Στη Βουλή

Παρακολουθούσαμε τις προάλλες τη συζήτηση στη Βουλή με θέμα το έκτακτο επίδομα που η κυβέρνηση αποφάσισε να δοθεί και φέτος στους πολίτες που υποφέρουν περισσότερο απ' τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Μία έκτακτη δηλαδή οικονομική ενίσχυση, για να μπορέσουν, έστω και κουτσά-στραβά, να τα βγάλουν πέρα κατά την περίοδο των γιορτών.

Η πλάκα ήταν ότι, αν και όλες οι πτέρυγες της Βουλής συμφώνησαν για την παροχή αυτή, πλην βεβαίως των ουρακοτάγκων της Χρυσής Αυγής, η συζήτηση αγρίεψε, τράβηξε σε μάκρος, το ένα κόμμα κατηγορούσε το άλλο κι όλα μαζί την κυβέρνηση και μόνο που δεν πιαστήκανε στα χέρια οι «πατέρες του Εθνους» μας. Δηλαδή, ένα θέμα απλό, αυτονόητο, κοινής αποδοχής, μετατράπηκε σε ακόμα μια ευκαιρία ξεκατινιάσματος.

Κι ένα νομοσχέδιο που θα 'πρεπε να τελειώσει σε μία ώρα το πολύ (μαζί με την ψηφοφορία), κράτησε ένα ολόκληρο απόγευμα - και λίγο από βράδυ. Πού και να διαφωνούσανε δηλαδή.

Εντάξει, δεν λέω να μετατραπούν ξαφνικά οι βουλευτές σε εκκλησίασμα και να ανταλλάσσουν ασπασμούς και φιλοφρονήσεις στις συζητήσεις των διαφόρων νομοσχεδίων, αλλά αυτό πια το αγρίεμα νομίζω ότι κάπως θα 'πρεπε να τελειώνει. Το να λέει «άσπρο» το ένα κόμμα και «μαύρο» το άλλο είναι βέβαια λογικό, καθώς τα κόμματα υποστηρίζουν το καθένα διαφορετικά συμφέροντα - αυτό θα πει δημοκρατία.

Υπάρχουν, όμως, και κάποια θέματα στα οποία δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κάποιος κι αυτό μόνο αν πάρει διαζύγιο απ' την κοινή λογική.

Δεν καταλαβαίνω, λοιπόν, γιατί πρέπει ντε και καλά, ακόμα και σ' αυτές τις περιπτώσεις, τα κόμματα να διαφωνούν, να αλληλοκατηγορούνται και να αλληλοκαταγγέλλονται... πριν συμφωνήσουν την ώρα της ψηφοφορίας.

Πιστεύω ότι το σόου που παρακολουθήσαμε στη Βουλή οφειλόταν στην προσπάθεια των βουλευτών να δείξουν στον τηλεθεατή ότι αυτοί -και όχι οι άλλοι- νοιάζονται πιο πολύ για τον «λαό». Και να κερδίσουν, έτσι, ψήφους. Προσωπικά, θα χαιρόμουν και θα εκτιμούσα τη λεβεντιά του βουλευτή της αντιπολίτευσης που θα 'βγαινε και θα 'λεγε, για ένα θέμα αυτονόητο και κοινής αποδοχής, ότι «ναι, συμφωνώ απολύτως και το ψηφίζω». Χωρίς «ναι μεν, αλλά» και αστερίσκους.

Δυστυχώς, τέτοιες «λεβεντιές» σπανίζουν. Θυμάμαι πόση λυσσαλέα αντίδραση είχε αντιμετωπίσει ο Γεννηματάς όταν έφερε το νομοσχέδιο για το ΕΣΥ, τι άκουσε ο Πεπονής για το ΑΣΕΠ και τι έσουραν στον Μπένο για τα ΚΕΠ - μιλάμε για τρεις σπουδαίους θεσμούς που πήγαν μπροστά τη χώρα και ωφέλησαν τους πολίτες. Τόση φασαρία και κακό, αντί να πουν όλοι «μπράβο» και να ψηφίσουν «ναι» και με τα δυο τους χέρια...

* Η Αλλοπάρ είναι αρχηγίνα της αγέλης μας - και, ίσως, η πιο αιθεροβάμων σκυλίτσα της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Δεν καταλαβαίνει ότι, όπως οι οπαδοί πάνε στα γήπεδα για να βρίσουν, έτσι κι οι βουλευτές πάνε στη Βουλή για να «τσακίσουν» τον αντίπαλο και να «φανούν». Πώς να αλλάξει μια συνήθεια χρόνων;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ