Μια κινηματογραφική λέσχη ετών... 185

leschi.jpg

Ενας πιτσιρικάς στο καμαράκι προβολής του κινηματογράφου «Ομόνοια» το 1978, όπου άρχισαν να προβάλλονται οι ταινίες της Λέσχης | ΑΡΧΕΙΟ ΣΤΕΛΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Τα 40 χρόνια μιας κινηματογραφικής λέσχης και η μετάλλαξη μιας πόλης στο διάστημα 1978-2018. Αυτή θα μπορούσε να ήταν η πιο σύντομη περιγραφή του βιβλίου «Στην ηλικία του Αβραάμ» του βραβευμένου μυθιστοριογράφου, ποιητή και δοκιμιογράφου Βασίλη Λαδά (εκδ. Αnima Libri).

Η βιβλική αναφορά στον τίτλο έχει σχέση με την ηλικία της λέσχης. Καθώς η διάρκεια ζωής μιας κινηματογραφικής λέσχης συνήθως είναι 15 χρόνια (το πολύ) και ο βιολογικός χρόνος του ανθρώπου είναι 70 έτη, η Κινηματογραφική Λέσχη της Πάτρας, με 40 χρόνια αδιάκοπης λειτουργίας, έχει κατά πολύ υπερβεί το προσδόκιμο επιβίωσης του ανθρώπινου είδους και, επομένως, είναι 185 ετών, όσο ήταν ο Αβραάμ όταν πέθανε.

Η λέσχη ιδρύθηκε το 1978, μες στην παραφορά των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, όταν σχεδόν παντού φυσούσε ένας άνεμος ελευθερίας. Το βιβλίο, ένα «μικτό αφήγημα», είναι ένα χρονικό της πορείας της και, ταυτόχρονα, καταγράφει τις αλλαγές στην πολεοδομική και αρχιτεκτονική φυσιογνωμία, την οικονομία, τη δημογραφία και την πολιτιστική ζωή της Πάτρας. Με διάθεση κριτική, αλλά όχι επικριτική: «Είναι ανέντιμο να επιρρίπτουμε ευθύνες στους ανθρώπους που δεν επαναστατούν, όταν έχουν χίλιες σκοτούρες στο μυαλό τους για την επιβίωσή τους».

Βασίλης Λαδάς «Στην ηλικία του Αβραάμ» Εκδόσεις Anima Libri σελ. 104 |

Οταν ιδρύθηκε η Λέσχη, δουλειές υπήρχαν. Εργοστάσια με χιλιάδες εργάτες, η Παναχαϊκή στην Α' Εθνική, το ίδιο και η ομάδα μπάσκετ του «Απόλλωνα», «με χορευτές στην πεντάδα της». Οκτώ χειμερινοί κινηματογράφοι και 17 θερινοί. Οικονομική ευεξία, αντιπαροχή, οικοδομικός οργασμός. Μπετόν πάνω σε ερείπια αρχαίων ιερών. Πριν από την κρίση, μεσολάβησαν η «ψευδαίσθηση της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας», η χρηματιστηριακή φούσκα, οι «αετονύχηδες του επιχειρείν».

Και θα 'λεγε κανείς πως σε κάθε εργοστάσιο που έκλεινε αντιστοιχούσε μία κινηματογραφική αίθουσα που έκλεινε οριστικά. Οι δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που πέρασαν από την πόλη, η ρατσιστική βία την οποία έχει έξοχα περιγράψει ο Λαδάς στο «Μουσαφεράτ - Οι χίλιες και μία νύχτες ενός καταυλισμού προσφύγων» (εκδ. Futura 2008, β' εκδ. συμπληρωμένη 2016).

Οι ταινίες, που προβλήθηκαν στη Λέσχη, πανταχού παρούσες στις σελίδες του βιβλίου, μοιάζει να σχολιάζουν τα όσα συμβαίνουν. Το βιβλίο δεν είναι μια ουδέτερη καταγραφή. Παίρνει θέση για πολλά, π.χ.: «Ποτέ μου δεν κατάλαβα τη μανία να μετατρέπονται παλιά εργοστάσια, παλιές αποθήκες, παλιά δημόσια κτίρια σε χώρους τέχνης.

Ισως φταίει η ανικανότητα της Ελλάδας να δημιουργήσει νέες δευτερογενείς παραγωγές πλούτου στις θέσεις των παλιών που χάνονται και η δημιουργία χώρων τέχνης είναι εύκολη λύση. Ενα δημοτικό κτίριο λουτρών… μετετράπη κι αυτό σε αίθουσα εκθέσεων… Κι όμως σήμερα υπάρχουν πολλοί που έχουν ανάγκη ένα ζεστό μπάνιο γιατί δεν έχουν σπίτι τους λουτρό ή δεν έχουν καν σπίτι και θα μπορούσαν να κοιμηθούν εκεί άστεγοι, ενώ οι χώροι εκθέσεων παραμένουν κλινικά νεκροί».

Ο συγγραφέας δεν παραδίδεται στην αυταρέσκεια της νοσταλγίας, ούτε ωραιοποιεί την πραγματικότητα. Δηλώνει με σαφήνεια ότι η Λέσχη δεν επηρέασε την εικόνα και το ήθος της πόλης. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν άξιζε να ιδρυθεί, ότι δεν αξίζει και που λειτουργεί ακόμα. Το βιβλίο είναι γραμμένο με σεμνότητα, χιούμορ, αλλά και γνώση του υλικού κόσμου, του κόσμου των οικονομικών συμφερόντων και της διασύνδεσής τους με την επίσημη πολιτική. Με λίγα λόγια, ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα όχι μόνο για τους σινεφίλ ή όσους έχουν πατρινή καταγωγή.

 
Έντυπη έκδοση
Επιμέλεια κειμένου: Γιώργος Σταματόπουλος

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας