Σ’ ευχαριστούμε που... υπάρχει ζωή μετά τ’ αφεντικά*

kideia

Πέντε γενιές, σχεδόν όλες οι... φυλές της Αριστεράς, ο κόσμος του Τύπου, οι δύο οικογένειές του -η κανονική και αυτή της «ΕΦ.ΣΥΝ.» Οι επώνυμοι ήταν πολλοί στο Τρίτο Νεκροταφείο αλλά ο Γιάννης είναι σίγουρο πως είχε ραντεβού με τους πολλούς, τον απλό κόσμο, γιατί η αγάπη ήταν -και είναι-μεγάλη και αμοιβαία | ΚΑΙΤΗ ΒΛΑΧΟΥ

ΓΙΑΝΝΗ, θα σου πω λίγα λόγια εκ μέρους των εργαζομένων στην «Εφημερίδα των Συντακτών», την εφημερίδα που τόσο αγάπησες και τόσο παθιάστηκες για την εδραίωση της κυκλοφορίας της. Ξέρω ότι θα σάρκαζες αυτή την οιονεί μεταφυσική επικοινωνία, όντας ακραιφνής ρεαλιστής, αλλά έτσι είμαστε όσοι θνητοί μένουμε πίσω: νιώθουμε μεγάλη την ανάγκη να μιλούμε με τους μεγάλους μας νεκρούς. Ετσι σε θεωρούσαμε -και ήσουν- στην εφημερίδα: Μεγάλο.

Και οι πιο παλιοί, αλλά και εκείνοι που σε γνώρισαν από κοντά τα τελευταία τριάμισι-τέσσερα χρόνια. Ηταν τιμή μας -και νιώθουμε ευτυχείς- που ήσουν συνάδελφος, αλλά και φίλος αλλά και δάσκαλος. Εδίδασκες χωρίς να μιλάς. Ηξερες ότι ο άνθρωπος είναι το ύφος του και η γλώσσα του.

Ηξερες επίσης πολύ καλά ότι η Αριστερά είναι ήθος, μια διαρκής ευαισθησία (και μια λεπταισθησία θα προσέθετα), ότι είναι στάση ζωής. Η καθημερινή σου παρουσία στην εφημερίδα βοηθούσε όλους μας να συνεχίσουμε την ωραία μας προσπάθεια· μας έδινε κουράγιο και αναπτέρωνε το ηθικό.

Μας έλεγες, ακούραστα και ασταμάτητα, να προσέχουμε την εφημερίδα σαν κόρη οφθαλμού και ήσουν υπερήφανος που συμμετείχες σ’ αυτό το αυτοδιαχειριστικό εγχείρημα. Το θεωρούσες ως το πιο όμορφο πράγμα στα επαγγελματικά σου χρόνια. Ηθελες να ριζωθεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού (και όχι μόνο του ελληνικού), ότι η αυτοδιαχείριση, ο συνεταιρισμός-συνεργατισμός και η αυτονομία είναι το πιο γερό όπλο άμυνας εναντίον της επίθεσης που έχει εξαπολύσει η ελίτ του καπιταλισμού κατά των κοινωνιών, εδώ και παντού στον πλανήτη.

Ακόμη κι όταν σιωπούσες, η σιωπή σου ήταν δημιουργική. Τα σκίτσα σου μας προβλημάτιζαν, και μας τυραννούσαν, όπως και ο λόγος σου. Μερικοί νόμιζαν ότι ήσουν υπέρ το δέον ιδιόρρυθμος, αυστηρός· και μοναχικός ίσως.

Δεν ήξεραν, όμως, ότι όταν βρισκόσουν σε κλίμα αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού φτερούγιζαν μέσα σου και χόρευαν οι δαίμονες της χαράς και της συνύπαρξης· ησύχαζαν τα σπλάχνα σου και μεταμορφωνόσουν σ’ έναν γλυκύτατο συνομιλητή, σ’ ένα τρυφερό μεγάλο παιδί. Αλλοι σ’ έλεγαν χλευαστή και εμπρηστικό. Αγνοούσαν πιθανώς ότι η πρόκληση στην τέχνη είναι παιδαγωγική και ευεργετική όταν βεβαίως τα κίνητρα είναι ευγενικά.

Δεν θα ξεχάσουμε, εδώ στην εφημερίδα, αυτή σου την ευγένεια. Σε διαβεβαιώνουμε επίσης ότι θα προσπαθήσουμε να μη χαθεί το συνεταιριστικό και ενωτικό πνεύμα της εφημερίδας και πάντα θα θυμόμαστε τη θέρμη σου, τον ενθουσιασμό σου, την ανιδιοτέλειά σου. Με οδηγό αυτά θα πορευτούμε.

Το πενάκι σου θα μας καθοδηγεί: γαργαλιστικό - προκλητικό - ανατρεπτικό - αντιεξουσιαστικό - εξεγερτικό - στοχαστικό - παιδαγωγικό και -κυρίως- πνευματώδες. Νιώθουμε ευγνώμονες που ήσουν μαζί μας, που προσέδωσες -μαζί με άλλους της παλιάς φρουράς- κύρος στην εφημερίδα μας. Η Γεωργία, η Μύρινα, η Λουίζα, ας ξέρουν ότι θα είμαστε κοντά τους.

Γνωρίζοντας ότι ήσουν υπέρ της συμπύκνωσης του λόγου, τούτο μόνο λέω: Ναι, υπάρχει ζωή μετά τ’ αφεντικά. Και επίσης: Σ’ ευχαριστούμε.

*Εκφωνήθηκε ως επικήδειος από τον πρόεδρο του Συνεταιρισμού και φίλο του εκλιπόντος, Γιώργο Σταματόπουλο

Μέλος της
ΕΝΕΔ