Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Damian Marley: Τα δύο μεγάλα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσει
(Photo by Mark VonHolden/Invision for HTC/AP Images)

Damian Marley: Τα δύο μεγάλα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσει

  • A-
  • A+

Είναι εύκολα κατανοητό γιατί η πρόταση «Ο Damian Marley έρχεται για συναυλία στην Αθήνα» γεννά ενθουσιασμό και θετική διάθεση. Φαίνεται σε όλους μας συναρπαστικό να είσαι ο γιος του Bob Marley, να κάνεις καριέρα στη μουσική που εκείνος σε μεγάλο βαθμό γιγάντωσε και να επισκέπτεσαι τη χώρα μας. Η reggae είναι πάντα δημοφιλής, ο ίδιος ο Bob είναι συνώνυμο της έμπνευσης και της συμπάθειας και όλα φαντάζουν στρωμένα με ροδοπέταλα. Είναι έτσι όμως;

Σε δεύτερη ανάγνωση, υποθέτω ότι να είσαι ο Damian Marley εμπεριέχει τουλάχιστον δυο μεγάλα εμπόδια, που επιβάλλεται να προσπεράσεις ώστε να αφήσεις το δικό σου σημάδι στη σύγχρονη τέχνη. 

Το πρώτο είναι δίκοπο μαχαίρι, καθώς μπορεί το γεγονός ότι είσαι ο νεότερος γιος του Bob Marely να είναι ένα παράσημο ευπροσήγορης αποδοχής, όμως κουβαλάει και μια πολύ βαριά σκιά, έτσι δεν είναι; Πόσο περιθώριο έχει ο Damian να παρουσιάσει κάτι λιγότερο από άρτιο; Πόσο ανεβάζουμε οι ίδιοι εμείς - έστω και ασυναίσθητα - τον πήχη, κάθε φορά που ξεκινάμε να ακούσουμε κάτι από τον πλέον ενεργό απόγονο της Marley δυναστείας; 

(Photo by Donald Traill/Invision/AP)

Το δεύτερο είναι πως η reggae όσο κι αν την αγαπάει ο κόσμος, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι δεν έχει παρουσιάσει σημαντικά βήματα προόδου σε καλλιτεχνικό επίπεδο όλα αυτά τα χρόνια. Τα μοτίβα είναι γνωστά, οι μέθοδοι δοκιμασμένες, η θεματολογία πεπατημένη κι όσο και να μας αρέσουν τα πάντα στη συνταγή της, ο κάθε καλλιτέχνης φαντάζει καταδικασμένος να εξαφανιστεί στην πολυκοσμία των reaggae κυκλοφοριών, εφόσον δεν παρουσιάσει κάτι ρηξικέλευθο και φρέσκο. Προσωπικά, δε μου φαίνεται καθόλου εύκολος ο δρόμος που έχει να βαδίσει ο 40χρονος performer. 

Ευτυχώς που κατά τα φαινόμενα εκείνος έχει βρει τη λύση και για τα δυο αυτά προβλήματα.

Όσον αφορά το πρώτο, οι θεωρίες μπορεί να είναι πολλές, όμως η αλήθεια είναι πως η λύση βρίσκεται μόνο μέσα μας. Ο Damian αγάπησε τη reggae, την ηλεκτρονική και τη world music και έβαλε τη δημιουργική του διάθεση σαν ανάχωμα ώστε να μπορέσει όλα αυτά τα χρόνια να κυκλοφορεί albums έχοντας τη σκιά του πατέρα του στο πλευρό του, και όχι πάνω στους ώμους του. Με την ποικιλία των δίσκων του, αγκάλιασε την ουσία της reggae και rastafari παράδοσης αλλά ταυτόχρονα απομακρύνθηκε όσο χρειαζόταν, ώστε να μην τον καταπιεί. 

Όχημα για αυτό – και ταυτόχρονα λύση στο δεύτερο πρόβλημα – ήταν ο άκρατος πειραματισμός. Ο Damian ξεκίνησε μάλλον με το αριστερό την καριέρα του πίσω στο 1996 ως DJ και όχι ως αμιγώς reggae καλλιτέχνης και οι συνεχείς συνεργασίες με καλλιτέχνες διαφορετικών κόσμων ήταν μια μέθοδος που δεν εγκατέλειψε ποτέ. Το βαθιά πολιτικοποιημένο “Welcome To Jamrock” του 2005 όπου συμπορεύτηκε με τον αδερφό του Stephen, προκάλεσε αντιδράσεις στη Τζαμάικα λόγω των στίχων του, ταυτόχρονα όμως άφησε σπουδαία μουσική πίσω του:

Το (προσωπικό αγαπημένο) “Distant Relatives” του 2010 τον βρίσκει να μοιράζεται το μικρόφωνο με το θρυλικό Nas, για ένα δίσκο όπου οι δυο τους εξερευνούν τα νοήματα πίσω από την αφρικανική καταγωγή τους, ανάμεσα σε πειραματικά κομμάτια περιπλεγμένου reggae/hip hop, με σημαντική chart επιτυχία και ένα sponsorship από το National Geographic:

Η αμέσως επόμενη χρονιά έφερε μια ακόμα αλλαγή, καθώς είχε φτάσει η ώρα των SuperHeavy. Το supergroup όπου ο Damian πλαισιώθηκε από το Mick Jagger, τη Joss Stone, το Dave Stewart και τον A. R. Rahman για ένα album που πάντρεψε Ευρώπη, Αμερική και Ασία σε μια σπάνια σύμπραξη αστέρων:

Στον κόσμο της μουσικής περιπέτειας ο χρόνος κυλάει γρήγορα, οπότε δεν είναι περίεργο που φτάσαμε κιόλας στο 2017 και το προσωπικό του “Stony Hill” album, με το οποίο δε δυσκολεύτηκε να κατακτήσει την επιτροπή των 60ων Grammy Awards και να τους αποσπάσει το αγαλματάκι στη Best Reggae Album κατηγορία με τη global συνείδηση και την αβίαστη λυρικότητα του “Speak Life”:

Όλα αυτά είναι καταγεγραμμένα από την ιστορία και εκεί θα μείνουν. Το καυτό ερώτημα για καλλιτέχνες όπως ο Damian Marley είναι πάντοτε αν αποτυπώνονται οι εμπειρίες μιας ζωής σε μια σκηνή, για ένα βράδυ, σε μια εμφάνιση. Είναι μακριά η Παρασκευή 7 Ιουνίου;

*Ο Damian Marley επισκέπτεται τη χώρα μας και ανοίγει το φετινό Release Athens στην πρώτη του ημέρα.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
«Θέλω τη δημιουργία ενός ολοκαίνουργιου κόσμου»
Ο Scott Cohen είναι Chief of Innovation στη Warner Music και αποστολή του είναι να προετοιμάσει το έδαφος για την εποχή μετά το streaming. Η «Εφ.Συν.» μίλησε μαζί του για το πώς οραματίζεται τη νέα εποχή στη...
«Θέλω τη δημιουργία ενός ολοκαίνουργιου κόσμου»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Skarra Mucci: Η reggae συνδέεται με την ψυχή των ανθρώπων
Είναι ένας από τους πιο ενεργούς εκπροσώπους της κλασικής τζαμαϊκανής reggae και ταυτόχρονα ένας από τους μουσικούς που συνεχώς σπρώχνει τα όρια της, μέσω αντισυμβατικών συνεργασιών με πολλούς άλλους...
Skarra Mucci: Η reggae συνδέεται με την ψυχή των ανθρώπων
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
James Taylor: Απολαμβάνω την κάθε μουσική χρονιά σαν αγρότης!
Αν η μισή επιτυχία για ένα μουσικό επαφίεται στη συνθετική του ικανότητα, η άλλη μισή σίγουρα κρύβεται στη φήμη που τον ακολουθεί. Στην περίπτωση του James Taylor και του jazz/funk κουαρτέτου του, αυτή η φήμη...
James Taylor: Απολαμβάνω την κάθε μουσική χρονιά σαν αγρότης!
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Vintage Trouble: Παλιομοδίτικη μουσική, κλασικό στήσιμο κι όμως...
Οι Vintage Trouble ανήκουν σε ένα περίεργο είδος. Όχι τόσο για τη μουσική τους, καθώς στην ούγια γράφουν “παραδοσιακό rhythm & blues” και όταν ξεκίνησαν την καριέρα τους στα bars και στα μικρά clubs της...
Vintage Trouble: Παλιομοδίτικη μουσική, κλασικό στήσιμο κι όμως...
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Δύο γυναίκες μουσικοί στο… πνεύμα της διαδικτυακής μας εποχής
Είναι ένας καινούριος κόσμος εκεί έξω. Ειδικά για τη μουσική βιομηχανία που έχει υποστεί σαρωτικές αλλαγές από την αρχή του αιώνα και μετά και δείχνει να επαναπροσδιορίζεται κάθε χρονιά που περνάει. Σχεδόν τα...
Δύο γυναίκες μουσικοί στο… πνεύμα της διαδικτυακής μας εποχής
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Kamasi Washington: Ένας ακλόνητος πυλώνας της εξέλιξης της jazz
Δεν ξέρω πως είναι αυτά τα τελευταία χρόνια για έναν jazz fan. Ίσως απολαμβάνει τη δημιουργική αναβίωση, ίσως είναι θρησκευτικά προσκολλημένος στα παλιά αριστουργήματα, ίσως είναι ψύχραιμος και περιμένει να...
Kamasi Washington: Ένας ακλόνητος πυλώνας της εξέλιξης της jazz

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας