Οι άνθρωποι της εξουσίας

Η «επανάκαμψη» στην «πραγματικότητα» (στην ουσία πρόκειται για πραγματικότητα την οποία άλλοι οριοθετούν και κατασκευάζουν) σε φέρνει αναγκαστικά αντιμέτωπο με την εξουσία, οι άνθρωποι της οποίας μετέρχονται πλέον οτιδήποτε θα τους εδραιώσει στις θέσεις που έχουν καταλάβει.

Και τούτο παρά την απροθυμία τους να ψηφίζουν επώδυνα αντικοινωνικά μέτρα, παρά την οδύνη τους· η ψήφιση, βλέπετ,ε αυτών των μέτρων γίνεται σε κατάφωρη, αδυσώπητη και βασανιστική(;) σύγκρουση με την «αριστερή» ιδεολογία τους και τον ουμανιστικό τους πολιτισμό.

Γιατί, πράγματι, πολλοί εξ αυτών είχαν καλές προθέσεις, συμπλέουσες με ένα αγωνιστικό παρελθόν, καρπό της ιδεολογίας τους για μια ίση και δίκαιη κοινωνία. Και είναι λυπηρό να βλέπεις σήμερα τέτοιους ανθρώπους να σέρνονται.

Επιπλέον έπαψαν να είναι έστω συμπαθητικοί, έτσι ματαιόσπουδοι και ανελλήνιστοι που κατάντησαν -εκχυδαΐζοντες τον πολιτικό λόγο, επιδιδόμενοι σε ασύστολα ψεύδη, κομπορρήμονες και αλαζόνες (πια), λαϊκιστές και υβριστές πάντων όσοι «εχθρεύονται» την προσπάθειά των κατά της άρχουσας τάξης, που έχει λυσσάξει από την επικράτηση των «αριστερών».

Αντί να καθίσουν λοιπόν και να αναρωτηθούν τι τους συνέβη, πώς άλλαξε(;) έτσι ο ψυχισμός τους (η συμπεριφορά τους σίγουρα), αντί να κοιτάξουν πώς είναι δυνατόν (δεν είναι, αλλά...) να ξαναπλησιάσουν την πηγή τους (κοινωνία) όπως διαλαλούν, αντί όλα αυτά λοιπόν, αυτοί κατατρίβονται με την επίδειξη της μεγαλειώδους μάχης τους -έτσι ισχυρίζονται- κατά του παλαιού, διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος· έτσι πράττουν όσοι τυφλώνονται και γοητεύονται από την εξουσία.

Είναι αλήθεια: όταν μια προνομιούχα τάξη χάσει την εξουσία της, επιτίθεται με όλα τα μέσα, φανερά και υπόγεια, επιστρατεύει κάθε σύμμαχο για να εξοντώσει τον αντίπαλο που της πήρε τα προνόμια.

Σήμερα δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο γιατί απλώς ο αντίπαλος έχει γίνει ίδιος, έχει μεταλλαχθεί σε ίδια με την προηγούμενη προνομιούχα τάξη. Γιατί οι σύμμαχοι (Σόιμπλε και λοιποί) να την εκδιώξουν αφού τους κάνει όλα τα θελήματα; Πού θα βρουν πιο πρόθυμους;

Δυστυχώς εκεί φτάσαμε -να λυμαίνονται το κράτος τα κόμματα με την ίδια «φιλοσοφία». Και οι πολίτες; Η κοινωνία; Ο αρχικός ενθουσιασμός για βελτίωση της ζωής των μελών της κυβέρνησης (και των περισσοτέρων εκ των ψηφοφόρων) εξανεμίστηκε.

Γι' αυτό λοιπόν καλό θα ήταν να σταματήσει το αφελές παραμύθι ότι ο Σόιμπλε δεν γουστάρει τάχα μια αριστερή κυβέρνηση στην Ε.Ε. -σιγά την αριστερή κυβέρνηση, εξάλλου ποιος νοιάζεται σήμερα και ποιος φοβάται την Αριστερά, αφού και αυτή η τελευταία ασπάζεται με δέος τη (νομοτελειακή;) ισχύ του καπιταλισμού.

Πάνε οι ελπίδες της εργατικής τάξης να ξεκινήσει από την αρχή η πολιτική ιστορία της χώρας -τώρα μόνο απόγνωση, που καταλήγει σε οικειοθελή υποδούλωση, στο «όλοι ίδιοι είναι» και λοιπές παραιτήσεις.

Περνάει ο καιρός και ο κόσμος πείθεται ότι καμία εξουσία δεν μπορεί να είναι δημοκρατική· κι αυτή ακόμη που έχει τις καλύτερες προθέσεις εκφυλίζεται σε αυταρχική, αντιδημοκρατική και ενίοτε τρομοκρατική -καταγγέλλει τον φασισμό μόνο στα λόγια. Να μη φτάσουμε εκεί. 'Η μήπως...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ