Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Αφιέρωμα στον Μ. Ελευθερίου που πήρε «τα στενά της θάλασσας»
EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ

Αφιέρωμα στον Μ. Ελευθερίου που πήρε «τα στενά της θάλασσας»

  • A-
  • A+

Πόσα πράγματα ξέρω για τον Μάνο Ελευθερίου; Πόσα πράγματα ξέρω για όλους τους μεγάλους δημιουργούς, αυτούς που σημάδεψαν -όσο κοινότοπο και αν ακούγεται αυτό το ρήμα- τον ελληνικό πολιτισμό;

Μια μουσική και θεατρική παράσταση μπορεί να σου δώσει απαντήσεις. Αυτό έκανε και το αφιέρωμα-αποχαιρετισμός στον Μάνο Ελευθερίου (26, 27 και 29 Οκτωβρίου) στο Μέγαρο Μουσικής, που ήταν μοιρασμένο σε δύο μέρη.

Το πρώτο, μια μουσική-θεατρική παρουσίαση του «Νοητού Λύκου», το ποιητικό κείμενο έργου που έχει χαρακτηριστεί magnum opus του Μάνου Ελευθερίου, με μουσική του Γιώργου Ανδρέου και σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Λιγνάδη. Οι χορογραφία, του Φωκά Ευαγγελινού.

Με αφηγητή τον ηθοποιό Γιάννο Περλέγκα, οι θεατές παρακολούθησαν τον ποιητή, σαν άλλο Οδυσσέα να κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο όπου μέσα από τις συναντήσεις τους με πρόσωπα υπαρκτά ή φανταστικά (ο Άγγελος-Δαίμονας, η Μάνα, η Ηδονή, το Κορίτσι της εφηβείας που εξέπεμπε φως, οι Φίλοι που χάθηκαν) αναμετράται με τον χρόνο που φθείρει, με τη μοναξιά, αλλά και την Τέχνη, που γίνεται φλόγα και σε καίει, και δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς: πρέπει να την υπηρετήσεις, για να καταλαγιάσει η ψυχή, να μαλακώσει ο πόνος, να βρεις έναν δρόμο να αποδιώξεις ό,τι σε τρομάζει.

Συνοδοιπόροι του αφηγητή-ποιητή -εκτός από τους εξαιρετικούς μουσικούς και τον αρχαιοελληνικής έμπνευσης Χορό- ο Γιώργος Νταλάρας, ο Χρήστος Θηβαίος και η Μάρθα Φριντζήλα, που ανοίγουν μαζί του μουσικό διάλογο και στο τέλος τον οδηγούν να πάρει τη μεγάλη απόφαση: να βγει, να αφήσει πίσω τον Άδη και να έρθει ξανά στον Πάνω Κόσμο. Ακριβώς όπως τον παρακίνησε η μάνα: «Αγωνίσου και με το ένα σου φτερό».

Πολλοί από τους θεατές, την ώρα που άναψαν τα φώτα, ίσα που πρόλαβαν να σκουπίσουν ένα δάκρυ.

Το δεύτερο μέρος ήταν ένα αφιέρωμα στα μεγάλα τραγούδια του, σε μουσική μεγάλων Ελλήνων συνθετών, αυτά μέσα από τα οποία περνάει η ιστορία του Ελληνισμού, τα λίγα-ελάχιστα που μπορούσαν να χωρέσουν στον διαθέσιμο χρόνο της παράστασης, με τις ερμηνείες των Γιώργου Νταλάρα, Ελένης Τσαλιγοπούλου, Χρήστου Θηβαίου και Μάρθας Φριντζήλα.

Και τραγουδήσαμε όλοι: για τις «Ξένες αγκαλιές, που ήταν κάποτε φωλιές», για τον «Άμλετ της Σελήνης», για κείνο το «Τρένο που φεύγει για την Κατερίνη» και για τα «Παραπομενένα λόγια» των τραγουδιών μας, για κείνα τα δέκα μέτρα γης από το ταξίδι μας στον κόσμο. Και για άλλα.

Η λύπη και η ευτυχία, η χαρούμενη μουσική που σε ξεσηκώνει και οι στίχοι με τα θλιμμένα λόγια, οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις της ζωής, οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις της ελληνικής ιστορίας και κοινωνίας, όσα μαγικά μπλεγμένα στα τραγούδια αυτά που έκαναν το κοινό να χειροκροτεί και πότε να συνοδεύει και πότε να συνοδεύεται από τους σπουδαίους ερμηνευτές.

«Κρυφά τα λόγια τα πικρά μες το κοχύλι/ κρυφά της θάλασσας τα μάγια στον βοριά/ θα σβήσει κάποτε στο σπίτι το καντήλι/ και μήτε πόρτα θα'βρεις μήτε κλειδαριά». Δεν γινόταν να μην τραγουδήσεις, ούτε να μη συγκινηθείς.

Και τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι μπορεί να μην ξέρεις πολλά για τους σημαντικούς αυτού του κόσμου, αυτούς που σε άγγιξαν με την τέχνη τους, με τη δύναμη του πνεύματός του, αλλά δεν πειράζει.

Είναι αυτοί που σε συνοδεύουν παντού, κι ας παραπονιέται το τραγούδι «πώς έγινε με τούτο τον αιώνα/ και γύρισε καπάκι η ζωή/ πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια/ να μην ακούσεις έναν ποιητή».

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Η Χάρις Αλεξίου στον θαυμαστό κόσμο του Ζαμπέτα
​Μία συναρπαστική μουσική παράσταση ξεδιπλώνεται στο «Gazarte», όπου η μεγάλη Χάρις Αλεξίου, ο αεικίνητος Σταύρος Ξαρχάκος και μία καταπληκτική ορχήστρα επτά δεξιοτεχνών αφιερώνονται στον θαυμαστό κόσμο του...
Η Χάρις Αλεξίου στον θαυμαστό κόσμο του Ζαμπέτα
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Στην Απανεμιά ο Γιώργος Μεράντζας
Ο Γιώργος Μεράντζας συνοδευόμενος από τον Μανώλη Πάππο στο μπουζούκι, τον Dasho Kurti στο ακορντεόν και τον Δημήτρη Σίντο στο πιάνο κάθε Κυριακή στη μπουάτ Απανεμιά. Ο τραγουδιστής με τη μεγάλη φωνή...
Στην Απανεμιά ο Γιώργος Μεράντζας
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Gracias Luz Casal!
Μια συναυλία-κατάφαση στη ζωή απολαύσαμε όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε στο γεμάτο Ηρώδειο για τη Luz Casal, η οποία μας συνεπήρε τραγουδώντας τον έρωτα σε όλες του τις εκφάνσεις, ερμηνεύοντας με πηγαία...
Gracias Luz Casal!
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
«Είμαι φωνή, είμαι λαός»
Ήταν 14 Σεπτεμβρίου του 2001 όταν ο σπουδαίος Στέλιος Καζαντζίδης περνούσε για πάντα στο πάνθεον της ελληνικής μουσικής και γινόταν πραγματικά «αθάνατος» στην ελληνική συλλογική μνήμη. Μία φωνή που ερμήνευσε...
«Είμαι φωνή, είμαι λαός»
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Συγκινητική βραδιά για τον Μάνο Ελευθερίου στο Ηρώδειο
Αγαπημένα τραγούδια του μεγάλου στιχουργού πλημμύρισαν το Ηρώδειο στο αφιέρωμα στη μνήμη του. Η συγκίνηση ήταν διάχυτη, ειδικά όταν κρατήθηκε ενός λεπτού σιγής για τα θύματα των πυρκαγιών, αλλά και αργότερα,...
Συγκινητική βραδιά για τον Μάνο Ελευθερίου στο Ηρώδειο
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
«Η τέχνη ή θα είναι παρηγορητική ή δεν θα υπάρχει»
Μια συναυλία σαν πανηγύρι ή ένα πανηγύρι σαν συναυλία; Ο κόσμος συμμετείχε με κάθε τρόπο στην υπέροχη μουσική βραδιά του Θανάση Παπακωνσταντίνου με τον Σωκράτη Μάλαμα στην Ικαρία, που αποτέλεσε έναν τους...
«Η τέχνη ή θα είναι παρηγορητική ή δεν θα υπάρχει»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας