Με το προσωπείο του εκσυγχρονισμού

katastimata-kyriakes.jpg

Διαμαρτυρία στην οδό Ερμού κατά της κατάργησης της Κυριακάτικης αργίας EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

«Φυσικά διαφωνούσαμε, αλλά είναι κάτι που γίνεται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και στην Αμερική. Μπορούμε να το δούμε και αυτό σαν εκσυγχρονισμό». Η δήλωση έγινε από τον υπουργό Οικονομίας κ. Παπαδημητρίου, πρόσφατη κυβερνητική επιλογή εξ Ηνωμένων Πολιτειών, για να δικαιολογήσει την απόφαση που επιβάλλει να μένουν ανοιχτά μια σειρά από καταστήματα τις Κυριακές.

Αφήνουμε κατά μέρος τις επιδράσεις του μέτρου στην οικονομία -το αν δηλαδή οι επιχειρήσεις που θα ωφεληθούν θα είναι οι πιο μεγάλες, σε βάρος των μικροκαταστημάτων-, για να αφοσιωθούμε στην ανάλυση του λόγου του κύριου υπουργού. Ξεκινώντας μάς λέει ότι το μέτρο που αποφάσισαν (η κυβέρνηση) να εφαρμόσουν είναι ένα μέτρο με το οποίο «φυσικά διαφωνούν».

Στο σημείο αυτό δεν μπορούμε να πούμε ότι πρωτοτυπεί.

Εντάσσεται σε μια ευρύτερη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ που είναι κυβέρνηση/αντιπολίτευση του εαυτού της, κάτι που χρόνια πριν εισήγαγε στην ελληνική πολιτική ζωή, πιο ευφάνταστα ωστόσο, ο σημαντικός, από άλλες πλευρές, Ανδρέας Παπανδρέου, όταν μιλούσε για την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ. Σήμερα αυτό γίνεται εφ' όλης της ύλης.

Η πρωτοτυπία βρίσκεται αλλού. Αυτός που επιβάλλει στον κύριο υπουργό να λάβει το μέτρο με το οποίο διαφωνεί δεν είναι οι δανειστές, οι «εταίροι» ή όπως αλλιώς ονομάζονται οι επικυρίαρχοι.

Είναι μια άυλη αλλά ταυτόχρονα όπως φαίνεται τρομερή και σαγηνευτική οντότητα, κάτι μεταξύ Σφίγγας και Σειρήνας στο αρσενικό: ο εκσυγχρονισμός.

Λέξη που από τη δεκαετία του ’90 συνδέθηκε στη χώρα μας με τη λογική του αυτόματου πιλότου, τον τζόγο του χρηματιστηρίου, την εισβολή του νεοφιλελευθερισμού και ενός εξευρωπαϊσμού που υπέσκαψε την Ευρώπη.

Πρέπει να ομολογήσω ότι προσωπικά είμαι πολύ εκσυγχρονίστρια.

Με πιάνει πανικός όταν συμβεί μια διακοπή ηλεκτρικού ή νερού.

Χρησιμοποιώ, όταν όλο και πιο σπανίως έχω τα οικονομικά μέσα, το αεροπλάνο για να ταξιδέψω στον πλανήτη Γη.

Σερφάρω, μετά λόγου γνώσεως, στο διαδίκτυο. Και με γοητεύει η σύγχρονη τέχνη, όταν δεν είναι η τέχνη της τρομοκρατίας τού δήθεν.

Το σύγχρονο όμως δεν είναι κάποια μονοδιάστατη θεότητα, ένα τοτέμ που επιβάλλει στην ορδή των υπηκόων του τους νόμους του χωρίς δυνατότητες απόκλισης και εναλλακτικών ερμηνειών.

Στον σύγχρονο κόσμο, όλα -καλά και κακά, οι μνήμες τού χθες, η αγωνία τού τώρα, το όνειρο και ο εφιάλτης τού αύριο- είναι σύγχρονα.

Και γι’ αυτό δικαιούμαστε ή μάλλον οφείλουμε, αν θέλουμε να διατηρήσουμε την πιο στοιχειώδη ελευθερία, να επιλέγουμε το σύγχρονο εκείνο που μας ταιριάζει και όχι αυτό που μας καταστρέφει ή μας καταθλίβει.

Ας λέμε λοιπόν «ναι» στο σύγχρονο που θέλουμε. Γιατί όποιος χρησιμοποιεί το προσωπείο ή το πρόσχημα του εκσυγχρονισμού για να επιβάλει τον μονόδρομο που τον συμφέρει, επιχειρεί να μας κάνει να υποτροπιάσουμε σε έναν κόσμο βαρβαρότητας που δεν γνωρίζει χρονικά και τοπικά όρια.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας