Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Δεν ξέρω πότε θα ξανατραγουδήσω δημόσια
Φωτογραφία: Χρήστος Τόλης

Δεν ξέρω πότε θα ξανατραγουδήσω δημόσια

  • A-
  • A+

Χθες στον ύπνο μου είδα ότι βρισκόμουν στο πατρικό μου σπίτι στα Γρεβενά και έψαχνα να βρω την αγαπημένη μου κούπα, για να πιω καφέ με την μάνα μου. Αυτή γλυκά με μάλωνε που έκανα το ντουλάπι της άνω κάτω και μετά γελούσαμε.

Το υποσυνείδητο μου αυτές τις μέρες λειτουργεί άψογα. Αναζητά τη συντροφικότητα με τους αγαπημένους μου ανθρώπους, ποθεί τα αγκαλιάσματα και το παιδί μέσα μου ζητά φροντίδα ,τώρα που ενδόμυχα φοβάται.

Έχω πέσει σε βαθιά σιωπή τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι την προηγούμενη Δευτέρα με το μοίρασμα της διαδικτυακής μου συναυλίας έφτασα σε ένα συναισθηματικό ταβάνι πληρότητας και ευγνωμοσύνης (μα και θλίψης). Ζητώ βαθιά μέσα μου να σταματήσουν όλα, προσπαθώντας να αφουγκραστώ καλύτερα τι είναι όλο αυτό που συμβαίνει.

Όσο καθαρίζω μέχρι και την πιο ξεχασμένη γωνιά του σπιτιού μου, γελάω με την ιλαροτραγική μου κατάσταση, καθώς σκέφτομαι πως μέσα σε όλα τα άλλα, τους τελευταίους μήνες ετοίμαζα μία παράσταση που θα παιζόταν τη Μεγάλη Εβδομάδα αποτελούμενη από τρία τραγούδια, τρεις θρήνους. Το βαθύ καλλιτεχνικό αίτημα που υπήρχε πίσω από όλη αυτή την εργασία ήταν να μπορέσουμε να κάνουμε μία παύση από τους φρενήρεις ρυθμούς και να δώσουμε χρόνο στην έννοια της απώλειας, του θρήνου, αλλά και του μυστηρίου της ζωής, που μέσα σε λίγες μόνο ώρες μας κάνει να αναθεωρούμε τα πάντα.

Όταν, ωστόσο, ο παρονομαστής της Ζωής γίνει κοινός για όλους, τότε η Τέχνη έχει ήδη επαληθευτεί. Εχουμε ήδη ταξιδέψει μέσα της και όσοι από μας δεν κινδυνεύουμε άμεσα έχουμε πληρώσει μόνο ένα μικρό αντίτιμο εισιτηρίου. Είναι σαν να γνωρίζουμε έστω και για λίγο πώς περίπου ζει αυτός που έχει άσθμα, ο καρκινοπαθής, ο υπερήλικας που δεν μπορεί να βγει από το σπίτι του, ξέροντας ή τουλάχιστον ελπίζοντας ότι για μας όλο αυτό θα τελειώσει σύντομα.

Ο κλάδος της μουσικής βιομηχανίας ήταν από τους πρώτους που επλήγη και ίσως από τους τελευταίους που θα ανακάμψει, μιας και όταν συναισθηματικά η τέχνη γίνεται μείζονος σημασίας, πρακτικά οδεύει σε ένα οικονομικό ναδίρ. Δεν ξέρω πότε θα ξανατραγουδήσω δημόσια, ούτε ποτέ θα δω τους αγαπημένους μου μαθητές από κοντά. Απορώ με τον εαυτό μου που, ζώντας με μεγάλες αγωνίες και άγχη όλα αυτά τα χρόνια, αποδέχεται με πλήρη νηφαλιότητα και ηρεμία όσα συμβαίνουν.

Το γεγονός ότι είμαι υγιής μέσα σε ένα όμορφο σπίτι, χαϊδεύοντας τον σκύλο μου την ώρα που γράφω όλα αυτά, με γεμίζει με ένα μεγάλο συναίσθημα ευγνωμοσύνης, αλλά και ευθύνης απέναντι στους υπόλοιπους συνανθρώπους μου. Αυτή η ευθύνη δεν μου επιτρέπει να πέσω ψυχολογικά (ή τουλάχιστον αν πέσω, να σηκωθώ γρήγορα), ακόμα και αν χρειαστεί να αλλάξω συνθήκες εργασίας στη ζωή μου και αν δεν τραγουδήσω σύντομα με τον τρόπο που έκανα μέχρι σήμερα.

Αν αυτό το συναίσθημα το έχουν ζήσει και άλλοι και καταφέρουμε να το διατηρήσουμε μέσα στο χρόνο, αν πέρα από το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης αλλάξουν ριζικά οι κοινωνικές δομές, δίνοντας προτεραιότητα στο δικαίωμα της αξιοπρεπούς ζωής, τότε ίσως έχουμε μια ευκαιρία για μία καινούργια αρχή, πιο αισιόδοξη, ως «Καινούριοι Άνθρωποι», που θα κινούνται με μεγαλύτερο σεβασμό απέναντι στον συνάνθρωπο.
Απέναντι στη Φύση.
Απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό.

*τραγουδοποιός

ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Eίχα το θάρρος να “πειράξω” τα τραγούδια του Μίκη»
Μια απρόσμενη συνάντηση του μεγάλου συνθέτη μας με την καλύτερη τραγουδίστρια της νέας γενιάς στο ολοκαίνουργο CD «Αλληλογραφία», προσφορά της «Εφ.Συν.» στους αναγνώστες της τη Μεγάλη Παρασκευή.
«Eίχα το θάρρος να “πειράξω” τα τραγούδια του Μίκη»
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Ένα «όνειρο» στον Κήπο του Μεγάρου χάρη στη Μαρία Παπαγεωργίου
«Εύχομαι να είμαστε πάντα στην τυχερή πλευρά της ζωής» είπε η Μαρία Παπαγεωργίου το βράδυ της Παρασκευής στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Και σίγουρα ήμασταν όσες και όσοι βρεθήκαμε εκεί.
Ένα «όνειρο» στον Κήπο του Μεγάρου χάρη στη Μαρία Παπαγεωργίου
ΜΟΥΣΙΚΗ - ΧΟΡΟΣ
«Να ξαναβρεί η μουσική τον ρόλο της στη ζωή μας»
Επιτέλους απόψε θα ακούσουμε live από τη Μαρία Παπαγεωργίου ολόκληρο το τελευταίο της cd «Αλληλογραφία», με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη που διανεμήθηκε δωρεάν με την εφημερίδα μας τον προηγούμενο Απρίλιο.
«Να ξαναβρεί η μουσική τον ρόλο της στη ζωή μας»
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Όταν η Μαργαρίτα και η Μαρία ανέβηκαν στην «Ταράτσα του Φοίβου»
Πρώτη ανεβαίνει στη σκηνή η Μαρία Παπαγεωργίου κρατώντας μια κόκκινη κιθάρα κι ερμηνεύοντας Εμμανουηλίδη και Θεοδωράκη. Ύστερα ακούγονται οι πρώτες νότες από το «Μαργαρίτα μαγιοπούλα»... Η επιστροφή της...
Όταν η Μαργαρίτα και η Μαρία ανέβηκαν στην «Ταράτσα του Φοίβου»
ΘΕΑΤΡΟ
Θέατρο online, δωρεάν και on demand
Πληθαίνουν οι παραστάσεις στο διαδίκτυο από «κατεστημένα» θέατρα, αλλά και από αγαπημένες του κοινού ομάδες, που προσφέρουν σημαντικές, νέες και παλιές δουλειές τους στους θεατρόφιλους.
Θέατρο online, δωρεάν και on demand
ΣΙΝΕΜΑ
Εντεκα ταινιούλες μέσα από το σπίτι
Αίθουσες κλειστές, κινηματογραφικά γυρίσματα γιοκ. Σκληρή εποχή και για το σινεμά διεθνώς. Να, όμως, που ακόμα και έγκλειστοι στο σπίτι οι σκηνοθέτες...
Εντεκα ταινιούλες μέσα από το σπίτι

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας