Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Κάθε φορά που ‘‘ακούω’’ μέσα μου τη φωνή της Γαλάνη επιστρέφω και της χτυπάω την πόρτα»

«Κάθε φορά που ‘‘ακούω’’ μέσα μου τη φωνή της Γαλάνη επιστρέφω και της χτυπάω την πόρτα»

  • A-
  • A+

Ο Νίκος Μωραΐτης είναι από τους λίγους στιχουργούς της γενιάς του που έχουν «παντρέψει» τους στίχους τους με όλες σχεδόν τις μεγάλες φωνές του ελληνικού τραγουδιού: Δήμητρα Γαλάνη, Χάρις Αλεξίου, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Δημήτρης Μητροπάνος, Γιάννης Πάριος, Γιάννης Κότσιρας και... πάλι Γαλάνη! Διότι, όπως εξηγεί στη συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.», «επιστρέφει στη Δήμητρα Γαλάνη όπως επιστρέφει κανείς στο πατρικό του σπίτι». Τελευταία δισκογραφική τους συνάντηση το single «Και τ’ Άλλο Καλοκαίρι». Ένα τραγούδι για το καλοκαίρι της μνήμης, της φαντασίας και του μέλλοντός μας σε μουσική «Papercut». 

Και όταν η κουβέντα πηγαίνει στην πολιτική, ο Νίκος Μωραΐτης δεν μασάει τα λόγια του. «Γιατί να βγει η χώρα από τη μιζέρια; Η χώρα είναι οι πολίτες της», τονίζει. «Όσο οι πολίτες αποφασίζουμε με οργή, μίσος, φθόνο, γιατί να μας αντιγυρίσει η ζωή κάτι καλό;»  

Τελικά, πάντα στη Δήμητρα Γαλάνη θα επιστρέφεις... Τι σε ενέπνευσε να γράψεις το καινούργιο σου τραγούδι «Και τ’ άλλο Καλοκαίρι»;

Επιστρέφω στη Δήμητρα Γαλάνη όπως επιστρέφει κανείς στο πατρικό του σπίτι. Δηλαδή, κάνεις ταξίδια, γνωρίζεις τον κόσμο, ζεις ζωές, αλλά σε τακτά χρονικά διαστήματα γυρίζεις εκεί που είναι το παιδικό σου κρεβάτι. Η Δήμητρα είναι το ξεκίνημά μου, είναι ο άνθρωπος που με έβαλε στο τραγούδι με τα «Χάρτινα». Κάθε φορά που «ακούω» μέσα μου τη φωνή της -και αυτό συμβαίνει πολύ συχνά-, επιστρέφω και της χτυπάω την πόρτα. Έτσι γίνονται αυτές οι συναντήσεις μέσα στα χρόνια. «Σε θέλω εδώ», «Εκδρομή», και τώρα «Και τ’ άλλο καλοκαίρι». Τη μελωδία μού την έστειλε ο Papercut πέρυσι τον Ιούλιο. Άνοιξα το mail νύχτα, στη βεράντα μου στην Πάρο και τα λόγια βγήκαν αμέσως. Είναι ένα τόσο απλό τραγούδι, ίσως γι’ αυτό αρέσει στον κόσμο, δεν παριστάνει κάτι.

«Και τ’ άλλο Καλοκαίρι» πού θα είμαστε; Πάλι στο ίδιο σημείο θα βρισκόμαστε ή θα βγει αυτή η χώρα κάποτε από τη μιζέρια της;

Γιατί να βγει; Η χώρα είναι οι πολίτες της. Όσο οι πολίτες αποφασίζουμε με οργή, μίσος, φθόνο, γιατί να μας αντιγυρίσει η ζωή κάτι καλό; Αλλά κι αν έπεφταν από τον ουρανό λεφτά, πού νομίζεις ότι θα τα ξοδεύαμε; Όπου τα ξοδέψαμε και τη δεκαετία του 2000, στην επιφάνεια. Δεν ξέρω αν είμαστε χειρότεροι στη φτώχεια μας ή στον πλούτο μας.

Κατά τη γνώμη σου, πού οφείλεται η εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας; 

Ψάχνω να το βρω, γιατί το αποτέλεσμα, ιδίως των πρώτων εκλογών, ήταν για εμένα σοκαριστικό. Αναρωτιέμαι αυτό που αναρωτιέται ο διεθνής Τύπος: Πώς είναι δυνατόν να διώχνεις αυτόν που σε έσωσε για να φέρεις αυτόν που σε χρεοκόπησε. Φοβάμαι ότι οι Έλληνες είμαστε φτιαγμένοι έτσι, να λειτουργούμε σωστά μόνο στις πολύ κρίσιμες στιγμές. Στην πιο δύσκολη στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας, έφεραν την Αριστερά να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα. Και, παρά τα λάθη, το έβγαλε. Τώρα, εκτός Μνημονίων πια, άρχισαν να επιστρέφουν στην κανονικότητα. Και κανονικότητα σημαίνει φοροδιαφυγή, μικρολαμογιά, ψιλοαπατεωνιά, μίζα, αρπαχτή. Ε, ποιον θα ψηφίσεις ως καθρέφτη σου; Η οικογένεια Μητσοτάκη είναι η μεγέθυνση αυτού που είμαστε. Είναι οι μάγκες που θα θέλαμε να γίνουμε, αυτοί που ζουν και πλουτίζουν με δημόσιο χρήμα εδώ και τέσσερις γενιές.

Πώς αξιολογείς τη διακυβέρνηση της χώρας από το ΣΥΡΙΖΑ; Είναι, όντως, «ένας αλλά Τσίπρας», όπως έγραψες;

Μόνος του είναι ο Τσίπρας - συν 5-6 αξιόλογα κυβερνητικά στελέχη. Ένας ηγέτης του 40% σε ένα κόμμα του 4%. Όπως έφτιαξε τη χώρα, τώρα πρέπει να φτιάξει το κόμμα του. Αλλά αυτό είναι πιο δύσκολο, διότι θα πρέπει να συγκρουστεί με εκείνα τα στελέχη που κολλάνε ένσημα από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 4% και θεωρούν το κόμμα ιδιοκτησία τους. Ως κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε στα μεγάλα (έξοδος από τα Μνημόνια, Συμφωνία των Πρεσπών) και έχασε στα μικρά. Τα μεγάλα τα γράφει η Ιστορία, αλλά τα μικρά εκλέγουν κυβερνήσεις.
 
Πώς βλέπεις τα πρώτα βήματα της νέας κυβέρνησης;

Πώς να τα δω; Είναι η μόνη κυβέρνηση στην ελληνική Ιστορία που προεκλογικά είπε όσα τρομακτικά θα κάνει. Δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε. Γι’ αυτό και θα τα κάνει χωρίς καμία ενοχή. Θα είναι μία κυβέρνηση με εκσυγχρονιστικό μανδύα, πίσω από τον οποίον το Σύστημα -μιντιακό και επιχειρηματικό- θα κρύβει όλη την αντιδημοκρατική αγριότητα και την οικονομική ρεμούλα που θα γίνεται.

Σπούδασες δημοσιογραφία, αρθρογραφείς και είσαι ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οπότε δεν μπορώ να μη σου ζητήσω να μου σχολιάσεις την αισθητή παρουσία δημοσιογράφων στη νέα Βουλή. Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένους εξ’ αυτών: Μπάμπης Παπαδημητρίου, Κωνσταντίνος Μπογδάνος, Γιάννης Λοβέρδος...
Δεν είμαι δημοσιογράφος πια, για εκεί ξεκίνησα αλλά κέρδισε το τραγούδι. Αν αρθρογραφώ, ως πολίτης το κάνω. Οπότε μπορώ να κρίνω τη δημοσιογραφία απ’ έξω. Με λίγες εξαιρέσεις, δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι. Μόνο βουλευτές εν αναμονή. Ο ΣΚΑΪ και ο Τύπος της Διαπλοκής είναι φυτώρια βουλευτών της ΝΔ. Όποιος δώσει τα καλύτερα διαπιστευτήρια, κερδίζει έδρα.

Ποιος στίχος σου σε εμπνέει αυτήν την περίοδο; 

Λόγω της πολιτικής πραγματικότητας που ζήσαμε, επιστρέφω στο «Κάτι Ελλάδες»: 

Κάτω απ’ τις παράγκες 
κάτω απ’ τα γιαπιά 
ζούνε κάτι Ελλάδες 
σαν θηρία σαν θηρία. 
Κι όταν πια ξεσπάσουν 
δε θα είναι αργά 
έτσι γράφεις πάντα 
Ιστορία 
με τα δάχτυλα

Έχεις πει ότι ο στίχος «Ο άγγελός μου, ο άνθρωπός μου, ο θάνατός μου... εσύ» δεν είναι ο καλύτερός σου, αλλά σου άλλαξε τη ζωή. Πώς σου την άλλαξε και ποιος θεωρείς ότι είναι ο καλύτερός σου στίχος; 

«Ο άγγελός μου» μου άνοιξε την πόρτα για το μεγάλο κοινό. Κι αυτό είναι κάτι που σου επιτρέπει να ζεις από την τέχνη σου, να βλέπεις ότι έχει απεύθυνση αυτό που κάνεις, κι έπειτα να διαλέγεις εσύ κάθε φορά το κοινό σου, εκφράζοντας διαφορετικές πλευρές του εαυτού σου. Αυτή ήταν μία τύχη στη ζωή μου. Τώρα, για τον καλύτερο στίχο, δεν μπορείς να είσαι ο ίδιος κριτής. Ανάλογα με τα κέφια μου, μπορώ για τον ίδιο στίχο να πω «καλά, τι έγραψες εδώ, μεγάλε!» και «τι αηδίες είναι αυτές!». Είναι όπως κοιτιέσαι στον καθρέφτη και άλλες φορές σε βρίσκεις συμπαθητικό και άλλες τέρας.

«Στην αγάπη σκοτώνεις ένα κομμάτι των ονείρων σου, το πιο εγωιστικό, προκειμένου να μπορέσεις να χωρέσεις τον άλλο», έχεις πει σε παλιότερή σου συνέντευξη. Ποια όνειρα έχεις σκοτώσει για να χωρέσεις τον άνθρωπό σου; 

Τελικά δε νομίζω ότι σκότωσα όνειρα, γιατί τα όνειρα από πολύ μικρός τα μοιράζομαι με τον άνθρωπο που διάλεξα να έχω δίπλα μου. Μάλλον σκοτώνεις φαντασιώσεις. Π.χ. ότι θα ήσουν από μπαρ σε μπαρ κάθε βράδυ, ότι θα φλέρταρες συνέχεια, ότι θα έπινες, θα άλλαζες συντρόφους σαν τα πουκάμισα, θα δοκίμαζες τα πάντα, θα έκανες κάθε κατάχρηση. Του καθενός μας του λείπει το κομμάτι του εαυτού του που δεν έγινε.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Με πλώρη στον Καββαδία
«Ο Καββαδίας ταξιδεύει» της Κωνσταντίνας Γεωργαντά είναι μια αφηγηματική μουσική παράσταση, αφιερωμένη σε όσα ενέπνευσαν τον μεγάλο ποιητή,...
Με πλώρη στον Καββαδία
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Dream Theater: Ατελείωτες οι ιδέες, εμφανίζεται συνεχώς νέα μουσική
Μια από τις μεγαλύτερες μπάντες του progressive metal έρχεται στην Αθήνα και ο Mike Mangini μίλησε μαζί μας για τη θέση της στην πολιτική, τι απαιτείται για να είναι κανείς μέλος της και την εποχή του...
Dream Theater: Ατελείωτες οι ιδέες, εμφανίζεται συνεχώς νέα μουσική
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
String Demons: Με σεβασμό και φαντασία, η μουσική είναι μία
Οι Κωνσταντίνος Μπουντούνης και η Λυδία Μπουντούνη συνεννοούνται «με ένα βλέμμα» εντός και εκτός σκηνής, νιώθουν σαν «μουσική συμμορία» στις φετινές τους εμφανίσεις με τον Χρήστο Θηβαίο και τονίζουν ότι η...
String Demons: Με σεβασμό και φαντασία, η μουσική είναι μία
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Anser: Το rap είναι βιωματική μουσική, όταν χάνεται αυτό, χάνεται και η μαγεία
Σε μια χώρα όπως η δική μας, που η rap μουσική κυριαρχεί στις προτιμήσεις των νέων (όπως και σε όλο τον κόσμο), μπορούμε να αναγνωρίσουμε 3 γενιές ερμηνευτών.
Anser: Το rap είναι βιωματική μουσική, όταν χάνεται αυτό, χάνεται και η μαγεία
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Fantastic Negrito: Η μουσική είναι σαν την εκκλησία, αλλά χωρίς τη θρησκεία
Η ιστορία του 51χρονου μουσικού από το Όκλαντ θα μπορούσε να είναι σενάριο σε μία δυστοπική ταινία επιστροφής έως και… εκδίκησης.
Fantastic Negrito: Η μουσική είναι σαν την εκκλησία, αλλά χωρίς τη θρησκεία

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας