Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Οι Σπερς και το καράβι του Θησέα

Αυτή είναι σέλφι. Σε μια φωτογραφία, τρεις γενιές των Σπερς, από το πρώτο καμπ του περασμένου Σεπτέμβρη. Από αριστερά: Μανού Τζινόμπιλι, Ντέιβιντ Ρόμπινσον, Τζορτζ Γκέρβιν, Σον Ελιοτ, Μπρους Μπόουεν, και ο Τιμ Ντάνκαν- αλλά με... ρόμπες αντί για φανέλες

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Οι Σπερς και το καράβι του Θησέα

  • A-
  • A+

Τα ξημερώματα της Πέμπτης έριξα το πρώτο γερό NBA ξενύχτι της νέας σεζόν, για να δω live την πρεμιέρα των αγαπημένων μου Σαν Αντόνιο Σπερς.

Με μισή καρδιά είναι αλήθεια: δυστυχώς δεν είναι πια οι αγαπημένοι μου Σπερς, κυριολεκτικά τουλάχιστον, γιατί δεν παίζουν πλέον σε αυτούς οι δυο τελευταίοι παικταράδες της θρυλικής τους «Big Three» τριπλέτας: ο Μανού Τζινόμπιλι, που σταμάτησε το μπάσκετ στα 41, και ο Τόνι Πάρκερ, που αποφάσισε στα 37 του να μετακομίσει στη Σάρλοτ και τους Χόρνετς για να εισπράξει τα τελευταία του «ένσημα» απευθείας από το ίνδαλμά του, τον ιδιοκτήτη της ομάδας Μάικλ Τζόρνταν.

Ο τρίτος ογκόλιθος της δυναστείας των πέντε πρωταθλημάτων, ο Τιμ Ντάνκαν, το κορυφαίο για πολλούς «τεσσάρι» όλων των εποχών, έχει σταματήσει από το 2016.

Το χειρότερο για τους Σπερς και τους ανά τον κόσμο φίλους τους είναι ότι ο υποτιθέμενος διάδοχος του Ντάνκαν στο «τιμόνι» της ομάδας, ο... «τζορντανοειδής» (που θα 'λεγε και ο Σκουντής) σούπερ σταρ Καγουάι Λέοναρντ, την κοπάνησε το καλοκαίρι για άλλες πολιτείες μετά από μια χρονιά «λευκής απεργίας» στον πάγκο και συγκρούσεων με συμπαίκτες και προπονητικό τιμ -ένα χρόνο αθλητικής «προδοσίας», που όχι μόνο υπονόμευσε την πορεία των Σπερς στα πλέι οφ της άνοιξης, αλλά και δηλητηρίασε την παροιμιώδη συνοχή και χημεία τους.

Ευτυχώς το πρωτοφανές για τη συγκεκριμένη ομάδα τοξικό σίριαλ έληξε τον Ιούλιο, με τον Λέοναρντ -που ήθελε να πάει στο ηλιόλουστο Λος Αντζελες- να καταλήγει στο παγωμένο Τορόντο και να αντικαθίσταται στους Σπερς από έναν άλλο σπουδαίο σκόρερ, τον Ντεμάρ Ντερόζαν. Τέλος πάντων.

Το ματσάκι, κόντρα στους ταλαντούχους αλλά «σκοτωμένους» μεταξύ τους νεαρούς σταρ της Μινεσότα, άρχισε στις τέσσερις παρά και τελείωσε λίγο πριν από τις έξι: παρά τα πολλά καινούργια πρόσωπα αλλά και τους απανωτούς τραυματισμούς τριών νεαρών γκαρντ (και κυρίως τον κομμένο αχίλλειο του βασικού πια πλέι μέικερ της ομάδας, του Ντεζούντε Μάρεϊ), η ομάδα όχι απλώς νίκησε, αλλά έπαιξε και καλό μπάσκετ, προσπάθησε στην άμυνα, γύρισε σωστά την μπάλα (με τον βετεράνο Πάου Γκασόλ να μοιράζει εφτά ασίστ σε ρόλο «πόιντ σέντερ») και γενικώς έβγαλε υγεία, αλληλεγγύη και «δίψα» για το κάτι παραπάνω.

Ετσι κι αλλιώς ο πήχης φέτος είναι χαμηλότερος - οι Γουόριορς μοιάζουν και πάλι ανίκητοι, η δυτική περιφέρεια είναι γεμάτη υπερομάδες, πολλοί πιστεύουν ότι αυτοί οι Σπερς δεν θα φτάσουν καν στα πλέι οφ...

Ταυτόχρονα όμως υπήρξαν στιγμές που έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει ενστικτωδώς στην οθόνη τις... καράφλες και τα ηρωικά γεροντικά μπασίματα του αγαπημένου μου Μανού και του «διόσκουρου» Πάρκερ. Τι δουλειά έχουν όλες αυτές οι άγνωστες φάτσες με τη μαυρόασπρη φανέλα που τίμησαν οι -μόνιμοι- διεκδικητές πρωταθλημάτων;

Το ίδιο ακριβώς είχα πάθει και με τον Παναθηναϊκό όταν σταμάτησε ο Διαμαντίδης. Θυμήθηκα, που λέτε, ένα εξαιρετικό κείμενο που διάβασα το καλοκαίρι σε ένα φόρουμ φιλάθλων και σύγκρινε τους Σπερς με το περίφημο «καράβι του Θησέα», ένα από τα πιο γνωστά αρχαιοελληνικά φιλοσοφικά/μεταφυσικά προβλήματα: αν αντικαταστήσεις τις σαπισμένες σανίδες, τα σπασμένα κουπιά και τα σχισμένα πανιά του ιερού καραβιού των αρχαίων Αθηναίων με καινούργια, το «νέο» πλοίο παραμένει το καράβι του Θησέα ή μήπως είναι μια εντελώς άλλη οντότητα, στερημένη από τον αυθεντικό συμβολισμό της και άρα ανάξια της αγάπης μας;

Στην περίπτωσή μας μετά από ποιο ποσοστό «ανανέωσης» χάνεται η «ψυχή» της κάθε ομάδας; Κοντολογίς, είναι αυτή η ομάδα χωρίς τον Τζινόμπιλι, τον Πάρκερ και τον Ντάνκαν οι Σπερς που αγάπησα εγώ και εκατομμύρια άλλοι φίλαθλοι σε όλο τον πλανήτη ή είναι κάτι εντελώς διαφορετικό;

Και για να το πάμε λίγο βαθύτερα: έχουν ακόμα «ψυχή» και «φανέλα» οι ομάδες -αυτές οι σημερινές ομάδες με τα μπάτζετ των εκατό εκατομμυρίων δολαρίων και τους «μισθοφόρους» σαν τον Λεμπρόν, τον Λέοναρντ και πρόπερσι τον Κέβιν Ντουράντ, που αλλάζουν ομάδες σαν τα πουκάμισα; Το ίδιο ερώτημα φυσικά δεν ισχύει μόνο για όλες τις αθλητικές ομάδες, αλλά και για όλες τις ομάδες γενικώς -ακόμη και για τις θρησκείες ή τα πολιτικά κόμματα... Και φυσικά δεν υπάρχει μία «σωστή» απάντηση -ο καθένας καλείται να δώσει τη δική του, ανάλογα με την «πίστη» του.

Εγώ πάντως, αν και σκληρός, κυνικός αγνωστικιστής, ομολογώ πως συγκινούμαι ακόμα βλέποντας όχι μόνο τον Τζινόμπιλι και τον Ντάνκαν, αλλά και πραγματικούς βετεράνους σαν τον «Ναύαρχο» Ρόμπινσον και τον «Ice Man» Τζορτζ Γκέρβιν να πηγαίνουν στις πρώτες προπονήσεις των «καινούργιων» Σπερς και να μαθαίνουν τα μυστικά του μπάσκετ -και το τι σημαίνει η φράση «ψυχή του πρωταθλητή»- στους άβγαλτους πιτσιρικάδες.

Και με συγκινεί η τελευταία προσπάθεια του εβδομηντάρη πια προπονητή τους, του «Ποπ», να ξαναφτιάξει κάτι από το τίποτε.

Να αποδείξει ότι το δικό του «καράβι του Θησέα» παραμένει το ίδιο, όσο υπηρετεί τις ίδιες αξίες και αρχές ομαδικότητας, αλληλεγγύης και κοινής προσπάθειας, πάνω από τα χρήματα και τα ατομικά στατιστικά.

Ως εκ τούτου με περιμένουν, για φέτος τουλάχιστον, ακόμη πολλά ξενύχτια για χατίρι των «Σπιρουνιών» από το Τέξας, μιας ομάδας που, αν δεν υπήρχε αυτός ο άτιμος ο Μανού, πιθανότατα θα μου ήταν παντελώς αδιάφορη όπως τόσες και τόσες άλλες...

ΜΠΑΣΚΕΤ
Το... αρρωστούργημα των Γουόριορς και ο «Koward» Ντουράντ
Εντάξει, πρέπει να το παραδεχτούμε: το καλύτερο μπάσκετ στον κόσμο, το πιο θεαματικό, ομαδικό και αποτελεσματικό, μακράν του δεύτερου, το έπαιξαν και φέτος οι Καλιφορνέζοι «Πολεμιστές», οι Γκόλντεν Στέιτ...
Το... αρρωστούργημα των Γουόριορς και ο «Koward» Ντουράντ
ΜΠΑΣΚΕΤ
Ο χαμένος που τα... πήρε όλα!
Ποια Μάντσεστερ, ποια Ρεάλ, ποια Φενέρ, ποιοι Γουόριορς; Φτάνει πια με τη δικτατορία των νικητών! Για κάτι «καμένους» μπασκετικούς σαν και του λόγου μου, ο πραγματικός θριαμβευτής του τελευταίου δεκαπενθήμερου...
Ο χαμένος που τα... πήρε όλα!
ΜΠΑΣΚΕΤ
Αντίο, Team Ντάνκαν
Πικρές μέρες για εμάς τους μπασκετικούς. Πρώτα είδαμε την «επίσημη αγαπημένη» Εθνική να αποκλείεται από τους Ολυμπιακούς, παίζοντας κακό μπάσκετ αλάνας, και πριν από λίγες μέρες μάθαμε ότι μετά τον Διαμαντίδη...
Αντίο, Team Ντάνκαν
ΜΠΑΣΚΕΤ
Απλά μαθήματα μπασκετικής οικονομίας!
Στο NBA, το καλύτερο πρωτάθλημα μπάσκετ του κόσμου, οι τίτλοι παίζονται στα πλέι οφ του Μαΐου και στους τελικούς του Ιουνίου, αλλά στην πραγματικότητα κρίνονται σε μεγάλο βαθμό λίγες εβδομάδες αργότερα, στο...
Απλά μαθήματα μπασκετικής οικονομίας!
ΜΠΑΣΚΕΤ
Κάν’ το όπως οι Σπερς!
Αν και λατρεύω τα Σπιρούνια του Σαν Αντόνιο, μακράν την πιο «ευρωπαϊκή» και μυαλωμένη ομάδα του NBA, τα τελευταία 2-3 χρόνια παρακολούθησα αρκετούς αγώνες των Πολεμιστών από την Καλιφόρνια. Πέρα από ένα...
Κάν’ το όπως οι Σπερς!
ΜΠΑΣΚΕΤ
Καθαρά κι Εξάστερα
Το Σάββατο παρακολούθησα δύο παιχνίδια μπάσκετ. Στο πρώτο, η σκιά της αγαπημένης μου ελληνικής ομάδας έχασε εύκολα στην έδρα της από έναν «αιώνιο» αντίπαλο. Λίγες ώρες αργότερα, είδα το έβδομο παιχνίδι της...
Καθαρά κι Εξάστερα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας