Ο κόσμος έδωσε το «παρών» με περίσκεψη και αισιοδοξία

syriza

Τάε Κβον Ντο Οσοι συγκεντρώθηκαν χθες στο Τάε Κβον Ντο συμμετέχοντας στην εκδήλωση για τον «1ο χρόνο Aριστερά» εξακολουθούν να πιστεύουν, να ελπίζουν και να προσδοκούν την αλλαγή | EUROKINISSI

«Πιάνω να ζωγραφίσω τα παιδιά μες στην πλατεία, σα να ’ταν όπως πρώτα κι όπως θα ’θελα. / Μα όλα αλλάζουν και το χέρι μου αρπάζουν, αλλάξανε τα χρώματα, τα λόγια και τα στόματα». Η φωνή του Σωκράτη Μάλαμα γεμίζει το Τάε Κβον Ντο στο Φάληρο, καθώς οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ γεμίζουν σιγά σιγά τις κερκίδες.

Παρά το τσουχτερό κρύο, χιλιάδες άνθρωποι γεμίζουν από νωρίς αυτό το ίδιο γήπεδο όπου έναν χρόνο πριν ο φλογερός τότε ηγέτης της ριζοσπαστικής Αριστεράς δήλωνε πως η Ιστορία γράφεται με ανυπακοή και υποσχόταν αγώνα-ρήξη-ανατροπή.

Τότε, η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα ήταν ο πιο ευαίσθητος παλμογράφος της σαρωτικής νίκης που ερχόταν. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ γιορτάζει έναν χρόνο στην εξουσία κι οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι, αλλά και σκεπτικοί και προβληματισμένοι. Παρ’ όλα αυτά, παρόντες.

Ομως δεν είναι το τραγούδι του Μάλαμα που αποδίδει καλύτερα την αίσθηση σήμερα. «Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά» - το παλιό τραγούδι των Κατσιμιχαίων αποδίδει καλύτερα τη σημερινή μέρα κι αυτό γίνεται εμφανές ήδη από την είσοδο: κλούβες των ΜΑΤ, ασφαλίτες και μηχανήματα ελέγχου όπως αυτά που βλέπουμε στα αεροδρόμια. «Φυσιολογικά μέτρα για έναν πρωθυπουργό», εξηγεί ο υπεύθυνος ασφάλειας, «τίποτα εξεζητημένο».

Aγκαλιές

Και μέσα στο γήπεδο η περιφρούρηση είναι πιο αυστηρή παρά ποτέ: μέλη του κόμματος με περιβραχιόνια, αστυνομικοί με πολιτικά, ειδικές θέσεις για το υπουργικό συμβούλιο, τους εκπροσώπους των άλλων κομμάτων, τους αιρετούς της Αυτοδιοίκησης. Ωστόσο, όλοι προσφωνούν τους υπουργούς με το μικρό τους όνομα, αγκαλιάζονται και φιλιούνται.

Εξω από το γήπεδο ένας εργαζόμενος στα 5μηνα μοιράζει φυλλάδια ενάντια στο νέο ασφαλιστικό: άλλοι τον προσπερνούν κι άλλοι κοντοστέκονται, άλλοι επιχειρούν να εξηγήσουν κι άλλοι του επιτίθενται. «Αλλάξατε, αλλάξατε πολύ, σύντροφοι, και τώρα δεν σας νοιάζει για εμάς», φωνάζει ο 5μηνίτης.

Παρών ο πρόεδρος της Βουλής Ν. Βούτσης και σχεδόν σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο (ο Γ. Δραγασάκης, ο Αλέκος Φλαμπουράρης, ο Νίκος Παππάς, ο Γιώργος Σταθάκης, η Θεανώ Φωτίου, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ο Ανδρέας Ξανθός), όπως και η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου και οι περισσότεροι δήμαρχοι που εκλέγονται με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Αττική (έκπληξη ο Αρης Βασιλόπουλος, που μετά το Μνημόνιο αποχώρησε από το κόμμα).

Πολλοί βουλευτές από την Αθήνα και την επαρχία, επιστημονικοί συνεργάτες, αλλά και στελέχη των ΑΝ.ΕΛΛ. και των Οικολόγων. Στην πρώτη σειρά ο γραμματέας της Νεολαίας του κόμματος, Ιάσονας Σχινάς (που άφησε ασχολίαστο το σχόλιό μας για το κείμενό του που άναψε φωτιές).

«Δίνουμε μάχη, παλεύουμε»: αυτές είναι οι φράσεις που ακούγονται από τα χείλη όλων απόψε. Το κλίμα είναι ανάλογο: από «το ροκ της καντίνας» της Καραΐνδρου (που ακουγόταν σε όλες τις εκλογικές μάχες που έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ) μέχρι τις κόκκινες σημαίες (και μια περήφανη στα χρώματα του ουράνιου τόξου, αλλά και μια ελληνική), από τα συνθήματα που ακούγονται από τα μεγάφωνα μέχρι το βιντεοκλίπ πριν ανέβει ο Αλέξης Τσίπρας στο βήμα - επικοινωνιακά το σήμα που στέλνει το κόμμα είναι μαχητικό και μάχιμο.

Τέσσερις γιγαντοοθόνες δίνουν το στίγμα της νέας αφήγησης του ΣΥΡΙΖΑ: «Προχωράμε μπροστά με τον λαό, πήραμε αλληλεγγύη, δώσαμε ανθρωπιά, πριν 12 μήνες ξεκινήσαμε μόνοι - συνεχίζουμε με παλιούς και νέους συμμάχους, γράψαμε ιστορία».

«Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά» και για τον κόσμο: είναι παράξενη αυτή η γιορτή όπου όλοι έχουν κάποιον που τους λείπει. Τουλάχιστον για τους οργανωμένους του ΣΥΡΙΖΑ η διάσπαση είναι μια ανοιχτή πληγή που πονάει ακόμα κι οι απουσίες βαραίνουν τόσο όσο και οι παρουσίες.

Ομως αυτό είναι ένα τραύμα που δεν φαίνεται να επηρεάζει τον πολύ κόσμο που ήρθε εδώ: οι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν, να ελπίζουν, να προσδοκούν μιαν αλλαγή. Παρ’ όλα αυτά, είναι ακόμα μουδιασμένοι - σαν να συνέρχονται όλοι από ένα συλλογικό ηλεκτροσόκ.

Ετσι, ο ενθουσιασμός που υπήρχε έναν χρόνο πριν έχει δώσει τη θέση του στην περίσκεψη, η ορμή στη συγκρατημένη αισιοδοξία. Κι ίσως αυτός είναι ο λόγος που χτες στο Τάε Κβον Ντο έβλεπε κανείς κυρίως ανθρώπους μετά τα 40 κι ελάχιστους νεολαίους (που ξεδίπλωσαν ένα τεράστιο πανό μόλις ο Αλέξης Τσίπρας ανέβηκε στο βήμα. «Εχουμε έναν κόσμο να αλλάξουμε, μαζί νικάμε», έγραφε).

«Αλέξη σ’ αγαπάμε, ψηλά το κεφάλι», έγραφε το πανό που κρατούσε μια κυρία - η πιο πολυφωτογραφημένη ίσως της βραδιάς μαζί με τα μέλη της Δυτικής Αθήνας, που έξω από το γήπεδο θεώρησαν καλό να πουλάνε κονκάρδες και στικάκια για την οικονομική ενίσχυση των οργανώσεών τους.

«Γνωρίζουμε»

«Ξέρουμε πολύ καλά τι θα συνέβαινε στη χώρα αν κυβερνούσε ακόμα ο Σαμαράς», μας λέει η κυρία Γιάννα που έχει έρθει μαζί με τα δύο παιδιά της. «Εχουν πέσει όλοι πάνω τους να τους φάνε κι από την άλλη πάνε να τους βγάλουν διαπλεκόμενους. Μα, αν ήταν διαπλεκόμενοι, θα τους επετίθεντο τόσο λυσσαλέα;» Τα παιδιά της κυρίας Γιάννας είναι γύρω στα 30. «Οι περισσότεροι φίλοι μας θύμωσαν και δεν ψήφισαν καν σ’ αυτές τις εκλογές», μας εξηγεί ο Αρης. «Ωστόσο, αν έχουμε μια ελπίδα να μη φύγουμε μετανάστες είναι ο ΣΥΡΙΖΑ - γι’ αυτό είμαστε εδώ».

Ψηλά στις εξέδρες κάθεται ένα νεαρό ζευγάρι με ένα μωράκι 2 μηνών μέσα σε μάρσιπο. «Είναι το νεαρότερο συριζάκι», αστειεύονται οι γονείς κι η μαμά σοβαρεύει: «Ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ γιατί ήθελα αυτοί να διαχειριστούν την προσφυγική κρίση. Κι είμαι πολύ ευχαριστημένη με τον τρόπο που το αντιμετωπίζουν, παρά τις ασφυκτικές πιέσεις. Και στην οικονομία παλεύουν - με τους άλλους είμαστε σίγουρα χαμένοι».

 

Μέλος της
ΕΝΕΔ