία κεντρικά στο Σύνταγμα την Τετάρτη. Θα συμμετάσχουν πάρα πολλοί συνάδελφοι. Τους ευχαριστώ και προσωπικά γι’ αυτό. Από εκεί και πέρα όλα είναι ρευστά. Εμείς πάντως θα κάνουμε ότι μπορούμε για να μην περάσει.

Μέσα σε αυτή την κρίση με την απαξίωση των κοινωνικών δομών, την εγκατάλειψη των περιθωριοποιημένων, τις πολιτικές ανερμάτιστων ανθρώπων που δεν νοιάζονται για τον τόπο, η μουσική βιομηχανία έχει πληγεί πολύ πριν από την κρίση με τα μνημόνια, αλλά εσείς συνεχίζεται μέσα σε αυτή την σκληρή πραγματικότητα.

Τι άλλο μπορώ να κάνω; Αυτή είναι δουλειά μου. Καταρχήν ποτέ ο δρόμος της μουσικής και της τέχνης γενικότερα στην Ελλάδα δεν ήταν σπαρμένος με ροδοπέταλα. Πάντα ήταν δύσκολες εποχές και όποιος αποφάσιζε να ασχοληθεί με αυτή ήξερε εξαρχής ότι τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα. Τώρα ποιοι είναι λόγοι που μας ωθούν να συνεχίζουμε να κάνουμε κάτι, το οποίο έχει όλες αυτές τις δυσκολίες και που προφανώς δεν είναι καθόλου επικερδές και που κανείς ποτέ δεν πρόκειται να πλουτίσει από αυτό το πράγμα; Είναι περισσότερο μια εσωτερική ανάγκη και μια φωνή μέσα μας, η οποία διαρκώς μας τριβελίζει, μας ενοχλεί, μας βάζει να φτιάχνουμε πράγματα γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Είναι στη φύση μας.

Από την άλλη ευτυχώς στην περίπτωση της μουσικής, έχετε επιλέξει μια τέχνη που είναι λαοφιλής. Το τρίλεπτο τραγούδι είναι πιο αγαπητό σε μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων. Για να θυμηθώ τον Χατζιδάκι, όταν ένας μουσικός τον είχε ρωτήσει αν θα συνέθετε οργανικό κομμάτι για κιθάρα είχε απαντήσει ότι «αυτά είναι ηθικοί αυνανισμοί».

Εμείς κάνουμε τραγούδια γιατί αυτό ξέρουμε κι ο κόσμος αγαπάει το τραγούδι γιατί είναι πιο προσιτό, είναι η πιο λαϊκή μορφή της μουσικής και είναι παντού. Το τραγούδι δεν χρειάζεται να το ψάξεις, πολλές φορές σε βρίσκει μόνο του, είναι στο δρόμο, στο ραδιόφωνο, στα μαγαζιά, εκεί που θα πας να γλεντήσεις ή να συναντηθείς με κάποιον. Μια μου ανέφερες τον μεγάλο Χατζιδάκι, εκείνος διέκρινε τα τραγούδια σε δύο κατηγορίες, στα διασκεδαστικά και στα τραγούδια που αποκαλύπτουν. Τα τραγούδια που αποκαλύπτουν είναι αυτά που ήθελε να κάνει ο ίδιος και έφτιαξε πολλά τέτοια και έχουν μια διαφορά από τα διασκεδαστικά που έχουν φτιαχτεί για άλλο λόγο κι όχι για να αποκαλύπτουν στον άνθρωπο συναισθήματα, ιδέες, φαντασία κ.α.

Με το ρεμπέτικο τραγούδι, το οποίο αγαπάτε από μικρός, επιλέγεται να ασχολείστε εδώ και χρόνια. Τι σας δίνει η μελέτη του και γιατί τι σας δίνει το να παίζετε ζωντανά;

Καταρχήν το ρεμπέτικο υπάρχει ως πληροφορία μάλλον στο DNA μου. Από πολύ μικρή ηλικία των 4-5 χρόνων ακούω αυτά τα τραγούδια. Μιλάω για DNA γιατί έχω μια ρίζα, έχω μια γιαγιά από τη Σμύρνη και ίσως να προέρχεται από εκεί αυτή η αγάπη. Μεγάλωσα με τέτοια ακούσματα και στην οικογένεια μου, όχι όμως σε αυτά τα πρώτα παιδικά ακούσματα των δίσκων γραμμοφώνου. Με αυτά ήρθα σε επαφή στην εφηβεία μου περισσότερο, όταν άρχισαν να ανατυπώνονται αυτοί οι δίσκοι σε δίσκους βινυλίου. 

Αγάπησα πάρα πολύ αυτά τα τραγούδια, αυτές τις πρώτες εκτελέσεις, άρχισα να τα μαθαίνω, μετά έφτιαξα και μια κομπανία για να τα παίζουμε μαζί και αυτή η αγάπη ουδέποτε με εγκατέλειψε. Ακόμα και σήμερα συνεχίζω να παρουσιάζω τέτοια προγράμματα με τους «Ρε καντίνι», το οποίο είναι σταθερό σχήμα.

Η εξοικείωση από την μικρή ηλικία και η μετέπειτα ενασχόληση είναι σαν να σας έχει εμφυσήσει ένα είδος μελωδικού χρέους;

Η αλήθεια είναι ότι ξεκινάει από μια δική μου ευχαρίστηση. Νιώθω πολύ ωραία όταν παίζω τέτοια τραγούδια. Διασκεδάζω πάρα πολύ πρώτα εγώ. Τώρα ίσως να νιώθω κι ένα χρέος, όπως είπες, γιατί μου αρέσει να μεταφέρω και κάποιες πληροφορίες σε σχέση με τα κομμάτια, τους συνθέτες τους, τις ιστορίες τους.

Όταν παίζετε ρεμπέτικα άγνωστα ως επί το πλείστον στο ευρύ κοινό, είτε είναι από το έργο του Τσιτσάνη είτε από το ρεπερτόριο της μεταπολεμικής περιόδου, για να αναφέρω δύο από τα αφιερώματα που έχει κάνει με τους «Ρε Καντίνι», πως νομίζετε ότι τα δέχονται από κάτω;

Προσπαθώ να μην «βαραίνω» πολύ το πρόγραμμα. Δηλαδή παίζω κομμάτια τα οποία μπορεί να είναι άγνωστα, αλλά παράλληλα παίζω και κάποια που είναι πολύ γνωστά και ο ακροατής έρχεται αμέσως σε επαφή με αυτά. Το άγνωστο κομμάτι που επιλέγω θεωρώ ότι είναι πολύ καλό και το οποίο για κάποιους λόγους δεν έγινε γνωστό. Γιατί δεν επανεκτελέστηκε και δεν πέρασε στη δισκογραφία με άλλους τραγουδιστές. Τα κομμάτια που έφτασαν μέχρι σήμερα, τα ξαναείπαν και τα ξαναείπαν, και έφτασαν σε μεγάλο ακροατήριο γιατί υπάρχουν σε δέκα διαφορετικές επανεκτελέσεις, ενώ υπάρχουν άλλα που είναι διαμάντια και δεν έτυχε να γνωρίζουν άλλη ερμηνεία και να μείνουν στην πρώτη. Όποιος έχει ασχοληθεί με αυτό το μουσικό είδος αλλά δεν έφτασαν στο ευρύ κοινό.

Μιας και αναφερθήκατε στο ευρύ κοινό και με δεδομένο ότι έχετε υπάρξει ραδιοφωνικός παραγωγός, σας λείπει το ραδιόφωνο στα ερτζιανά; Όχι ήταν ποτέ ειδυλλιακή η κατάσταση αλλά ήταν καλύτερη από τη σημερινή.

Η σημερινή κατάσταση είναι ελεεινή τελείως και θέλω να το γράψεις έτσι. Υπάρχει playlist στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο αμερικάνικος τρόπος ραδιοφώνου με λίστα τραγουδιών στην κατηγοριοποιούνται για να παίζουν συγκεκριμένα κομμάτια με συγκριμένη συχνότητα . Οι παραγωγοί μιλούν για τον καιρό, την κίνηση και διαφημίσεις ενώ διαβάζουν και κάποιες ειδήσεις από site και αυτό είναι όλο. Αυτό δεν είναι ραδιόφωνο και δεν χρειάζονται οι παραγωγοί, εγώ τους λυπάμαι. Έχουν μείνει λίγες εκπομπές στο κρατικό ραδιόφωνο και δυο ραδιοσταθμοί, από εκεί πέρα το χάος.

Επίσης, δεν υπάρχει καμία πρόσβαση στους νέους καλλιτέχνες, οι οποίοι είναι αποκλεισμένοι εντελώς από αυτό το μέσο. Αυτό για μένα αυτό το πράγμα είναι εντελώς φασιστικό και απαράδεκτο. Καταρχήν αν ανοίξεις ένα εμπορικό ραδιόφωνο τυχαία σήμερα νομίζεις ότι είσαι στην δεκαετία του 1990. Λες και δεν έχουν περάσει από τότε 20 χρόνια. Και από εκεί και πέρα ακόμα τρεις σημερινούς καλλιτέχνες.

Λίγες μέρες πριν κυκλοφορήσατε το "Πάρτο αλλιώς". Σε ποιον απευθύνεται; Σε αυτόν που νομίζει ότι είναι κάποιος κι όχι ότι δεν είμαστε τίποτα;

Σε πολλούς, σε αυτούς που πιστεύουν ότι αυτοί είναι κάποιοι άλλοι δεν είναι, σε αυτούς που πιστεύουν ότι επειδή είναι σε μια θέση εξουσίας είναι ανώτεροι από κάποιους άλλους, σε πάρα πολλούς που ζουν σε αυτή τη χώρα και δεν έχουν αίσθηση της θνητότητας και της ασημαντότητάς τους. Σε αυτούς που ξεχνούν ότι είναι περαστικοί από αυτόν τον κόσμο και ότι σε αυτή τη μικρή ιστορία που ονομάζεται ζωή, σε αυτή τη μικρή ιστορία που ονομάζεται κάτοικος αυτού του πλανήτη, είναι ένα τίποτα.νΣε όλους αυτούς ανθρώπους είναι αφιερωμένο.

Πως βλέπετε την κατάσταση της μουσικής βιομηχανίας πλέον;

Η δισκογραφία έχει πάψει ουσιαστικά γιατί δεν υπάρχει πλέον μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν άνθρωποι να βάλουν κεφάλαιο για να βγάλουν κέρδος από τη μουσική. Οπότε αυτή τη στιγμή όλα γίνονται μέσω διαδικτύου, δωρεάν και ερασιτεχνικά. Μπορεί να μοιάζει ως μια νέα εποχή, δημοκρατική με πρόσβαση από τον καθένα, αλλά είναι άκρως ταξική. Γιατί αυτή τη στιγμή για να βγάλει μια δουλειά ένας καλλιτέχνης πρέπει να πληρώσει ο ίδιος το στούντιο, την κοπή, την φωτογράφιση, τους μουσικούς. Ποιος μπορεί να το κάνει; Για σκέψου ένα φτωχό παιδί που δεν έχει φράγκο στην τσέπη αλλά έχει ταλέντο. Τι πρόσβαση έχει; Και παράλληλα όταν υπάρχει πάρα πολύ πληροφορία είναι σαν να μην υπάρχει γιατί χάνεσαι, πνίγεσαι σε έναν ωκεανό, δεν μπορείς να το καταναλώσεις όλο αυτό.

Είναι ταξικό, αλλά δεν είναι αισιόδοξο ότι σε επίπεδο δημιουργίας φεύγει κάπως η ταξικότητα, όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα ίδια προβλήματα, φέρουμε παρόμοια τραύματα.

Αυτό είναι άλλο θέμα, εγώ λέω για τη δημιουργία σήμερα. Η δημιουργία από σένα είναι άλλο ζήτημα.

Τι απαντάτε στην ανεδαφική γκρίνια ότι δεν υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες και δεν υπάρχουν νέα τραγούδια;

Διαφωνώ πλήρως. Οι άνθρωποι που το λένε καλά θα κάνουν να ανοίξουν λίγο τα αυτιά τους και ή να ψάξουν λίγο περισσότερο ή αν δεν μπορούν ας συμβουλευτούν κάποιον νεώτερο.

Τι σας ενθουσιάζει και τι σας απογοητεύει στην εγχώρια μουσική σκηνή;

Με απογοητεύει το τοπίο που δεν δίνει πρόσβαση στους νέους. Με ενθουσιάζει ότι οι νέοι μουσικοί παρόλο το δυστοπικό πλαίσιο συνεχίζουν και φτιάχνουν ομάδες, συγκροτήματα, τραγούδια. Αυτό έχει σχέση με αυτό που λέγαμε προηγουμένως. Για την ανάγκη που πρέπει να εκφραστεί και τότε, όσες κι αν είναι οι δυσκολίες θα μπουν και θα το κάνουν γιατί είναι σαν ακούν μια εσωτερική φωνή να τους παρακινεί. Ξέρω νέους ταλαντούχους και δημιουργούν πάρα πολύ ωραία πράγματα, όπως οι Προφίλ, οι Group PάrΩdy, o Βασίλη Ράλλης, ο Αλέξανδρος Δάικος. Έχω επαφή μαζί τους, ξέρω τον αγώνα τους και το έργο τους.
 
Αυτό μοιάζει ας πούμε ως μια επαναστατική πράξη. Εσείς τι θα χαρακτηρίζατε ως τέτοια σήμερα;

Ξεκινάει πάντα ως ανάγκη από τον ίδιο τον δημιουργό. Επαναστατική πράξη είναι στον βαθμό με αυτό που δημιουργεί έρχεται σε σύγκρουση με το κατεστημένο, με αυτό που υπερισχύει, με αυτό που πιθανά να του χάριζε κέρδος στην επικρατούσα περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην τέχνη και τα γράμματα. Δυστυχώς τα έργα που έρχονται σε άμεση σύγκρουση και σε κόντρα με την καθεστηκυία τάξη είναι πολύ λιγότερα από αυτά που έρχονται σε πλήρη εναρμόνιση ή σύμπλευση για να μην ταράξουν καθόλου τα νερά κι εκεί δεν έχεις και προβλήματα άλλου τύπου.

Info: Παρασκευή στις 10 μ.μ., Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, Λεωφόρο Συγγρού 143

Facebook

Youtube 

Spotify
 

ΜΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ
Μεγάλη συναυλία για το ΚΕΘΕΑ
Σε συναυλία συμπαράστασης καλεί o Σύλλογος Εργαζομένων ΚΕΘΕΑ. Γνωστοί καλλιτέχνες και συγκροτήματα ενώνουν τη φωνή τους με το Κέντρο, ενάντια στην απόφαση της κυβέρνησης να πλήξει την πολιτική του ανεξαρτησία...
Μεγάλη συναυλία για το ΚΕΘΕΑ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Κ. Βήτα: Ανάμεσα στην ελευθερία και τον περιορισμό η τέχνη
Στο νέο του δίσκο «Περίεργη ώρα» και μία μεγάλη συναυλία στην Αθήνα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον αγαπημένο και πάντα πειραματικό μουσικό που μας μιλάει μεταξύ άλλων για την πολυπόθητη ελευθερία στην...
Κ. Βήτα: Ανάμεσα στην ελευθερία και τον περιορισμό η τέχνη
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Οι σχέσεις στη σκηνή δεν βασίζονται σε κουτσούρεμα, αλλά στην ακεραιότητα της έκφρασης»
Πέντε χρόνια ελεύθερου μουσικού αυτοσχεδιασμού με «εναλλακτικές πραγματικότητες» από τον Θοδωρή Ρέλλο και τον Γιάννη Αναστασάκη έφεραν τον πρώτο τους δίσκο τίτλο «HORSELOVERFAT». Πριν παρουσιάσουν το άλμπουμ...
«Οι σχέσεις στη σκηνή δεν βασίζονται σε κουτσούρεμα, αλλά στην ακεραιότητα της έκφρασης»
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Οι μελωδίες του πεπρωμένου και της μελαγχολίας από τον «Ονέγκιν»
Τη ζωή και τον άνθρωπο με όλα του τα σφάλματα υμνεί ο Αλεξάντρ Πούσκιν στο πολυδιάστατο έμμετρο αριστούργημα «Ονέγκιν», το οποίο ανέβασε η ομάδα «Νοσταλγία». Έξι φωνές απαγγέλλουν και τραγουδούν τις μελωδίες...
Οι μελωδίες του πεπρωμένου και της μελαγχολίας από τον «Ονέγκιν»
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Ο Tigran Hamasyan μάς Αρμέν-ισε σε τζαζ δρόμους
Σαν μια ολόκληρη ορχήστρα από μόνος του είναι ο νέος και ώριμος βιρτουόζος πιανίστας Tigran Hamasyan. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε και να δούμε πώς στα χέρια του συνδέεται ο τζαζ...
Ο Tigran Hamasyan μάς Αρμέν-ισε σε τζαζ δρόμους

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας