Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Δίωξη δώδεκα φοιτητών με μια σκληρή προτεσταντική ηθική
ΕUROKINISSI/ ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Δίωξη δώδεκα φοιτητών με μια σκληρή προτεσταντική ηθική

  • A-
  • A+

Σε κάθε χιλιόμετρο κάθε χρόνο στενοκέφαλοι γέροι δείχνουν στα παιδιά το δρόμο με μια χειρονομία μπετόν αρμέ

Ζακ Πρεβέρ

Με μια σκληρή προτεσταντική ηθική αδιανόητη για τα ελληνικά δεδομένα, απόρροια ενός «σιδερένιου» Θετικισμού, οι καθηγητές του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης, εκδικούνται τους δώδεκα φοιτητές για την ολιγόωρη κατάληψη που είχαν πραγματοποιήσει το 2011 για την απόσυρση του νόμου Διαμαντοπούλου, με δικαστική δίωξη, που είναι ουσιαστικά δίωξη της Πολιτικής και της Δημοκρατίας, ενώ οι ίδιοι με την άκρως εκδικητική πράξη τους απεμπολούν την ηθικοπνευματική διάσταση του δασκάλου.

Σε μια κρίσιμη φάση για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα προβάλλουν ένα μοντέλο ποινικοποίησης της πολιτικής ενασχόλησης των φοιτητών με τα κοινά και πάνω σε ένα υπόβαθρο δήθεν ουδέτερου τεχνοκρατισμού «χτίζουν» μια μεταμοντέρνα αφήγηση ισχύος ως αυτοσκοπού και υποταγής στην άτεγκτη ιεραρχία ανεξαρτήτως ηθικοπολιτικών διακυβευμάτων.

Το θέμα είναι μείζον για το ελληνικό Πανεπιστήμιο και τη Δημοκρατία συνολικότερα.

Είναι περίπου γνωστό πλέον πως στις 10 Μαρτίου οι δώδεκα φοιτητές οδηγούνται στα δικαστήρια επειδή το φθινόπωρο του 2011 πραγματοποίησαν στο πλαίσιο των γενικών πανελλαδικά κινητοποιήσεων στα ΑΕΙ -ΤΕΙ για την κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου, στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης με απόφαση της Γενικής τους Συνέλευσης, κατάληψη μιας εβδομάδας.

Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν να μη γίνουν εξετάσεις σε τέσσερα μαθήματα. Οι εξετάσεις έγιναν σε όλα τα Τμήματα του Πανεπιστημίου Κρήτης μετά τη λήξη της κατάληψης και με παρότρυνση της Πρυτανικής Αρχής.

Οι καθηγητές στο Φυσικό Τμήμα αρνήθηκαν την αναπλήρωση της εξεταστικής περιόδου των συγκεκριμένων μαθημάτων παρά τις προσπάθειες του Συλλόγου των φοιτητών.

Ο Σύλλογος μετά την αρνητική απόφαση των καθηγητών, διαμαρτυρήθηκε στην Γενική Συνέλευση του Τμήματος ώστε να ανακληθεί η απόφαση.

Αντ’ αυτού όμως παρέπεμψαν το ζήτημα στο Πειθαρχικό Συμβούλιο, το οποίο πήρε απόφαση να χαθεί ένα εξάμηνο σπουδών και ταυτόχρονα κάποιοι από τους καθηγητές υπέβαλαν μήνυση στους φοιτητές, με τις κατηγορίες της παράνομης κατακράτησης και της απόπειρας παράνομης βίας.

Από αυτό το σημείο αρχίζουν μια σειρά φιλοσοφικών και πολιτικών προβλημάτων, πάνω στην έννοια της παιδείας, της γνώσης, της ελευθερίας, της αυτονομίας κ.λπ.

Η βάση της δημοκρατίας είναι η ηθική αυτονομία του ανθρωπίνου προσώπου. Η μετάθεση της σύγκρουσης των συγκεκριμένων καθηγητών του Φυσικού Τμήματος από την ηθική-πολιτική βάση στη νομική –δικαστική σχέση αναιρεί την ουσία της Δημοκρατίας και μαζί με αυτήν τη διάσταση του δασκάλου, η οποία εδράζεται σε μια σχέση επικοινωνίας με αφετηρία το γνωστικό αντικείμενο αλλά η οποία πρέπει να προεκτείνεται βαθιά στο ηθικοπνευματικό πεδίο.

Οι Φυσικές Επιστήμες είναι ποσοτικές Επιστήμες σε αντίθεση με τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες που εμπεριέχουν κοινωνικές αξίες.

Μέγιστο καθήκον του δασκάλου είναι όμως να εμβαθύνει στη φιλοσοφική-επιστημολογική διάσταση του επιστημονικού περιεχομένου, η οποία εμπερικλείει όλο τον πλούτο της ανθρώπινης οπτικής του υποκειμένου για τον κόσμο και τον εαυτό του.

Αυτή η σχέση είναι η οποία εμπλουτίζει δάσκαλο και φοιτητή πέρα από τις διαφωνίες ή μαζί με αυτές.

Άλλωστε η διαφωνία και η αντίθεση είναι το κατεξοχήν αναζωογονητικό στοιχείο για την Επιστήμη και τη Φιλοσοφία τουλάχιστον στο Παράδειγμα του Τόμας Κουν, πολύ περισσότερο στον Φαγιεράμπεντ ή άλλους ριζοσπαστικότερους στοχαστές, τους οποίους οι εν λόγω καθηγητές αγνοούν.

Η άγνοια γίνεται θέση, επιχείρημα και εκδίκηση. Η κυρίαρχη άποψη σήμερα πως ο καθηγητής μιας Φυσικής Επιστήμης πρέπει να διδάσκει πολύ καλά μόνο το μάθημά του είναι μια μονοδιάστατη, κοινωνικά εκφυλισμένη θέση με την ίδια την Επιστήμη καταρχάς και με τη σχέση του με τον φοιτητή, ο οποίος παραμένει πρωτίστως Πολίτης που πρέπει να διαπαιδαγωγείται και να διαπαιδαγωγεί, πάνω στην υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος, συναρθρώνοντας το επιστημονικό του αντικείμενο με την κοινωνική και πνευματική περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Στο ρεύμα του Λογικού Θετικισμού αυτό είναι αδιανόητο. Οι καθηγητές των Φυσικών Επιστημών συνήθως δεν γνωρίζουν τα αντιτιθέμενα επιστημολογικά ρεύματα σκέψης στον τομέα τους.

Έχουν όμως πρακτικά «μεταλάβει» σε μια θεοκρατική αντίληψη ιεραρχίας για την Επιστήμη όπως την οργάνωσε και την εφάρμοσε ο Αύγουστος Κοντ, πατέρας του Λογικού Θετικισμού και εξέλιξαν οι επίγονοί του.

Οργανώθηκε ένα φράγμα κανόνων και πρακτικών αυστηρής απομόνωσης της Επιστήμης από την Κοινωνία, την Πολιτική και τη δυναμική της.

Άλλωστε ο Κοντ, εκτός των άλλων, προσπάθησε να δημιουργήσει ένα είδος θρησκείας και τη συγκρότηση ενός ιερατείου που πρακτικά είχε στόχο να αποτρέψει οποιαδήποτε κοινωνική ριζοσπαστική εξέλιξη των πραγμάτων.

Είχε καθορίσει μάλιστα την οργανωτική δομή του ιερατείου και τον αριθμό των ιερέων ανά κάτοικο. Ο ίδιος είχε υποστεί σοκ από τη Γαλλική Επανάσταση και τις ριζικές αλλαγές που επέφερε στην κοινωνία.

Η σύνδεση Θρησκείας - Επιστήμης στη βάση του μεσαιωνικού καθολικισμού είναι το πάθος του. Η «τάξη» που δομεί ο Λογικός Θετικισμός είναι ιεραρχία που αντιστοιχεί στη σκληρή παραγωγική διαδικασία. Ταυτόχρονα όμως ως εργαλειακή «ορθολογικότητα», προωθεί τον τεχνοκρατικό και κοινωνικο-πολιτικό ανορθολογισμό.

Ο Αύγουστος Κοντ τάχθηκε κατά της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και του Συντάγματος. Μάλιστα για να διατηρηθεί η κοινωνική ηρεμία κατά την άποψή του, επειδή οι γυναίκες έχουν πρωτεύοντα κοινωνικό ρόλο, φαντάζεται τη γυναίκα με θρησκευτικούς όρους, τη γυναικεία αναπαραγωγή με παρθενογένεση, χωρίς την ανδρική συμμετοχή και τους εργάτες ως συμμάχους των πλουσίων μέσα στο κοινωνικό του σύστημα.

Τώρα που επιστημονικά η αναπαραγωγή μπορεί να γίνει χωρίς τη συμμετοχή του άνδρα γίνεται αντιληπτό ποιο στοιχείο κοινωνικού ολοκληρωτισμού και φασίζουσας εξατομίκευσης έχει εισαχθεί από τον Λογικό Θετικισμό, το νήμα του οποίου αναλαμβάνει σήμερα να «εξελίξει» το ρεύμα του Μεταμοντέρνου με ακροδεξιές συνέπειες.

Παρεμπιπτόντως το βιβλίο του Χάιντς Ρίχτερ «Η μάχη της Κρήτης» είναι ένα ιδεολογικό συνονθύλευμα Θετικισμού όσον αφορά την επαναφορά του αποικιοκρατικού στρατιωτικού δικαίου και την μη αποδοχή του λαού ως μέρος της Αντίστασης, και του Μεταμοντέρνου όσον αφορά τα «βαφτίσια» των ναζιστών αλεξιπτωτιστών και του ναζιστικού μηχανισμού που τους εξέθρεψε σε «ιππότες», τους δε Κρητικούς σε «κτήνη».

Έτσι καταλήγει στη νομιμοποίηση του ναζισμού και στην εξίσωση των θυτών με τα θύματα (λάθος η δίκη ιδεών). Στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες όμως τα αποτελέσματα είναι άμεσα ορατά, διότι διακυβεύονται οι ηθικο-κοινωνικές αξίες.

Η άγνοια των καθηγητών του Φυσικού Τμήματος για τα φιλοσοφικά και πολιτικά ρεύματα σκέψης εντός και εκτός της Επιστήμης, στο όνομα μιας δήθεν «ουδετερότητας» ή «καθαρότητας», κάνουν ακόμη πιο επικίνδυνη μια δικαστική αντιμετώπιση, επιστημονικών και κοινωνικών συγκρούσεων.

Η αντίθεση των καθηγητών με τους φοιτητές δεν ήταν για τα αμπελοχώραφά τους ή τις προσωπικές τους υποθέσεις. Ήταν πολιτική, επιστημονική και ηθικοπνευματική σύγκρουση για τον Νόμο Διαμαντοπούλου.

Ποια ήταν όμως η πεμπτουσία αυτού του Νόμου;

Η εισαγωγή της αγοράς με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια στα Πανεπιστήμια, η χυδαία εκμετάλλευση της γνώσης και ο προσανατολισμός της σε εμπορικό παζάρι.

Υπόβαθρο για να οικοδομηθεί μια τέτοια κατάσταση ήταν η διάσπαση Ηθικής και Πολιτικής στην κοινωνία και στο Πανεπιστήμιο και η δημιουργία υποταγμένων ατόμων στις επιταγές της αγοράς.

Διανοητικό όχημα μιας τέτοιας πορείας υπήρξε το ρεύμα σκέψης του Μεταμοντέρνου που δεν θέλει αξίες ζωής αλλά μόνο τεχνική πληροφορία.

Σε αυτήν την πολιτισμική μετάλλαξη αντιτάχθηκαν οι φοιτητές χωρίς να γνωρίζουν το στρατηγικό βάθος του συντηρητικού εγχειρήματος.

Δηλαδή θέλησαν να επαναφέρουν την ηθικοπολιτική διάσταση στο Πανεπιστήμιο και στη γνωστική διαδικασία.

Μπορεί η κατάληψη να είναι πράξη πολιτικής βίας, αλλά αντιστρατεύεται βία της εξουσίας με συλλογικούς αγώνες και σε αυτό οι καθηγητές διαφωνώντας ενδεχομένως με τις μεθόδους και τα επιχειρήματα είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται σε βασανιστικό διάλογο και επικοινωνία για να είναι δάσκαλοι φοιτητών–πολιτών και όχι εξατομικευμένων ατόμων, εξειδικευμένων α-νοήτων.

Είναι χαρακτηριστικό πως στη διάρκεια της σύγκρουσης υπήρξαν μερικά εξαιρετικά κείμενα κριτικής επιστημονικής σκέψης από κάποιους φοιτητές που τώρα δικάζονται, αυτά πώς «διαβάστηκαν»;

Τι να κάνουμε έναν εξειδικευμένο καλό φυσικό επιστήμονα καθηγητή Μέσης Εκπαίδευσης, ο οποίος θα είναι κακός δάσκαλος επικοινωνιακά και πνευματικά με τους εφήβους και θα τους καταστέλλει τη δημιουργικότητά τους;

Ή κατά πόσον ένας υψηλού επιπέδου ερευνητής σε κρίσιμους τομείς, χωρίς ισχυρά ηθικοπολιτικά κριτήρια που να τον δεσμεύουν συνειδησιακά παράγει γνώση αρνητική για την κοινωνία; Ποιοι θεσμοί ελέγχου θα το κρίνουν αυτό και ποιοι πολίτες;

Η δικαστική επιλογή των καθηγητών του Φυσικού Τμήματος τους καθιστά αυτόματα μη δασκάλους.

Μπορεί να είναι εξαιρετικοί ερευνητές για τα εργαστήρια αλλά ο δάσκαλος εμπεριέχει την ηθικοπνευματική διάσταση της ψυχικής απογείωσης του μαθητή, τη διδασκαλία της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της κριτικής σκέψης και στις Φυσικές Επιστήμες.

Ένα από τα μεγάλα δυστυχήματα της δικαστικής επιλογής είναι το γεγονός πως κλείνουν κάθε ερώτημα ανοιχτής σκέψης και το αντικαθιστούν υποσυνείδητα ή συνειδητά με τη δήθεν αντικειμενική βεβαιότητα του πειράματος ή της εμπειρίας πάνω στα πολιτικά και εκπαιδευτικά ζητήματα.

Άθελά τους μετατρέπουν την κοινωνική ποιότητα αξιών σε ποσότητα μετρήσιμων αποτελεσμάτων! Επανερχόμαστε έτσι στον δέκατο ένατο αιώνα.

Ένα κλειστό σύστημα σκέψης όμως μπορεί να παράγει μόνο ηθικοπνευματικά πτώματα και επιστημονικό-πολιτικό ολοκληρωτισμό.

Τι ήθος να διδάξουν στους νέους φοιτητές; Την τιμωρία ως αξία στη διαφωνία, όπως τη θεμελίωσε ο Κοντ και οι επίγονοί του;

Ο επιφανέστερος επίγονος του Κοντ, ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, που «σημάδεψε» τον εικοστό αιώνα με το έργο του, έλεγε αμετροεπώς «μη λέμε τίποτα εκτός από αυτό που μπορεί να ειπωθεί, δηλαδή προτάσεις φυσικών επιστημών».

Κοινώς δολοφονία της Κριτικής Σκέψης! Κάπως έτσι με ουδετερότητα φτάσαμε στον φασισμό. Παραδόξως στο Μαθηματικό και Φυσικό Τμήμα το 1982, είχαν τεθεί ζητήματα Φιλοσοφίας της Επιστήμης και ιδεολογίας της γνώσης από τη συνδικαλιστική παράταξη «Δημοκρατικός Αγώνας», της οργάνωσης «Ε.ΚΟ.Ν. Ρήγας Φεραίος» του ΚΚΕ Εσωτερικού μαζί με θέματα Άμεσης Δημοκρατίας, σύνδεσης της γνώσης με φορείς της παραγωγής κ.λπ.

και είχαν δημιουργηθεί τεράστιες αντιδράσεις από τους καθηγητές της εποχής εκείνης αλλά και από τις λεγόμενες αριστερές παρατάξεις.

Το 1987 στις τελευταίες μεγάλες καταλήψεις πανελλαδικά έγιναν μόνο σε αυτά τα δύο Τμήματα καθώς και στο Τμήμα Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης, με αιτήματα Φιλοσοφίας της Επιστήμης ίσως για πρώτη φορά στον κόσμο και ταυτόχρονα Άμεσης Δημοκρατίας.

Τριάντα χρόνια μετά δικάζεται η Δημοκρατία στη Γνώση, η Δημοκρατία στους θεσμούς και στη Σκέψη. Επιστήμη χωρίς κριτική γνώση μετατρέπεται μέσω της αγοράς σε Τεχνοεπιστήμη που αντιστρατεύεται τη Δημοκρατία των Πολιτών και στοχεύει στη Μεταδημοκρατία.

Το δίλημμα είναι: τεχνοεπιστήμονες ή ηθικοπνευματικοί δάσκαλοι που θα αφουγκράζονται κοινωνικές αγωνίες;

Το πρόβλημα τίθεται σε μια περίοδο που η κυβέρνηση θα αλλάξει τον νόμο για την εκπαίδευση και είναι επείγον να αλλάξει η συνείδηση για τον άνθρωπο και η εκπαίδευση δεξιοτήτων σε παιδεία.      

             

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Παρέμβαση Αναγνωστοπούλου για τους 12 φοιτητές
Παρέμβαση στο θέμα της δίκης των 12 φοιτητών του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης, που διεξάγεται την προσεχή Πέμπτη, έκανε η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας Σία Αναγνωστοπούλου, τονίζοντας πως οι...
Παρέμβαση Αναγνωστοπούλου για τους 12 φοιτητές
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ο πρύτανης του ΕΛΜΕΠΑ απαντά στις καταγγελίες των εστιακών φοιτητών 
Απαντήσεις στα όσα αναφέρουν οι «Αγωνιστικές κινήσεις του ΕΛΜΕΠΑ» σε σχέση με την εκδίωξη φοιτητών από τις Εστίες του Ελληνικού Μεσογειακού Πανεπιστημίου δίνει μέσω της «Εφ.Συν.» ο πρύτανης Νίκος Κατσαράκης.
Ο πρύτανης του ΕΛΜΕΠΑ απαντά στις καταγγελίες των εστιακών φοιτητών 
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Στο ΣτΕ προσέφυγε το Πανεπιστήμιο Κρήτης
Με εξόφθαλμη αντιπολιτευτική νεοφιλελεύθερη τακτική κατά της κυβέρνησης, η πρυτανική αρχή του Πανεπιστημίου Κρήτης ανακοίνωσε πως έχει προσφύγει στο ΣτΕ για να μειωθούν οι εισακτέοι φοιτητές, εάν δεν αυξηθούν...
Στο ΣτΕ προσέφυγε το Πανεπιστήμιο Κρήτης
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Οι δικαστές ήταν πιο... «δάσκαλοι» από τους καθηγητές
Αθώοι κρίθηκαν οι 12 φοιτητές του φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης που κάθισαν στο εδώλιο 6 χρόνια μετά τις κινητοποιήσεις τους κατά του Νόμου Διαμαντοπούλου. Το δικαστήριο έκρινε πως δεν...
Οι δικαστές ήταν πιο... «δάσκαλοι» από τους καθηγητές
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Οι... αφύσικες διώξεις στο Φυσικό Κρήτης
Η πρώτη μετά τη δικτατορία δίκη φοιτητών λόγω συνδικαλιστικής δράσης διεξάγεται σήμερα Τρίτη στο Ηράκλειο με 12 φοιτητές του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης να δικάζονται, έξι χρόνια μετά τις...
Οι... αφύσικες διώξεις στο Φυσικό Κρήτης
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Οι γονείς της Κρήτης κατά της μείωσης των θέσεων στα ΑΕΙ
Επιστολή προς τον Υπουργό Παιδείας, απέστειλε η Ομοσπονδία Ενώσεων Συλλόγων Γονέων Κρήτης, με αφορμή την υπουργική απόφαση για μείωση του αριθμού εισακτέων σε σχολές μεγάλης ζήτησης. Οι γονείς ζητούν την άμεση...
Οι γονείς της Κρήτης κατά της μείωσης των θέσεων στα ΑΕΙ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας