Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Όλο το εδώ και τώρα σε μια χούφτα τραγούδια

Όταν παίζει στο στερεοφωνικό, με κάνει να νιώθω ότι μπορώ έστω και για λίγο να επιπλέω –εκεί που μέχρι τότε ένιωθα να πνίγομαι.

Όλο το εδώ και τώρα σε μια χούφτα τραγούδια

  • A-
  • A+
Αυτόν το δίσκο δεν τον βρήκα, με βρήκε. Όπως συμβαίνει, συνήθως, με καθετί σημαντικό στη ζωή σου. Σκοντάφτεις πάνω του σχεδόν κατά λάθος και αν έχεις την τύχη να είσαι αρκετά δεκτικός ή απελπισμένος, θα ανακαλύψεις μέσα του νέους κόσμους.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα φτάσεις στο σημείο να αναγνωρίσεις κομμάτια του δικού σου κόσμου και θα αισθανθείς μια έλξη γοητευτική και ικανή να σε κρατήσει για καιρό αιχμάλωτο στην αγκαλιά της. 

Θάλασσα: Η ενηλικίωση 

Στην ομιλία του με θέμα τη «Θεατρικότητα του Στίχου» στο TEDx, ο Xplicit αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η τέχνη για μένα είναι μια μορφή έκφρασης που περιέχει δύο συστατικά: το καινούριο και τη διαμαρτυρία». Δίνουν και τα δύο δυναμικό «παρών» σε κάθε δίσκο των Στίχοιμα και ευτυχώς για εμάς αυτό είναι κάτι παραπάνω από φανερό στη «Θάλασσα». 

Οι «Μηχανές», που προηγήθηκαν και που αποτελούν ίσως την κορυφαία τους στιγμή (ώς τώρα), ήταν ένας δίσκος πιο «δυνατός», σίγουρα πιο επιθετικός και με το νεύρο της νεανικής ματιάς πάνω στα πράγματα. Ωστόσο αυτό που θα βρεις ως ακροατής στη «Θάλασσα» είναι μια μαγική εξέλιξη. Ακούς τον δίσκο και είναι σαν να «βλέπεις» μπροστά σου τη Μαρίνα και τον Βαλάντη να σκαρφαλώνουν σε μέρη (μουσικά και στιχουργικά) που δεν είχαν συναντήσει ώς τότε. 

Ακούς την ωριμότερη πλευρά τους. Μια ωριμότητα που διαπερνά ολόκληρο το album και που μέσα από αυτή οτιδήποτε λέγεται, μετατρέπεται αυτομάτως σε μια στοχοθεσία ισχυρή, πολύ περισσότερο «αποτελεσματική» από μια αγανακτισμένη δήλωση άρνησης. Γιατί οι Στίχοιμα πέρασαν από «έναν κόσμο που πλέον δε με νοιάζει» («Γρανάζι», «Μηχανές», 2012) σε έναν κόσμο όπου «όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν είσαι, κοίτα να αγωνιστείς». («Γράμμα», «Θάλασσα», 2018).

βίντεο: Greek Hip Hop Events
 

Θάλασσα: Μοτίβα

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό που με εντυπωσίασε στη «Θάλασσα» είναι τα μοτίβα που χρησιμοποιούνται σε κάθε τραγούδι, προκειμένου όλο το album να είναι «δεμένο» και να υπενθυμίζει/επιβεβαιώνει τον τίτλο του: δελφίνια, δίχτυα, ψάρια, ναυάγια, πέλαγα, κύματα, άμμος, βράχος, βυθός, κουπιά, όστρακα, Μεσόγειος και χίλιες δυο άλλες εικόνες, σου δείχνουν μέρη που ξέρεις και άλλα, που δεν ξέρεις, ακόμα και μερικά που ίσως δεν ήθελες να ξέρεις ότι μπορεί να υπάρχουν. 

Και όμως, υπάρχουν και μέσα από τον ρυθμό και τις ρίμες καταφέρνουν να σου κόψουν την ανάσα. Θέλεις να γυρίσεις σ’ αυτά ξανά και ξανά και να γίνεις μέρος της δημιουργίας τους. «Ο καλός στιχουργός δεν δίνει πολλά…», λέει ο Xplicit, «… ο καλός στιχουργός δίνει τα ισχυρά απαραίτητα. Προσφέρει κάτι προφανές, αλλά κάτι βιωματικά περιεκτικό».

Κάνοντας ένα λογικό άλμα, όλες αυτές οι εικόνες, αλλά και η αφήγηση που ολοκληρώνει κάθε τραγούδι, με πάνε πίσω στη χώρα του progressive rock. Στον κόσμο αρέσουν οι ιστορίες και οι Στίχοιμα ξέρουν να τις διηγούνται όπως πρέπει. Ειδικά τώρα πια: εξιστορούν χωρίς υπερβολική θεατρικότητα, χωρίς ο στίχος να… καπελώνει τη μουσική ή το αντίθετο. 

Και αυτό είναι κάτι που γίνεται απόλυτα αντιληπτό στο live. «Το βίωμα συνομιλεί με τη φαντασία και ο ψυχισμός του δέκτη είναι το φονικότερο όπλο στα χέρια ενός στιχουργού. Γιατί το συναίσθημα είναι κάτι που είναι πολύ δύσκολο να κρυφτεί και πολύ εύκολο να πάρει φωτιά» (Xplicit, TEDx). Στην παρουσίαση του δίσκου «Θάλασσα», σε ένα ασφυκτικά γεμάτο Gagarin (και μάλιστα για δύο βραδιές), τα τραγούδια κέρδισαν τον κόσμο απλώς με το να είναι καλά τραγούδια. Τραγούδια για το εδώ και τώρα που ζούμε. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Το «οπαδικό» κλίμα που αναπτύσσεται ανάμεσα στη σκηνή και το ακροατήριο παραμένει ζωηρό, με καπνογόνα και συνθήματα αντιφασιστικά, στη μνήμη του Παύλου Φύσσα. 

Ελεύθερη Τέχνη (ανελεύθερων λαών) 

Σε ένα δίσκο με είκοσι τραγούδια οι Στίχοιμα βρήκαν χώρο να εκφραστούν για τα πάντα: τον ρατσισμό, τον φασισμό, τα δικαιώματα των γυναικών, τη φιλία, τον έρωτα, τα ζώα, την ιστορία, την ποίηση. Στο αγαπημένο μου τραγούδι «Ελεύθερη Τέχνη» εντοπίζω ένα από τα ομορφότερα δείγματα αυτοαναφορικότητας της τέχνης. Πρόκειται για μια δουλειά βαθιά συγκινητική, κυρίως γιατί έρχεται από ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτό που κάνουν. Με τον ήχο του “The Hands that built America” των U2 -ίσως το μόνο τραγούδι που έχω ξεχωρίσει από την πορεία του Bono και της παρέας του-βγαλμένο από το soundtrack της ταινίας «Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης» του Martin Scorsese, οι εικόνες ξεπροβάλλουν, λάμπουν σαν πυροτέχνημα και χάνονται με μοναδικές ταχύτητες. 

Στο «Δίπλα Μαξιλάρι» ανακαλύπτω, με μηδενική προσπάθεια, τη σαφή αναφορά στο “The Wall” των Pink Floyd και ενθουσιάζομαι με την ακομπλεξάριστη στάση του δημιουργού, που μου υπενθυμίζει ότι η τέχνη είναι μία, βρίσκεται παντού εκεί έξω και είναι στο χέρι σου να την ανακαλύψεις και να αφεθείς στην ομορφιά της. 

Επιπλέοντας 

Η «Θάλασσα» ήταν η πρώτη μου… γνωριμία με τον κόσμο του hip hop και σίγουρα είναι ένας δίσκος που θα έχω μαζί μου για καιρό. Οταν παίζει στο στερεοφωνικό, με κάνει να νιώθω ότι μπορώ έστω και για λίγο να επιπλέω –εκεί που μέχρι τότε ένιωθα να πνίγομαι. 

Και ας με συγχωρέσουν οι πολυαγαπημένοι μου Rotting Christ, που επίσης έβγαλαν πρόσφατα την καινούργια τους δισκάρα. Αυτή τη φορά όμως επέλεξα να μιλήσω για κάτι διαφορετικό, με κίνδυνο να φανώ ανίδεη ή ρομαντική. Μην πεις ότι συγκρίνω ανόμοια πράγματα. Δεν κάνω καμία σύγκριση. Λέω απλώς πως είμαι ένα παιδί που ήρθε από ένα άλλο πεδίο (μάχης;) και συνάντησε τόσο απρόσμενα νέους συναγωνιστές. Να γράφετε παιδιά! Να γράφετε μουσική και τραγούδια! Να μας δίνετε λόγους να μένουμε ζωντανοί –όσο γίνεται.

βίντεο: Greek Hip Hop Events

Trivia

Ομολογώ ότι με κέρδισε αμέσως το artwork του δίσκου (Άγγελος Τσίτσης), για κάποιο λόγο μου θύμισε το εξώφυλλο από το «Σιλμαρίλλιον» του Τόλκιν, ξυπνώντας αναμνήσεις από μια εποχή, όχι τόσο μακρινή, αλλά σίγουρα λιγότερο σκοτεινή.

Αν σου άρεσε το «Ελεύθερη Τέχνη», διάβασε το ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου «Αν δεν μου ‘δινες την ποίηση, Κύριε (δε θα ‘χα τίποτα για να ζήσω)».

Εντάξει, οι U2 έχουν γράψει τουλάχιστον ακόμη ένα καλό τραγούδι κι αυτό είναι η “Miss Sarajevo”, στο οποίο συμμετέχει και ο Luciano Pavarotti, αλλά ακόμα κι αυτό το έγραψαν με τον Brian Eno…

Αν η ανιψιά μου ήταν 15 και όχι 5 ετών, πραγματικά θα ήθελα να έρθει να  μου πει «έλα να ακούσεις αυτή τη δισκάρα!»


 

ΜΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ
Μία hip hop κολεκτίβα τα βάζει με τη χούντα της Ταϊλάνδης
Ένα βίντεο που ασκεί κριτική στην στρατιωτική χούντα της Ταϊλάνδης έχει γίνει τεράστια επιτυχία και σπάει όλα τα ρεκόρ στο youtube, προκαλώντας την... προσοχή της αυταρχικής κυβέρνησης της χώρας. Ένα από τα...
Μία hip hop κολεκτίβα τα βάζει με τη χούντα της Ταϊλάνδης
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Twinsanity: Η μουσική καθοδηγήτρια δύναμη απέναντι στην αρρώστια του κόσμου
Είναι αδέλφια, είναι εντελώς hip hop και «χτυπούν» με τις ρίμες και τη στάση ζωής τους. Οι Twinsanity είναι ένα σχήμα που ξεχωρίζει σε μια σκηνή, που... ενηλικιώνεται και την ακολουθούν με όλο και μεγαλύτερο...
Twinsanity: Η μουσική καθοδηγήτρια δύναμη απέναντι στην αρρώστια του κόσμου
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Οι Social  Waste απέδειξαν γιατί το hip hop είναι το Νο1 μουσικό είδος στην Ελλάδα
Δεν ξέρουμε αν ήταν η πιο καλή συναυλία των Social Waste, σίγουρα πάντως ήταν η πιο μεγάλη και πολυπληθής που έχει δώσει το συγκρότημα.
Οι Social  Waste απέδειξαν γιατί το hip hop είναι το Νο1 μουσικό είδος στην Ελλάδα
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Η ισχύς εν τη ενώσει
Ένα καθυστερημένο, δεδομένων των συνθηκών, review για μία συναυλία που έγραψε ιστορία. Την περασμένη Τετάρτη στο Σκοπευτήριο Καισαριανής η ελληνική underground μουσική σκηνή είχε μία μοναδική συνάντηση με...
Η ισχύς εν τη ενώσει
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Αν ο όρος «καλλιτεχνική ενηλικίωση» είχε πρόσωπο...
Ομολογώ ότι στις (πολλές) από τις πρώτες ακροάσεις του “...Horse”, μπήκα στη διαδικασία να προσπαθήσω να βρω αλληλουχία και συνδέσεις με τις προηγούμενες δουλειές των Empty Frame και σαν τακτική κατανόησης...
Αν ο όρος «καλλιτεχνική ενηλικίωση» είχε πρόσωπο...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας