Φως στο τούνελ

Το ότι βγαίνουμε, δειλά δειλά αλλά σταθερά, από την κρίση αρχίζει να φαίνεται, όχι μόνο απ' τα νούμερα που αραδιάζουν η κυβέρνηση και οι διάφοροι οικονομικοί παράγοντες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά και απ' τις καθημερινές βόλτες μου στην Αθήνα. Το ότι άρχισε μια περίοδος ανάπτυξης ή το ότι μειώθηκε 8-9 μονάδες η ανεργία δεν το βλέπω, τουλάχιστον όχι χειροπιαστά.

Εκείνα που βλέπω είναι μικρές, ανεπαίσθητες ίσως, αλλαγές στην καθημερινότητά μου. Π.χ. ότι, σήμερα, δυσκολεύομαι να βρω θέση να παρκάρω στη γειτονιά μου (Λυκαβηττός), ενώ ένα-δυο χρόνια πριν έβρισκα αμέσως, καθώς πολλοί ή δεν χρησιμοποιούσαν, όπως πριν από την κρίση, τα Ι.Χ. τους για να πάνε στη δουλειά ή είχαν παραδώσει τις πινακίδες τους, τις οποίες τώρα πήραν πίσω.

Δυσκολεύομαι, επίσης, πιο πολύ να βρω ταξί τώρα απ' ό,τι 2-3 χρόνια πριν, που όταν σήκωνα το χέρι μου σταματούσαν όχι ένα, αλλά δύο ταξί μπροστά μου. Και χάρηκα πολύ που η ξενιτεμένη κόρη ενός φίλου μου δεν βρήκε δωμάτιο σε χειμερινό θέρετρο για να περάσει εδώ τα Χριστούγεννα, διότι ήταν όλα κλεισμένα απ' τον Νοέμβρη! Είναι και μερικά καινούργια καταστήματα που ανοίξανε στο κέντρο, είναι και μερικοί πεζόδρομοι στο «ιστορικό τρίγωνο» που πλημμυρίζουν από νεολαία τα μεσημέρια...

Θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, «καλά, τυφλός είσαι; Δεν βλέπεις τις ορδές των διαμαρτυρόμενων, τις διαδηλώσεις, δεν ξέρεις τίποτα για τις περικοπές στις συντάξεις, τις μειώσεις μισθών και τόσα άλλα;» Οχι, βέβαια. Τα βλέπω και τα ακούω όλα. Μόνο που θα 'θελα να σας θυμίσω -γιατί προφανώς τα ξεχάσατε- ότι και πριν από την κρίση υπήρχαν σχεδόν καθημερινές διαδηλώσεις για τους μισθούς και τις συντάξεις, για τα σχολεία και τα νοσοκομεία, για τα αεροδρόμια, για τα πάντα. Και είναι φυσικό: Ο άνθρωπος ανέκαθεν διεκδικούσε, όπως κάνει και σήμερα, καλύτερες συνθήκες εργασίας, καλύτερες αποδοχές και, γενικά, καλύτερη ποιότητα ζωής. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.

Και σας ρωτάω: Αν σήμερα, με κάποιον μαγικό τρόπο, ερχόταν η ζωή μας στα επίπεδα πριν από την κρίση, θα εξαφανίζονταν τα διεκδικητικά κινήματα; Θα μάζευε το ΠΑΜΕ, π.χ., τα λάβαρά του; Ο Μίχαλος του ΕΒΕΑ ή ο Ρέτσος των ξενοδόχων θα τα 'βρισκαν όλα εντάξει; Θα ηρεμούσαν οι Ρουβίκωνες και οι κουκούλες των Εξαρχείων; Οχι βέβαια. Αλλά είπαμε, ο άνθρωπος πάντα θέλει περισσότερα - και καλά κάνει. Αυτή είναι η ανθρώπινη φύση, τι να κάνουμε;

Πιστεύω, λοιπόν, ότι φτάνουμε στην άκρη του τούνελ. Με πιο λίγα χρήματα, βέβαια, αλλά με βάσιμη, πια, την ελπίδα ότι τα πράγματα θα αρχίσουν να πηγαίνουν όλο και καλύτερα. Ταλαιπωρημένοι από μια πρωτόγνωρη για τη γενιά μας κρίση, αλλά που δεν συγκρίνεται με όσα τράβηξαν οι πατεράδες και οι παππούδες μας στα χρόνια των πολέμων και των εμφυλίων...

*Αθεράπευτα αισιόδοξη η Αλλοπάρ μου! Και πολύ φιλοσοφημένη για σκυλί. Τίποτα δεν είναι ικανό να την πάρει από κάτω. Πιστεύει ακράδαντα ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» και πως, τώρα, είναι η ώρα «για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν», που λέει κι ένας στρατιωτικός θούριος. Γουάου! (Αρκεί να μην ξανάρθουν αυτοί που τα γκρεμίσαν...) Αντε, και Καλές Γιορτές!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας