Τα πρεζάκια είναι η εικόνα της κοινωνίας μας

parasita.jpg

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος έχει συνεργαστεί πολλές φορές με την Ιωάννα Κολλιοπούλου και την Κόρα Καρβούνη

Δυο αδελφές βουτηγμένες στα ναρκωτικά. Και σε ό,τι τα συνοδεύει: φτώχεια, εκπόρνευση, μοναξιά, έκθεση στη βία και την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, συλλήψεις. Η 25χρονη Πινκ και η 21χρονη Ρόλι αγαπιούνται. Μοιράζονται το ίδιο τραυματικό παρελθόν και το ίδιο ζοφερό παρόν: εξάρτηση από ουσίες, έλλειψη εκπαίδευσης, κακοποίηση, ιδρύματα, κοινωνικό περιθώριο. Η μία θέλει να ξεφύγει. Ομως η άλλη τη χρειάζεται κοντά της.

Δύο εξαιρετικές ηθοποιοί στη σκηνή. Και δεν ξαφνιάζεται κανείς από τη δυνατή ερμηνεία της Κόρας Καρβούνη -ακόμα μια φορά αποδεικνύει την ικανότητά της να υπερβαίνει τα όρια διατηρώντας ακρίβεια και μέτρο- όσο από την ερμηνεία της νεαρής Ιωάννας Κολλιοπούλου στον ρόλο της μικρότερης αδελφής, πειστική σε κάθε μετατόπιση συναισθήματος, σώματος, επιθυμίας.

Είναι οι πρωταγωνίστριες στο έργο της Βίβιεν Φράντσμαν «Παράσιτα» (Pests), που παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Κι αν έχουν περάσει χρόνια από τότε που ο εφιαλτικός κόσμος των ναρκωτικών κυριαρχούσε ως θεματική στο σύγχρονο ρεπερτόριο, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος τον επαναφέρει στη σκηνή έχοντας ισχυρό λόγο, καλλιτεχνικό και κοινωνικό.

«Να ξεκαθαρίσω ότι έτσι κι αλλιώς δεν είμαι κυνηγός του μοντέρνου. Σύγχρονος θέλω να είμαι. Να αντιλαμβάνομαι αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και μέσα μου και να μιλάω γι’ αυτά στο θέατρο με όρους καλλιτεχνικούς. Ντεμοντέ στο θέατρο φαντάζομαι ότι θεωρείται κάτι που λίγες δεκαετίες πριν έγινε ρεύμα, μπορεί και μόδα, και στη συνέχεια ξεπεράστηκε. Τα “Παράσιτα” γράφτηκαν πέρσι κι έχουν θέμα τα ναρκωτικά και τον κόσμο των χρηστών. Μακάρι λοιπόν η φτώχεια, η αδικία, η ενδοοικογενειακή και η έμφυλη βία, το συναισθηματικό έλλειμμα, όλα όσα κρύβονται πίσω από τη χρήση ουσιών, να εξαλειφθούν κάποτε και να γίνουν ντεμοντέ. Πιστεύω πως τότε θα το πάρω χαμπάρι και θα στραφώ σε άλλου είδους έργα...».

«Ναι, είναι σκληρό έργο, αλλά η τέχνη είναι πάντα ένα είδος παρηγοριάς», λέει ο σκηνοθέτης. «Αλλο είναι να βλέπεις τέτοιες εικόνες στη θαλπωρή ενός θεάτρου κι άλλο να βλέπεις ηλικιωμένους να ψάχνουν στα σκουπίδια, πρεζάκια να τρυπιούνται στον δρόμο, άστεγους να κοιμούνται στα πεζοδρόμια. Περαστικούς με στενοχωρημένα πρόσωπα και βίαια ξεσπάσματα, κυρίως άντρες. Το έργο είναι τραγικά επίκαιρο μέσα στο τοπίο καταστροφής που ζούμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια: ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση, ανασφάλεια, φόβος, κοινωνικός αποκλεισμός εύκολα στρέφουν τους πιο ευαίσθητους και ευάλωτους στις ουσίες, κάποιους στην αυτοκτονία. Ο βασικός λόγος για τον οποίο ανέβασα το έργο, είναι ότι τα πρεζάκια είναι η εικόνα της κοινωνίας σε υπερμεγέθυνση. Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράσιτο. Αν όλοι ξεπεράσουμε τον φόβο και την αποστροφή που μας προκαλούν οι εικόνες που αντικρίζουμε στον δρόμο, θα μπορέσουμε να κοιτάξουμε καλύτερα μέσα μας».

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος δεν δίστασε να ζητήσει τη βοήθεια του ΚΕΘΕΑ στη διάρκεια των προβών. «Επειδή το θέμα είναι πολύ λεπτό και ευαίσθητο, μου ήταν πολύτιμη η παρουσία δύο ανθρώπων από το ΚΕΘΕΑ, του κοινωνικού λειτουργού και υπεύθυνου του ΚΕΘΕΑ Εν Δράσει στις γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού, Βαγγέλη Κυργέτσου, και της ψυχοθεραπεύτριας Μάρθας Φωστέρη, από τα παλαιότερα στελέχη του ΚΕΘΕΑ. Η Μάρθα, πέρα από τη συμμετοχή της σε πολλές πρόβες, έγραψε και ένα εξαιρετικό κείμενο για το πρόγραμμα της παράστασης. Πολύτιμη εμπειρία για εμάς εδώ και χρόνια είναι και οι επισκέψεις μας σε γυναικείες φυλακές και σε δομές απεξάρτησης, όπου δίνουμε παραστάσεις για τα παιδιά αυτών των γυναικών».

Με την Κόρα Καρβούνη ο σκηνοθέτης έχει συνεργαστεί πολλές φορές. Την Ιωάννα Κολλιοπούλου, επίσης απόφοιτο της σχολής του Εθνικού, την επέλεξε μέσα από ακρόαση. «Ηταν εξαιρετικά διαθέσιμη, ταιριάξανε πολύ με την Κόρα και είχαμε πολύ καλή χημεία οι τρεις μας. Νομίζω ότι τα “Παράσιτα” ανήκουν στην κατηγορία των έργων που μαζί με άλλους παράγοντες δίνουν το στίγμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Και αυτό το έργο, όπως και πολλά άλλα, μου το πρότεινε η Κοραλία Σωτηριάδου».

Η Βρετανή θεατρική συγγραφέας Βίβιεν Φράντσμαν προέρχεται από τον χώρο της εκπαίδευσης. Εκανε το θεατρικό της ντεμπούτο με το αντιρατσιστικό έργο «Μογκαντίσου» (2011), κερδίζοντας μια σειρά βραβεία. Τα «Παράσιτα» ήταν παραγγελία της θεατρικής ομάδας Clean Break, που ιδρύθηκε το 1979 από δύο πρώην φυλακισμένες. Μια αμιγώς γυναικεία ομάδα, που πιστεύει ότι το θέατρο είναι ο κατάλληλος χώρος για να ακουστούν οι ιστορίες των γυναικών κι έχει στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων της το θέμα «γυναίκες και παραβατικότητα». Στη διάρκεια της συγγραφής η Φράντσμαν συνεργάστηκε στενά με γυναίκες σε φυλακές, εξαρτημένες από ναρκωτικά, αλλά και σε ιδρύματα ψυχικής υγείας. Το έργο ανέβηκε τον Μάρτιο του 2014 στο Royal Exchange Theatre (Μάντσεστερ) και στη συνέχεια παρουσιάστηκε στο Royal Court του Λονδίνου με μεγάλη επιτυχία. Το παρακολούθησε μεγάλος αριθμός σχολείων. Αυτή τη στιγμή περιοδεύει σε πόλεις της Αγγλίας.

Info:

Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Νέος Κόσμος, τηλ.: 210-9212900) «Παράσιτα» της Βίβιεν Φράντσμαν. Μετάφραση: Αγγελική Κοκκώνη. Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Σκηνικά-κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού. Επιμέλεια κίνησης: Ελενα Αντωνίου. Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος. Video: Παντελής Μάκκας. Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης.