Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το λαογραφικό σεμινάριο που ακούει στο όνομα American Epic

Ένα μάθημα μουσικής ιστορίας - Σε ευχαριστούμε πολύ Jack White

Photo by Chris Pizzello/Invision/AP

Το λαογραφικό σεμινάριο που ακούει στο όνομα American Epic

  • A-
  • A+

Διάβασα μια είδηση τις τελευταίες μέρες, ότι ο Jack White ετοιμάζει νέο solo album και ομολογώ ότι δεν ήμουν σίγουρος πως να αξιολογήσω αυτή την πληροφορία. Παρόλο που ο Jack είναι ένας συμπαθής τύπος, τα εγχειρήματα του οποίου πάντα απολαμβάνουμε να παρακολουθούμε, είτε είναι η αναπαραγωγή βινυλίων στο διάστημα, είτε είναι ο ρετρό θάλαμος στον οποίο έβαλε το Neil Young να ηχογραφήσει, είτε η συλλογή της εταιρείας του με ελληνικά παραδοσιακά κομμάτια, είτε το ολοκαίνουριο εργοστάσιο της Third Man Records, το ότι πρόκειται να κυκλοφορήσει καινούριο προσωπικό album μου χτύπησε σαν μάλλον αδιάφορο νέο.

Πράγμα εντελώς παράλογο, καθώς δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το αποτύπωμα των White Stripes στο σύγχρονο rock n roll είναι βαθύ, οι μετέπειτα προσπάθειες του αξιολογότατες και θα ήταν το μόνο λογικό να προκαλέσουν ενδιαφέρον τα μελλοντικά σχέδια ενός τέτοιου τύπου. Αυτό όμως περιμένει ο κόσμος από το Jack White; Ένα ακόμα προσωπικό δίσκο;

Σε αυτή τη συνειδητοποίηση ένιωσα λίγο άβολα. Είναι ένας ικανός και ακμαίος συνθέτης και τραγουδιστής, που στο παρελθόν μας έχει ανάψει ευχάριστες φωτιές και δε μας αρκεί ένα φρέσκο album; Θέλουμε κάτι άλλο, κάτι συναρπαστικότερο, κάτι πιο glamorous για να κεντριστεί το ενδιαφέρον μας; Γιατί καταντήσαμε έτσι;

Επειδή έτσι μας έκανες εσύ, αγαπητέ Jack.

Δε σε αφήνει να αγιάσεις, ακόμα και να το θες. Ο κύριος White είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος αυτής της κατάστασης και το βασικό μου επιχείρημα για αυτή τη θεωρία περικλείεται σε 2 λέξεις: American Epic. [http://www.americanepic.com/] 

Πως να συγκεντρωθεί ένας ταλαίπωρος μουσικολάγνος scholar σαν κι εμάς σε ένα τυπικό album, όταν ο ίδιος δημιουργός, μόλις λίγο καιρό πριν έχει στήσει ένα υπέροχο μουσικό ντοκιμαντέρ από εκείνα που τόσο λατρεύουμε, με ισόποσα χορταστικές δόσεις μακράς ιστορίας και σύγχρονης δημιουργίας;

Το American Epic είναι σε γενικές γραμμές αυτό που λέει ο τίτλος του. Ένα ταξίδι στην παραδοσιακή μουσική της αμερικάνικης ηπείρου σε 4 επεισόδια. Στα 3 πρώτα απλώνεται ένας λαογραφικός χάρτης της Αμερικής, με αναφορές σε μουσικές φόρμες που ξεπήδησαν σε διάφορα σημεία, από τους παγανιστικούς χορούς των Ινδιάνων στις ταξιδιάρικες μελωδίες της Χαβάης και από τις jug bands του Μέμφις στις country ελεγείες των λευκών κτηνοτρόφων των Απαλλαχίων Ορέων. Με τη σφραγίδα του BBC, την επιμέλεια του T Bone Burnett και την αφήγηση του Robert Redford, πραγματοποιείται μια παρουσίαση που αν ρωτάτε εμένα, στρώνει το έδαφος για το 4ο επεισόδιο, αυτό με τα σύγχρονα sessions.

Είναι το σημείο που αναλαμβάνει δράση ο ήρωας της ιστορίας μας, το αδιαμφισβήτητο μεράκι του και φυσικά, οι ατελείωτες διασυνδέσεις του.

Όλα ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1920, όπου οι δισκογραφικές εταιρείες της εποχής στην προσπάθεια τους να προσελκύσουν νέο κοινό, στράφηκαν στην αχανή αμερικάνικη επαρχία. Με φορητά μηχανήματα ηχογράφησης και κοπής δίσκων, όργωναν κάθε περιοχή που μπορούσαν, καλώντας τους ανθρώπους που έμεναν εκεί να έρθουν και να ηχογραφηθούν, αποσκοπώντας να πουλήσουν αυτούς τους δίσκους σε κόσμο που δεν είχε ακούσει ποτέ ούτε καν ραδιόφωνο και η 
μόνη επιλογή ακρόασης μουσικής θα ήταν αν οι ίδιοι έπιαναν ένα όργανο να παίξουν.

Με το πέρασμα του χρόνου, αυτά τα μηχανήματα ηχογράφησης φυσικά κατέστησαν απαρχαιωμένα και εξαφανίστηκαν. Όλα, εκτός από ένα…

Εκείνο που ο Nicholas Bergh ξόδεψε μια δεκαετία να συναρμολογήσει κομμάτι-κομμάτι και να καταστήσει απόλυτα λειτουργικό. Ένα φυσικά ογκώδες σύμπλεγμα μηχανημάτων που ξεκινά από το πρώτο μικρόφωνο (στο οποίο μένει ακίνητο, πρέπει ο καλλιτέχνης να μετακινείται αν θέλει να ρυθμίσει αυτό που κάνει το “fader” κουμπάκι σε ένα σύγχρονο studio) και το κυρίως σώμα που λειτουργεί μηχανικά (ένα βαρίδι τραβά πέφτοντας αργά έναν ιμάντα που θέτει σε λειτουργία το μηχανισμό και η ηχογράφηση πρέπει να έχει τελειώσει σε 3 λεπτά, καθώς μετά το βαρίδι φτάνει στο πάτωμα) και χαράσσει το βινύλιο επιτόπου, την ώρα που γίνεται η εκτέλεση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Jack White καλεί μια σειρά από υπέροχους κυρίους και κυρίες, ώστε να ηχογραφήσουν σε αυτό το μηχάνημα μια σειρά από κλασικά κομμάτια, το οποίο είναι και το θέμα του 4ου επεισοδίου. Αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιους από αυτούς θα έλεγα ότι απόλαυσα ιδιαίτερα τα sessions του Nas, της Rhiannon Giddens, της Betye Lavette, του Elton John και των Alabama Shakes και όταν φυσικά το φινάλε είναι ο Willie Nelson να συνθέτει επιτοπου ένα κομμάτι με το Merle Haggard, λίγο πριν ο δεύτερος πεθάνει, ποιος μπορεί να μείνει ασυγκίνητος;

Ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό κύριε Jack White, θέλουμε κι άλλα τέτοια και τώρα που το σκέφτομαι, εκείνος ο solo δίσκος που ετοιμάζεις…καλοδεχούμενος κι αυτός.

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Δέκα στιγμές που ο Rory Gallagher έγινε «guitar god»
Σαν σήμερα συμπληρώνονται 24 χρόνια από τον θάνατο του Rory Gallagher, ενός από τους «αφανείς», αλλά ξεχωριστούς ήρωες της ηλεκτρικής (και ακουστικής) κιθάρας και της rock μουσικής. 
Δέκα στιγμές που ο Rory Gallagher έγινε «guitar god»
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Ο μουσικός απολογισμός των… Συντακτών
Ήρθε η ώρα να αφήσουμε πίσω μας το ταραχώδες 2018 και να υποδεχθούμε το νέο έτος με ελπίδα και προσμονή. Επειδή όμως στην «Εφ.Συν.» η μουσική έχει κυρίαρχο ρόλο, δημιουργήσαμε και φέτος μια ιδιότυπη playlist...
Ο μουσικός απολογισμός των… Συντακτών
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Δύο γυναίκες μουσικοί στο… πνεύμα της διαδικτυακής μας εποχής
Είναι ένας καινούριος κόσμος εκεί έξω. Ειδικά για τη μουσική βιομηχανία που έχει υποστεί σαρωτικές αλλαγές από την αρχή του αιώνα και μετά και δείχνει να επαναπροσδιορίζεται κάθε χρονιά που περνάει. Σχεδόν τα...
Δύο γυναίκες μουσικοί στο… πνεύμα της διαδικτυακής μας εποχής
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Πολύ κακό για το τίποτα;
Η αλήθεια είναι ότι ο Josh Jomme μας είχε προειδοποιήσει. Τόσο κατά την προώθηση του «Villains» όσο και με την εν γένει πορεία του στη μουσική βιομηχανία. Πάντα «ψάχνεται» για κάτι διαφορετικό, πάντα...
Πολύ κακό για το τίποτα;
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Το πνεύμα των παλιών Iron Maiden ζει στους Mutoid Man
Δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν με ενοχλεί ή αν με γοητεύει το ιδιόμορφο status που έχουν οι Iron Maiden στο χώρο του ελληνικού rock. Για ένα τεράστιο κομμάτι του, αποτελούν ιερές αγελάδες. Υπάρχει και ένα άλλο,...
Το πνεύμα των παλιών Iron Maiden ζει στους Mutoid Man
ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Από τους 16 Horsepower στους Wovenhand, δέκα θρησκευτικές στιγμές
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές οι Θεσσαλονικείς ετοιμάζονται να υποδεχθούν τους συναρπαστικούς Wovehand και τον επιβλητικό «ηγέτη» τους David Eugene Edwards. Το Σάββατο θα είναι η σειρά της Αθήνας να...
Από τους 16 Horsepower στους Wovenhand, δέκα θρησκευτικές στιγμές

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας