Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Από τη χωματερή της Καμπότζης στο μεγαλύτερο metal φεστιβάλ του κόσμου

Από τη χωματερή της Καμπότζης στο μεγαλύτερο metal φεστιβάλ του κόσμου

  • A-
  • A+
Η απίστευτη περιπέτεια των Dock Chkae. Μιας metal μπάντας που γεννήθηκε κυριολεκτικά μέσα στα σκουπίδια και κατάφερε να ξεφύγει και να δώσει ελπίδα στους φτωχούς νεαρούς της χώρας.

Ήταν ένα από τα πιο ισχυρά σύμβολα της φτώχειας με την οποία πάλευαν πολλοί άνθρωποι την περασμένη δεκαετία στην Καμπότζη: Μία τεράστια χωματερή στα περίχωρα της πρωτεύουσας Πνομ Πεν.

Για αρκετούς η χωματερή Stung Meanchey ήταν το σπίτι τους. Περίπου 2.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά περιφέρονταν στην τεράστιο βουνό από σκουπίδια, μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες για να βρουν ανακυκλώσιμα προϊόντα να πουλήσουν.

Η Stung Meanchey ήταν, όμως κι ένα πολύ επικίνδυνο μέρος για να ζει κανείς. Ορισμένοι σκοτώθηκαν από τα σκουπιδιάρικα, ενώ προσπαθούσαν να πάρουν «καλή θέση» όταν έφθαναν τα καινούργια σκουπίδια. Άλλοι αντιμετώπιζαν σοβαρές ασθένειες από την έκθεσή τους στα λύματα και τις επικίνδυνες τοξίνες.

Ανάμεσα σε εκείνους που γεννήθηκαν στη χωματερή ήταν οι Sok Vichey, Ouch Theara και Ouch Hing.  «Δεν είχαμε φαγητό για μέρες, περιφερόμασταν γύρω από την πόλη με πλαστικές σακούλες για να μαζέψουμε τενεκεδάκια και να τα πουλήσουμε» λέει στο BBC ο Vichey, 18 ετών σήμερα, και συνεχίζει «Είχε πάρα πολλή ζέστη κάτω από τον ήλιο και δεν είχαμε καθόλου νερό. Δεν πηγαίναμε σχολείο, δεν είχαμε επιλογή».

Η μητέρα του Theara είχε πεθάνει ο πατέρας του είχε φύγει. Εκείνος ζούσε με τη θεία του και τα επτά της παιδιά στην Stung Meanchey. Ο Vichey ζούσε στο δίπλα σπίτι και είχε επίσης χάσει τον πατέρα του. Η μητέρα του περνούσε τις μέρες της μέσα στη χωματερή για να μπορέσει να βγάλει μερικά δολάρια την ημέρα.

Δεν ήταν μόνο τους. Το 2007 περίπου το 47% των κατοίκων της Καμπότζης ζούσαν στη φτώχεια, σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, με αρκετούς να ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα.

Όταν οι Theara, Hing και Vichey έφτασαν στην εφηβεία οι οικογένειές τους δεν μπορούσαν να τους προσφέρουν τα απαραίτητα και τους παρέδωσαν στη φροντίδα της τοπικής ΜΚΟ «Μητέρες Ενάντια στη Φτώχεια». Εκεί γνώρισαν τον Γερμανοελβετό κοινωνικό λειτουργό Timon Seibel.

Η δύσκολη ζωή στη χωματερή τους είχε γεμίσει οργή που δεν μπορούσαν να ελέγξουν. «Ειδικά ο Theara. Έχει την αντίληψη ότι ο δυνατότερος κερδίζει ότι ότι πρέπει να παλέψει για ότι έχει ή μπορεί να πάρει» λέει ο Timon.

«Δεν μπορούσε να δεχθεί το γεγονός ότι δεν έχει γονείς. Όταν έχει κρίσεις οργής είναι πολύ ενεργός και χαρούμενος, αλλά μετά πέφτει σε κατάθλιψη. Στο ενδιάμεσο συνήθισε να έχει πολύ μεγάλες κρίσεις οργής. Έδερνε τα άλλα παιδιά και τους απειλούσε» προσθέτει.

Ο Theara πήγε να δει έναν ψυχοθεραπευτή που τον συμβούλευσε να ψάξει να βρει τον πατέρα του. Τελικά τον βρήκε και ανακάλυψε ότι ήταν ένας πλούσιος αρχιτέκτονας που ποτέ δεν είχε πει στην οικογένειά του για εκείνον. Ο πατέρας του άρχισε να του δίνει χρήματα, αλλά μετά αποφάσισε ότι ήθελε να κόψει τις όποιες επαφές μαζί του.

Ο Timon έκανε τα πάντα για να ηρεμήσει τον νεαρό από ποδόσφαιρο μέχρι μαθήματα τέχνης, αλλά τίποτα δεν λειτουργούσε. Κι ενώ ξέμενε από ιδέες, ο Timon, οπαδός της metal μουσικής, τους πήγε να δουν την τοπική hardcore μπάντα Sliten6ix σε ένα μπαρ στην Πνομ Πν.

Τελικά, εκεί κάτι τους έκανε κλικ.

«Απλά στεκόμουν μπροστά από τη σκηνή και σκεφτόμουν τί είναι αυτή η μουσική. Δεν καταλάβαινα τι τραγουδούσε. Τα τύμπανα και ο κιθάρες, πραγματικά δεν καταλάβαινα. Όμως μετά τη συναυλία αποκτήσαμε ενδιαφέρον για αυτή τη μουσική. Ήταν αρκετά εύκολο να την παίξουμε κι έτσι αρχίσαμε να τζαμάρουμε» λέει ο Vichey.

Ο Timon τους «μύησε» σε μπάντες όπως οι Slipknot και Rage Against The Machine και τα νεαρά αγόρια αμέσως ταυτίστηκαν με την επιθετική φύση αυτής της μουσικής, κάτι πολύ διαφορετικό από τα ρομαντικά ερωτικά τραγούδια που άρεσαν στους περισσότερους συνομίληκούς τους.

«Μου αρέσει περισσότερο το metal γιατί μπορούμε να ουρλιάξουμε και να βγάλουμε την οργή από μέσα μας και μπορούμε να παίξουμε ό,τι θέλουμε. Πάμε στο στούντιο, ανοίγουμε τους ενισχυτές και απελευθερώνουμε την οργή μας. Ήταν πολύ δύσκολη η ζωή μας στο παρελθόν» συμπληρώνει ο Vichey.

Τότε ήταν που τα παιδιά αποφάσισαν να φτιάξουν τη μπάντα τους, τους Dock Chkae. Το όνομα σημαίνει «σαν σκύλος», γιατί αναζητούσαν κάτι που να αντιπροσωπεύει πως η κοινωνία τους έκανε να αισθάνονται σαν σκουπιδιάρηδες που ζουν στην απόλυτη φτώχεια. Αυτό, άλλωστε είναι εμφανές και στους στίχους τους.

Κανένας δεν έχει ζωή σαν εμένα
Κάθε μέρα ζω σαν σκύλος
Ψάχνουμε για το φαγητό μας μέσα στους δρόμους
Μαζεύω τα σκουπίδια όπου τα βρω
Εάν δεν το κάνω αυτό δεν θα έχω καν αυτή τη ζωή
Το κάνω επειδή δεν έχω γονείς

Οι Doch Chkae άρχισαν να παίζουν συναυλίες στην πρωτεύουσα της Καμπότζης το 2015 και κυκλοφόρησαν singles με τίτλους όπως Kham Knea Doch Chkae (Δαγκώνουμε ο ένας τον άλλο σαν σκύλοι» μέσω της Yab Moung Records, της μοναδικής rock δισκογραφικής στην Καμπότζη.

Η Nina Ruhl που ζούσε κάποτε στην Πνομ Πεν, αλλά έχει μετακομίσει πλέον στην πατρίδα της, τη Γερμανία, έγινε οπαδός της μπάντας από τη στιγμή που τους είδε ζωντανά.

«Μπορείς να δεις πως συμπεριφέρεται το κοινό: “είναι τόσο γλυκοί” και όταν ξεκινούν να παίζουν και απελευθερώνουν όλη τους την ενέργεια ο κόσμος χοροπηδά και τους βλέπει από μία διαφορετική προοπτική» λέει και συμπληρώνει «δεν μου άρεσε ποτέ το metal, αλλά όταν τους είδα τρελάθηκα». 

Οι Doch Chkae άρχισαν να γίνονται σχετικά γνωστοί στους κόλπους της metal κοινότητας και το 2018 τους κάλεσαν να παίξουν στο Wacken Open Air, μάλλον το μεγαλύτερο metal φεστιβάλ στον πλανήτη.

Η βίζα τους, όμως, απορρίφθηκε από τις γερμανικές αρχές γιατί κρίθηκαν ύποπτοι φυγής. «Σε απλή γλώσσα; Ήταν πολύ φτωχοί» σχολιάζει ο Timon.

Πολλοί από τη metal κοινότητα εξοργίστηκαν με την απόφαση αυτή και περισσότεροι από 10.000 υπέγραψαν διαδικτυακή αίτηση προς τις αρχές να επανεξετάσουν την απόφασή τους. Τελικά η μπάντα κέρδισε τη βίζα τον Αύγουστο και έπαιξε ένα θριαμβευτικό σόου μπροστά σε χιλιάδες οπαδούς.

«Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος. Παίξαμε οκτώ τραγούδια, τελειώσαμε και όλοι φώναζαν να παίξουμε ακόμη ένα τραγούδι. Έδειχναν πολύ χαρούμενοι, ήθελαν να συνεχίσουμε. Δεν είχα δει ξανά ποτέ κάτι τέτοιο» λέει ο τραγουδιστής του γκρουπ, Theara, ο οποίος μόλις έκλεισε τα 20 χρόνια.

Παρά το γεγονός ότι έπαιξαν μπροστά σε ένα κοινό που δεν έχει φανταστεί ποτέ καμία μπάντα από την Καμπότζη, η μέσα ενημέρωσης της χώρας τους συνέχισαν να μην δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους Doch Chkae.

«Κανένας δεν μας πήρε συνέντευξη. Απόλυτη σιωπή. Δεν τους αρέσει αυτή η μουσική. Έχει πολλά ουρλιαχτά και είναι γρήγορη. Δεν την καταλαβαίνουν» σχολιάζει ο Theara.

Υπάρχουν, πλέον, σχέδια για να δημιουργήσει η μπάντα ένα εργαστήρι μουσικής που θα φέρει τους φτωχούς νεαρούς της χώρας τους σε επαφή με τον σκληρό ήχο και η μπάντα ελπίζει η μουσική να εμπνεύσει και άλλα παιδιά.

Η χωματερή Stung Meanchey έχει κλείσει εδώ και μια δεκαετία, όμως αρκετοί άνθρωποι συνεχίζουν να κατοικούν εκεί. Τα επίπεδα φτώχειας έχουν πέσει τα τελευταία χρόνια, όμως αρκετοί μένουν πίσω, παρά την ανάπτυξη που συντελείται στη χώρα.

Παρά την επιτυχία τους στη Γερμανία τα μέλη της μπάντας συνεχίζουν να δυσκολεύονται για τα προς το ζην, κάνοντας ό,τι δουλειά μπορούν και πουλώντας τη μουσική τους μέσω Internet όταν δεν προβάρουν ή δεν παίζουν κάποια συναυλία. 

Οι Doch Chkae ηχογραφούν αυτή τη στιγμή ένα καινούργιο EP και ελπίζουν να πραγματοποιήσουν ευρωπαϊκή περιοδεία μετά την κυκλοφορία του. Παρά το γεγονός ότι αισθάνονται αποκλεισμένοι στη χώρα τους, η metal μουσική, και το ενδιαφέρον από οπαδούς του είδους στην Ευρώπης τους έχει δώσει νέες ελπίδες για το μέλλον.

Πηγή: BBC

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Woodstock: Στο τέλος μένει πάντα η μουσική...
Τις τελευταίες ημέρες αποφασίσαμε να αφιερώσουμε τη στήλη «Το τραγούδι της ημέρας» για να θυμηθούμε και να γιορτάσουμε με τον δικό μας τρόπο την επέτειο από τα πενήντα χρόνια του θρυλικού Woodstock.
Woodstock: Στο τέλος μένει πάντα η μουσική...
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Ziria Music Festival: Το βουνό είναι ξανά ο πιο ξεχωριστός φεστιβαλικός προορισμός
Με μεγάλο όπλο το ανεπανάληπτο φυσικό τοπίο, την αγάπη και φροντίδα διοργανωτών και εθελοντών και την παρουσία σπουδαίων ονομάτων της εναλλακτικής ελληνικής σκηνής το Ziria Music Festival αποτελεί και φέτος...
Ziria Music Festival: Το βουνό είναι ξανά ο πιο ξεχωριστός φεστιβαλικός προορισμός
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Iggy Pop: Ένας πραγματικός «Φοίνικας» της rock
Ο αξιότιμος κύριος James Newell Osterberg, Jr. , κατά κόσμον Iggy Pop, διανύει πλέον την όγδοη δεκαετία της ζωής του, μία πορεία γεμάτη άγριες καταστάσεις, πολλή μουσική και, φυσικά, απογοητεύσεις και...
Iggy Pop: Ένας πραγματικός «Φοίνικας» της rock
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Όταν οι Alice in Chains περνούσαν στην Ιστορία της rock
Η Αθήνα έχει αρχίσει να κινείται σε ρυθμούς καλοκαιρινών φεστιβάλ και η εμφάνιση των Alice in Chains στο Release Athens είναι από τα συναυλιακά γεγονότα της χρονιάς. Ο Jerry Cantrell και η παρέα του έχουν...
Όταν οι Alice in Chains περνούσαν στην Ιστορία της rock
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Το Music Highway Festival απέδειξε και φέτος γιατί αποτελεί ξεχωριστό θεσμό!
Παρασκευή βραδάκι και ο κόσμος έχει αρχίσει να μαζεύεται από νωρίς στο ιστορικό Κύτταρο. Η αιτία; Μα φυσικά το 8ο Music Highway Festival, που έχει αναδειχθεί χάρη στις προσπάθειες των διοργανωτών του, Mr....
Το Music Highway Festival απέδειξε και φέτος γιατί αποτελεί ξεχωριστό θεσμό!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας