Οι δυσκολίες και οι ευκολίες μίας (εδραιωμένης πια) διακυβέρνησης

«Ο καλύτερος τρόπος να ελέγχεις την αντιπολίτευση είναι να την καθοδηγείς» (Λένιν)

Μία καινούρια διακυβέρνηση έχει μπροστά της διάφορα στάδια προσαρμογής και άσκησης των καθηκόντων της. Αρχικά, παραλαμβάνει το κάθε ξεχωριστό χαρτοφυλάκιο ταυτόχρονα με την ανάγκη να βρει το καινούριο ανθρώπινο προσωπικό που θα στελεχώσει τις διάφορες θέσεις σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής και των θεσμικών λειτουργιών. Εκεί οφείλει να δει έγκαιρα ποιοι θα σταθούν εμπόδιο, ποιοι θα αδιαφορήσουν (γιατί δεν θέλουν «μπερδέματα» ή παραπάνω ευθύνες...), και ποιοι θα στηρίξουν. Έπειτα, θα πρέπει να γαλουχήσει όσους συστρατευτούν με ένα ενιαίο πνεύμα.

Η ανάγκη για την ύπαρξη μίας κεντρικής γραμμής, έστω και μικρότερης ευρύτητας από την απαραίτητη, αναπτερώνει το ηθικό και λειτουργεί ως μπούσουλας που βοηθάει στις «δύσκολες στιγμές». Διαχέεται ένα υπόκρυφο «κοινό μυστικό» που εδράζεται στο «κάτι κάνουν οι δικοί μας»... Στο ιδεολογικό-κινηματικό πεδίο απαιτείται πολυμορφία απόψεων, στο κυβερνητικό-διαχειριστικό προηγείται η κύρια συνισταμένη.

Έπειτα, οφείλει να στραφεί προς το χώρο της εξωτερικής πολιτικής. Να δει ποιοι πλευρίζουν (και με ποιο ύφος...) για να γίνει το δικό τους, ποιοι απλά συνομιλούν μαζί της στο πλαίσιο της διπλωματικής αβρότητας και ποιοι είναι οι πρόθυμοι να βοηθήσουν (με τα ανάλογα κάθε φορά ανταλλάγματα). Δεν λειτουργούν όλοι με τον ίδιο τρόπο στο πεδίο του διεθνούς γεωστρατηγικού και οικονομικού ανταγωνισμού, επομένως την ώρα που μία νέα διακυβέρνηση ψάχνει τους δικούς της βηματισμούς οφείλει να ταξινομήσει και τους απέναντι της, σε μία κατάσταση «SOS» ως προς την επιτακτικότητα που εκπέμπεται...

Άσε που μπορεί κατά τη διάρκεια της θητείας μίας τέτοιας διακυβέρνησης να αλλάξει -λόγω π.χ. εκλογών και ανάδειξης νέων προσώπων στις ηγετικές θέσεις κάποιου κράτους- άρδην η στρατηγική ενός βασικού συνομιλητή της. Κι εδώ, πάντως, το σημαντικότερο στοιχείο είναι να ξέρεις εσύ τι θέλεις και να έχεις δύο-τρεις (βασικούς και εναλλακτικούς συνάμα) τρόπους για να διεκδικήσεις τα δικά σου δίκαια. Αρκεί, πάντα, να είσαι σε θέση να κατανοείς στο σωστό χρόνο τους όρους που καθορίζουν και διαμορφώνουν τα περιβάλλοντα στα οποία κινείσαι.

Βέβαια, πέρα από τις αναγκαιότητες της διευθέτησης των κρατικών υποθέσεων υπάρχει και η διαμάχη στην κεντρική πολιτική σκηνή. Στο εσωτερικό μίας χώρας εκεί εστιάζουν οι περισσότεροι για πολλούς λόγους. Εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον, είναι τυχερός. Ίσως αυτό να είναι και το πιο εύκολο ανοιχτό μέτωπο που έχει εδώ και πολύ καιρό. Γιατί όσο δύσκολο είναι να επιφέρει τη δική του λογική π.χ. στο χώρο της Δικαιοσύνης, άλλο τόσο εύκολο είναι να προβλεφθούν οι αντιδράσεις και οι βασικές κατευθυντήριες αιτιάσεις που αρθρώνει σε μόνιμο μοτίβο η Νέα Δημοκρατία.

Στο πέρασμα του χρόνου, μέσα τους στο κόμμα της παραδοσιακής Δεξιάς έχουν αποδεχτεί τι σημαίνει να βλέπουν στην άσκηση των κυβερνητικών καθηκόντων ένα κόμμα που το είχαν συνηθίσει σε συγκεκριμένη θέση, αλλά η πολιτική δεν τελειώνει με την εδραίωση κάποιου άλλου κόμματος στην εξουσία. Η ΝΔ μοιάζει σαν να λειτουργεί ως απλός κοινωνός στη δημόσια σφαίρα των βασικών ιδεολογικών της θέσεων, μήπως και προεκτείνει το όποιο θετικά διακείμενο προς αυτές τις θέσεις ακροατήριο. Σαν να κάνει στο σήμερα, «δουλειά για το αύριο»...

To μεγάλο πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά στη διαμάχη του με τη Νέα Δημοκρατία στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές λάβουν χώρα, είναι πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν κομίζει κάτι διαφορετικό, ανακουφιστικό και λυτρωτικό για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Αντιθέτως, στοχεύει σε μία πιο σκληρή εκδοχή των βασικών επιδιώξεων (που προκαθορίζονται από τις ορέξεις της Ευρωζώνης...) των τελευταίων χρόνων.

Ούτε έχει κάποιο ηθικό έρεισμα που να σχετίζεται με κάτι το άφθαρτο, κάτι που δεν έχει σημαδευτεί από παρελθοντικές «αμαρτίες», ή τέλος πάντων δεν έχει καμία σχέση με το καταδικασμένο πολλάκις στη συνείδηση της πλειοψηφίας πολιτικό σκηνικό του χτες. Το παρελθόν εξακολουθεί να είναι στο σήμερα το μεγάλο βαρίδι για τη Νέα Δημοκρατία, σε μία εποχή που ο αντίπαλος αποκτάει τα πρώτα του βαρίδια, αλλά δεν έχει ακόμα παρελθόν...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποδειχτεί -μέχρι στιγμής- αρκετά ικανός στην καθιέρωση βολικών για τον ίδιο και τις εποχιακές του στοχεύσεις διλημμάτων σε καίρια χρονικά σημεία, που πείθουν με μεγάλη ευκολία πλειοψηφίες πως «είναι προτιμότερο το λιγότερο κακό από το απόλυτο κακό».

Η φθορά του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένη (και άκρως δικαιολογήσιμη), όμως δεν υπάρχει κανένα -ούτε φανερό, ούτε σιωπηλό...- κοινωνικό ρεύμα που να εναποθέτει τις ελπίδες του για ένα καλύτερο αύριο στη Νέα Δημοκρατία. Ειδικά, σε ότι αφορά τα κοινωνικά στρώματα που βρίσκονται στη πιο δυσχερή θέση... Γιατί, τελικά, υπάρχουν χίλιοι τρόποι να δεις μία διακυβέρνηση, μόνο ένας όμως όσον αφορά στη στάση σου απέναντι της: το ταξικό κριτήριο του καθενός ή της καθεμίας... Κι αυτό, πλέον, ισχύει και για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Οι συστημικές σταθεροποιήσεις δεν συνεπάγονται πάντα και πολιτικές νηνεμίες διαρκείας. Επομένως, από τη μία τρέχεις για να προλάβεις να υλοποιήσεις τα βασικότερα σημεία του προγραμματισμού σου, από την άλλη ελπίζεις στην απορρόφηση των κραδασμών με εύρος τρόπων (ξέροντας πως το ποσοστό επιτυχίας ποικίλει από περίπτωση σε περίπτωση...). 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας