Παραχαράκτες XLIV

Τα μολόγησε στην Ελβίρα σε στιγμές χαλάρωσης, κάποιο καυτό χειμωνιάτικο ερωτικό τους απομεσήμερο. Τα ’χασε εκείνη. Εντυπωσιάστηκε υπέρ το δέον, τον τσιγκλούσε να θυμηθεί λεπτομέρειες από τη συμπεριφορά των εφήμερων συντρόφων του κι όλο γελούσε. «Ποντικάκι μου» τον ανέβαζε έκτοτε και «αρουράκο μου» τον κατέβαζε στα τρυφερά τους ενσταντανέ. Είχε μάθει κομμάτι τη μιμική τόσα μερόνυχτα μαζί τους ο Νώντας και, καθώς διέθετε ευλυγισία Τιραμόλα, λόγω γιόγκα, καθόταν στη μέση του κρεβατιού και παρίστανε τις κινήσεις και τις γκριμάτσες τους. Και δώσ’ του χαχανητά η μικρά. Δαιμόνια γυναίκα μια φορά. Διάολος μεταμορφωμένος. Συγκλονίστηκε από το βίωμα του εραστή της, το επεξεργάστηκε μέσα της και το μετέτρεψε, έπειτα από μερικά έτη, σε τεράστια εμπορική επιτυχία. Το τεκνόν, έστω και σιτεμένο, μετά του ωφελίμου.

Σιγουρευόταν, τώρα που τα ξανασκεφτόταν ο Καραμπίνης, πως η αναγκαστική συμβίωση με τα τρωκτικά συναθροιζόταν στις γονιμότερες ημέρες του βίου του. Προκάλεσε, κατ’ αρχάς, την απελευθέρωσή του από τα δεσμά της δικτατορίας και απετέλεσε απλαστογράφητο διαβατήριο, θεωρημένο με αυθεντικές σφραγίδες και βίζες, για τη φυγή του στη Δύση· διαδρομή που διαμόρφωσε την προσωπικότητά του, διευρύνοντας τους ορίζοντες και παρέχοντάς του ταυτότητα πολίτη του κόσμου. Δεν του ’βγαζες απ’ τον νου, εξάλλου, ότι οι αρουραίοι τον γλίτωσαν από βέβαιη σύλληψη. Το δεύτερο απόγευμα του ηθελημένου εγκλεισμού του, είχε αφαιρέσει από την κρύπτη τα δεμάτια της οροφής να σταθεί λίγο όρθιος, να τεντωθεί για να ξεπιαστεί, βρε αδερφέ.

Τον αναζωογονούσε ο παγωμένος, καθαρός αέρας που με βαθιές ανάσες διοχέτευε στα πνευμόνια του. Ο σανός πρόσφερε ιδεώδη θερμομόνωση στην καβάτζα, απαλύνοντας το τσουχτερό κρύο, δημιουργούσε μολαταύτα πνιγηρή ατμόσφαιρα. Ανέπνεε γρήγορα, βουλιμικά, ώσπου ξάφνου κέντρισε την προσοχή του υπόκωφος συριγμός. Δεν κατάφερνε να εντοπίσει ήχο· μεταδιδόταν, λες, σε ακατάληπτο μήκος κύματος. Είδε τότε το τιμητικό του άγημα να χοροπηδά πάνω στις αρβύλες του αναστατωμένο, σαν να ’θελε να τον ψυλλιάσει για επαπειλούμενη καταστροφή. Η διαίσθησή του σήμανε γενικό συναγερμό. Σφράγισε εντελώς το ταβάνι και κούρνιασε στη θέση του σκυφτός.

Αφουγκραζόταν βουβός και ακίνητος, καθώς ακούστηκαν απ' έξω φωνές κι άνοιξε διάπλατα η πόρτα. «Δεν κοιτάξαμε με το φως της μέρας εδώ», είπε κάποιος με βαριά χωριάτικη προφορά. Αλλοι σκαρφάλωναν ήδη στη στοίβα. Ενιωσε τα βήματα δίπλα του. Πάγωσε. «Αν ήσαν ιδωνάς, θα μυρίζαμε την πτωματίλα του τώρα», κάγχασε σαρκαστικά επίδοξος Κλουζό, κλοτσώντας τους θρεμμένους ποντικούς που έσπευσαν να τον προϋπαντήσουν. Γελασμένοι, γελοίοι, αλλά γελαστοί, αναχώρησαν να τον αναζητήσουν σε μέρη με περισσότερες πιθανότητες να τον βρουν. Αναστέναξε με ανακούφιση ο Νώντας, απολύτως πεπεισμένος ότι οι άμυνές του ενεργοποιήθηκαν χάρη στην προειδοποίηση των αρουραίων. Τα τρωκτικά είχαν υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης απ’ τους ρουφιάνους. Αντάμειψε την ευεργεσία τους, κερνώντας τα πρώτη φορά μπισκοτάκια Πτιμπέρ, τα οποία γεύτηκαν άπληστα. (Συνεχίζεται)

  

Έντυπη έκδοση
 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας