Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Λάμπρος Παπαλέξης – Γιάννης Αφένδρας: «Από τον υπόνομο στο δρόμο» με όχημα τη μουσική

Λάμπρος Παπαλέξης – Γιάννης Αφένδρας: «Από τον υπόνομο στο δρόμο» με όχημα τη μουσική

  • A-
  • A+

Ο Λάμπρος Παπαλέξης και ο Γιάννης Αφένδρας έχουν τη δική τους πορεία στην ελληνική εναλλακτική μουσική σκηνή, όμως εδώ και αρκετούς μήνες έχουν αποφασίσει να συμπορευτούν σε μία on the road κατάσταση παίζοντας μουσική σε όσο περισσότερες γωνιές της Ελλάδας μπορούν.

Λίγο πριν ξεκινήσουν ακόμη ένα μουσικό ταξίδι στο πλαίσιο της περιοδείας «Τραγούδια από τον Υπόνομο» μας μιλούν για τα ευτράπελα που φέρνει η ζωή στον δρόμο, για μουσικά απωθημένα, αλλά και για την διαφορετική εμπειρία του να παίζεις rock στην επαρχία.

Ο καθένας από εσάς έχει τη δική του ξεχωριστή διαδρομή στην ελληνική εναλλακτική σκηνή. Πείτε μας δυο λόγια για το πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία.

Λάμπρος: Με αφορμή τα 40 χρόνια - έστω και με διαλείμματα - σαν   μουσικός, συνθέτης και στιχουργός που κλείνω σε 2 χρόνια και με τη διάθεση να αποφύγω κάτι κεντρικό, αλλά να στήσω μία περιοδεία σε όλη τη χώρα, σε μικρούς σχετικά χώρους, έτσι ώστε να φέρω σε επαφή τον κόσμο, που δεν είχα την ευκαιρία τα προηγούμενα χρόνια  για διάφορους λόγους που βαραίνουν εμένα κυρίως, με τα τραγούδια που γράφω από την δεκαετία του '80 έως  σήμερα, αλλά και με την γενικότερη ιδέα που έχω για τη μουσική, αλλά και την ίδια τη ζωή.  Έβαλα μερικές αγγελίες σε διάφορα sites, αλλά και στο facebook πως έψαχνα έναν κιθαρίστα να με συνοδεύσει σε όλο αυτό το ταξίδι. 

Μίλησα με αρκετό κόσμο και κάποια στιγμή ο Γιάννης μου έστειλε ένα μήνυμα, όταν ήμουν περίπου στο να καταλήξω στο πρόσωπο, εκδηλώνοντας την επιθυμία του να το κάνουμε μαζί. Ξέραμε ο ένας την δουλειά του άλλου, νομίζω εκτιμάμε ο ένας τον άλλον πέρα από τα μουσικά πράγματα, αλλά και από τις γενικότερες αντιλήψεις και πεποιθήσεις μας, κοινωνικές και πολιτικές σε γενικές γραμμές, οπότε βρεθήκαμε σπίτι μου με τις κιθάρες μας και αρχίσαμε να δουλεύουμε διερευνητικά στο τι ήταν αυτό που παίζαμε και πώς ανταποκρινόταν στο υλικό που είχα επιλέξει. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε... και στην πορεία προσθέσαμε και κρουστά τον Δημήτρη τον Τσάρνο για την περιφέρεια και για εδώ την Μάρτζι την Τρίκκα να μας βοηθάει στα φωνητικά.

Γιάννης: Εγώ γενικά βρίσκομαι σε μια διαρκή αναζήτηση νέων πραγμάτων, μουσικών και όχι μόνο. Είναι ο λόγος που μ’ αρέσει να δημιουργώ τα δικά μου project, αλλά και να συμμετέχω σε αυτά άλλων καλλιτεχνών που με αγγίζουν και με εκφράζουν. Έτσι, όταν είδα την αγγελία του Λάμπρου ανταποκρίθηκα και του έστειλα ένα μήνυμα. 

Μέχρι τότε μας συνέδεε μια απλή γνωριμία κι ένα «καλημέρα», αλλά και μια αλληλοεκτίμηση τόσο στο επίπεδο των μουσικών μας, όσο και στο επίπεδο της γενικότερης στάσης και πορείας μας. Αφού, λοιπόν, τα είπαμε λίγο και παίξαμε και μια – δυο φορές μαζί, μας έκατσε το πράγμα και το βάλαμε μπροστά. 

Χωρίς να θέλω να «προσβάλω» κανέναν, η συνεργασία αυτή θα μπορούσε να έχει τα χαρακτηριστικά της «επαφής» μεταξύ δύο γενιών του ελληνικού underground?

Λάμπρος: Τουλάχιστον όσον αφορά εμένα, δεν θα το έλεγα αυτό με την έννοια πως ποτέ δεν έδινα και πολύ βάση στις γενιές, στις ηλικίες ή στα χάσματα, όταν είχα να κάνω με τη μουσική . Σίγουρα δεν θα επέλεγα κάποιον με τον οποίον μουσικά είμαστε αλλού. Περισσότερο αυτό που με ενδιαφέρει με τους ανθρώπους που συνεργάζομαι είναι να έχουμε κοντινές προσεγγίσεις και να μπορεί ο ένας να «κουνάει» τον άλλον και όλο αυτό να μεταφέρεται σαν συναίσθημα προς τα έξω. Είναι αυτό που ορίζω χρόνια τώρα σαν πρώτο κανόνα του Rock 'n Roll: «Τα κορίτσια να κουνάνε τις λεκάνες τους και τα αγόρια να πίνουν τα ποτά τους. Ο δεύτερος κανόνας; Χαχαχα...!Ξαναγύρισε στον πρώτο...! Dirty & Sexy».

Είναι πιστεύω μία υγιής συνθήκη για ένα ωραίο βράδυ με όλα τα ενδεχόμενα μπροστά ανοιχτά για όλους... Νομίζω πως αυτό το καταφέρνουμε ήδη αρκετά καλά, αλλά και με περιθώρια βελτίωσης.

Γιάννης: Αν πάρεις το ηλικιακό κριτήριο, ναι, μπορείς να το πεις. Όμως, αυτό τελικά δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία. Το σημαντικό είναι η συνάντηση δύο ανθρώπων – καλλιτεχνών, που εκτός από το προσωπικό έργο του καθενός, αποφασίζουν να επιχειρήσουν κάτι νέο από κοινού, να δοκιμάσουν και να πουν κάτι άλλο από αυτό που παρουσίαζαν μέχρι τώρα.  

Πόσο θέλετε να διαρκέσει; Σκέψεις για τη σύνθεση πρωτότυπου υλικού από κοινού υπάρχουν;

Λάμπρος: Η ιδέα και η στόχευση είναι τα '«Τραγούδια από τον Υπόνομο'» να διαρκέσουν τουλάχιστον 2 χρόνια έως το 2021 που κλείνω 40 χρόνια που έμπλεξα με όλο αυτό και να κλείσει με ένα επικά επετειακό live κάπου στο κέντρο της Αθήνας ανάμεσα σε φίλους που μοιραστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια αυτή την εμπειρία μαζί. Θα δούμε τι θα μας φέρει ο χρόνος έως τότε... 

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης σε πρώτη φάση δουλεύω αυτή τη περίοδο ήδη τον πρώτο προσωπικό μου δίσκο και σίγουρα συμπεριλαμβάνει και τον Γιάννη και τον Δημήτρη και την Μάρτζι σε αυτό. Αλλά δεν θα ήθελα να πω περισσότερα για πρώτη φορά.…

Το γεγονός ότι στο σετ σας περιλαμβάνετε και αρκετές διασκευές από αγαπημένους σας καλλιτέχνες και σχήματα λειτουργεί και απελευθερωτικά; Κάτι σαν απολαυστική επιστροφή σε παλιές αναμνήσεις και νοσταλγικές στιγμές; Πάντα υπάρχουν κάποια «μουσικά» απωθημένα.

Λάμπρος: Θα ξεκινήσω από το τέλος για να πω ότι όλοι οι μουσικοί και όχι μόνο πιστεύω πως ζούμε και πεθαίνουμε με απωθημένα. Αλλά δεν μπορείς να κάνεις και πολλά γι' αυτό. Ζούμε με την ημέρα. Οι διασκευές είναι όντως πολλές και στη πορεία θα προστεθούν και άλλες όπως και κάποια καινούρια τραγούδια μου ακόμα. Οι διασκευές μέσα στο set έχουν την έννοια της Μνήμης. Ίσως έχουν και έναν ρόλο statement κατά μία έννοια. Το από που έρχεσαι, ποιος είσαι, ποιες είναι οι ρίζες σου, οι καταβολές και οι αναφορές σου και κάποιες φορές σου ορίζουν, σου δείχνουν και φωτίζουν ακόμα και τον δρόμο σου. Ακόμα και τον εσωτερικό πολλές φορές.

Γιάννης: Οι διασκευές αποτελούν ένα είδος φόρου τιμής σε αυτούς τους καλλιτέχνες που μας έχουν επηρεάσει και σε πολλά σημεία διαμορφώσει, ως μουσικούς, αλλά και ως ανθρώπους με σκέψη, αντίληψη, αισθητικό κριτήριο, άποψη και θέση μέσα στον κόσμο. Δεμένες μαζί με το πρωτότυπο υλικό που παρουσιάζουμε δίνουν μια γεμάτη εικόνα του ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και τι παρουσιάζουμε σήμερα. 

Έχετε ήδη πραγματοποιήσει αρκετές εμφανίσεις με αυτό το σχήμα εντός και εκτός Αθηνών; Οι εμπειρίες; Είναι τόσο άμεση η επικοινωνία όσο το φανταζόσασταν;

Λάμπρος: Έχουμε ήδη από τις 2 Δεκεμβρίου που ξεκινήσαμε στον «Ορφέα» στην Κυψέλη, ημέρα των γενεθλίων μου 5 εμφανίσεις στην Αθήνα γύρω από το κέντρο μαζί με ένα κεντρικό στο Closer και 10 εμφανίσεις στην περιφέρεια και έπεται συνέχεια. Είναι μόνο η αρχή. 

Οι εμπειρίες... Έως τώρα είχαμε άψογες φιλοξενίες και καλά έως υψηλού επιπέδου gigs νομίζω με αρκετά καλή προσέλευση κόσμου... 

Οκ, φάγαμε και μια μούφα κάπου, που στατιστικά είναι μέσα στο πρόγραμμα αλλά το gig ήταν τόσο καλό που μας ζητήσανε να ξαναπάμε σύντομα και θα πάμε... Από τα highlight's έως τώρα δεν θα ξεχάσω σίγουρα ένα βράδυ στον Βόλο που στα μπροστινά τραπέζια τραγουδούσανε το ρεφραίν από το «Πόρτο ράφτη». 35 χρόνων και τραγούδι από τους «Φάντης Μπαστούνι & οι Άσσοι». Μου σηκώθηκε η τρίχα! Και ένα βράδυ στο Αγρίνιο μετά από 3 ώρες set μας ζητήσανε για encore ένα καινούριο τραγούδι που παίξαμε πρώτη φορά, το «Φίλα με, Ιούδα» και ανεβήκανε δυο πιτσιρικάδες με αναμμένες στις γροθιές τους χαρτοπετσέτες και χορεύανε σαν καλικάντζαροι. Αξέχαστο!

Γιάννης: Οι εμπειρίες είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία θετικές και ευχάριστες. Για μένα είναι πολύ όμορφο το να παίζεις σε μικρούς χώρους, έστω και με λίγο κόσμο, όπου αμέσως μετά το live θα βρεθείς δίπλα σε αυτούς που έχουν έρθει να σε ακούσουν, θα τους γνωρίσεις (πολλές φορές και όλο το μαγαζί), θα μιλήσεις, θα νιώσεις ότι παίζεις για δικούς σου ανθρώπους. Η επικοινωνία είναι σίγουρα πολύ άμεση με τον κόσμο, πράγμα που είναι και ένα από τα βασικά ζητούμενα του να παίζεις μουσική. 

Το ταξίδι αυτό σας έχει βγάλει σε διάφορα σημεία της χώρας και η ευελιξία του σχήματος σας δίνει τη δυνατότητα να παίξετε, πρακτικά, σχεδόν παντού. Τελικά πόσο rock είναι η ελληνική επαρχία;

Λάμπρος: Δεν ξέρω να πω πόσο Rock είναι η επαρχία, γιατί δεν κρατάω και δεν κρατούσα και ποτέ κανένα Rockόμετρο. Το σίγουρο μια φορά είναι πως δεν είναι μπλαζέ. Ο κόσμος έρχεται και σου μιλάει, σε χειροκροτεί, τραγουδάει και «κουνιέται» μαζί σου, σου σφίγγει το χέρι με καθαρό βλέμμα και πολλές φορές σε ευχαριστεί που πήγες να παίξεις στα σπίτια τους.

Γιάννης: Αυτό που διαπιστώνω εγώ κάθε φορά είναι ότι παντού υπάρχουν άτομα και πυρήνες που διατηρούν ένα δικό τους τρόπο σκέψης και ζωής, εναλλακτικό και αντίθετο από αυτό που μοιάζει το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας να έχει αποδεχθεί, συνηθίσει και δε σταματάει να προβάλλει και να επιβάλλει. Δεν έχει σημασία αν θα το πούμε rock. Σημασία έχει ότι δεν τους έχει απορροφήσει όλους αυτή η πολύ χαμηλού επιπέδου ομοιομορφία που σε γενικές γραμμές κυριαρχεί.

Και ο κόσμος; Ζούμε σε μία παρατεταμένη σκοτεινή περίοδο. Είχατε καθόλου τη δυνατότητα να αφουγκραστείτε σκέψεις και συναισθήματα των ανθρώπων που ζουν πέρα από τα βασικά, μεγάλα αστικά κέντρα;

Λάμπρος: Σε γενικές γραμμές θα έλεγα πως είμαστε αρκετά κοινωνικοί – ίσως περισσότερο από ότι πρέπει μερικές φορές, χαχαχα! - οπότε μιλήσαμε με πολλούς ανθρώπους. Στην ανασφάλεια και στην περιρρέουσα φρίκη είναι ο κόσμος, αλλά δεν έχει αυτή την αποξένωση και την διαρκή ομφαλοσκόπηση που έχει ενταθεί στα μεγάλα αστικά κέντρα τα τελευταία χρόνια από όσο μπόρεσα και είχα χρόνο να μιλήσω. Βέβαια, για να κολακέψω τον εαυτό μου, το κοινό που μας άκουσε ως επί το πλείστον είχε να κάνει και με αρκετά συγκροτημένο κοινωνικοπολιτικά κόσμο που διατηρεί μια κάποια ψυχραιμία, έστω και αν βρίσκεται με το μαχαίρι στα δόντια.

Γιάννης: Η περίοδος είναι σκοτεινή και δύσκολη για όλους. Όπως είπα και πριν, το σημαντικό είναι να υπάρχουν κάποιοι, έστω λίγοι, που να αντιστέκονται έμπρακτα, δηλαδή με τον τρόπο ζωής τους, σε αυτό και να προτείνουν διεξόδους, εναλλακτικές και διαφορετικούς δρόμους. Και ευτυχώς αυτοί οι «κάποιοι» υπάρχουν. 

Πείτε μας δυο λόγια για τις επόμενες, προγραμματισμένες εμφανίσεις σας.

Λάμπρος: Λοιπόοοον... Έχουμε Μεγάλη Δευτέρα 22 Απρίλη στο Cosmos στη Δάφνη, 2 Μαΐου στο Shelter στη Λάρισα, 23 Μαΐου ''Factory'' στη Φλώρινα, 24 Μαΐου Cafe Aman, Σέρρες, 25 Μαΐου Ασωτος, Ξάνθη  και κάποιες εμβόλιμες που θα προστεθούν κατά την διάρκεια της διαδικασίας. Αυτά έως το τέλος της Άνοιξης και μετά ξεκινάμε καλοκαιρινές, αλλά είναι ήδη προγραμματισμένες και αρκετές για το επόμενο Φθινόπωρο και Χειμώνα.

Και πέρα από τη αυτή τη συνεργασία; Ποια είναι τα ξεχωριστά μουσικά σχέδιά σας;

Λάμπρος: Αν και κάνω ένα πράγμα τη φορά, αυτή τη περίοδο παράλληλα με τη περιοδεία «Τραγούδια από τον Υπόνομο» γράφω όπως είπα και πιο πάνω έναν προσωπικό δίσκο στα πλαίσια και αυτός των 40 χρόνων σε όλο αυτό. Αλλά και επειδή ο Γιάννης και ο Δημήτρης θα έχουνε υποχρεώσεις και με τα δικά τους project κάνω πρόβες αυτή τη περίοδο και με τον Μπάμπη τον Αμοργινό aka Baby Bone (βλέπε Rockin' Bones, Earthbound, Baby Bone Project) έτσι ώστε τον Ιούνιο vα είναι έτοιμος και να μπορεί να ντουμπλάρει τα παιδιά σε περίπτωση που οι δικές τους υποχρεώσεις δεν τους επιτρέπουν να κάνουμε κάποιες εμφανίσεις μαζί. Έχει και αυτό το δικό του ενδιαφέρον και τη δική του βαρύτητα καθώς οι χώροι που προερχόμαστε και οι δύο είναι αρκετά έως πολύ συγγενείς.

Γιάννης: Το όχημα των Mr. Highway Band βρίσκεται κανονικά στο δρόμο με συνεχείς ζωντανές εμφανίσεις, αλλά και την ετοιμασία του νέου μας δίσκου που τον προορίζουμε για μέσα στο 2020. Από εκεί και πέρα, τρέχουν και διάφορα άλλα projects, με πιο «έτοιμο» και σημαντικό αυτή τη στιγμή αυτό των Spring Shoe, με τους οποίους θα κυκλοφορήσουμε τον πρώτο μας δίσκο (“Love is just a razor in my eye”) στις αρχές του καλοκαιριού με την Ikaros Records. 

Για το τέλος ας φτιάξουμε και μία λίστα. Θα ήθελα να μου πείτε πέντε τραγούδια του υπονόμου και πέντε τραγούδια του δρόμου

Λάμπρος

Πέντε Tραγούδια του Yπονόμου

  1. On the Nickel – Tom Waits
  2. Cause – Rodriguez
  3. I'll Never get out of these Blues Alive – John Lee Hooker
  4. The Moon is on the Gutter – Nick Cave
  5. T.B.Sheets – Van Morrison

Πέντε Tραγούδια του Δρόμου

  1. Like a Rolling Stone – Bob Dylan
  2. The Weight – The Band
  3. The Drifter – Green on Red
  4. Pleasant Streets – Tim Buckley
  5. Born Under a Bad Sign – Big Mamma Thorton

Γιάννης:

Πέντε Tραγούδια του Yπονόμου

  1. Tom Waits – Down In The Hole
  2. Stevie Ray Vaughan – Tin Pan Alley
  3. Nick Cave – I Had A Dream, Joe
  4. Alice In Chains – Heaven Besides You
  5. Patti Smith – Pissing In A River

Πέντε Tραγούδια του Δρόμου
    

  1. Rolling Stones – Jumping Jack Flash
  2. Bruce Springsteen – Further On Up The Road
  3. Τρύπες – Το Τρένο
  4. Audioslave – I am the highway
  5. Ramones - Touring
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Sediment Bruise: Το DIY μάλλον απελευθέρωσε την έκφραση πολλών καλλιτεχνών
Ονειροπόλοι και κυνικοί συνάμα, «ατακαδόροι» και συναισθηματικοί, αλλά, πάνω από όλα, εξαιρετικοί μουσικοί οι Sediment Bruise είναι μία από τις πιο ξεχωριστές μπάντες της ελληνικής σκηνής.
Sediment Bruise: Το DIY μάλλον απελευθέρωσε την έκφραση πολλών καλλιτεχνών
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
ΓΙΑΝ ΒΑΝ: «Το τραγούδι γίνεται σάουντρακ στα όνειρά μου»
ΓΙΑΝ ΒΑΝ/Jan Van de Engel είναι η μπάντα/ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί ο συνθέτης και ντράμερ Γιάννης Αγγελόπουλος για τις μουσικές που γράφει. Πριν από περίπου ένα μήνα κυκλοφόρησε η νέα δουλειά του «Κακό...
ΓΙΑΝ ΒΑΝ: «Το τραγούδι γίνεται σάουντρακ στα όνειρά μου»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Θέλω τη δημιουργία ενός ολοκαίνουργιου κόσμου»
Ο Scott Cohen είναι Chief of Innovation στη Warner Music και αποστολή του είναι να προετοιμάσει το έδαφος για την εποχή μετά το streaming. Η «Εφ.Συν.» μίλησε μαζί του για το πώς οραματίζεται τη νέα εποχή στη...
«Θέλω τη δημιουργία ενός ολοκαίνουργιου κόσμου»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Kultur Shock: Τραμπ, Πούτιν, Ερντογάν δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τον ISIS
Ωμοί, είρωνες, επιθετικοί, βαθιά αντιφασίστες, οι Kultur Shock εδώ και 23 χρόνια παίζουν σε φρενήρη ρυθμό τη δική τους «μπαρουτοκαπνισμένη» εκδοχή της gypsy/ Balkan punk και συνεχίζουν να είναι εξαιρετικά...
Kultur Shock: Τραμπ, Πούτιν, Ερντογάν δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τον ISIS
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Last Rizla: Η απληστία δεν έχει θέση πουθενά, αλλά το τζάμπα δεν είναι αυτοσκοπός
Χειμαρρώδεις, όπως και η μουσική τους, με εξαιρετική δόση χιούμορ και μία εμφανέστατη αγάπη για την μουσική ως καλλιτεχνική δημιουργία, αλλά και ως στοιχείο απόδραση, οι Last Rizla απαντούν με τον πιο...
Last Rizla: Η απληστία δεν έχει θέση πουθενά, αλλά το τζάμπα δεν είναι αυτοσκοπός
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Κ. Βήτα: Ανάμεσα στην ελευθερία και τον περιορισμό η τέχνη
Στο νέο του δίσκο «Περίεργη ώρα» και μία μεγάλη συναυλία στην Αθήνα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον αγαπημένο και πάντα πειραματικό μουσικό που μας μιλάει μεταξύ άλλων για την πολυπόθητη ελευθερία στην...
Κ. Βήτα: Ανάμεσα στην ελευθερία και τον περιορισμό η τέχνη

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας