…με αφορμή τον Γιάννη

Περπατάω σε μια ηλικία που μοιάζει ναρκοπέδιο. Γύρω μου φίλοι και γνωστοί εξαερώνονται ξαφνικά σαν να τους άρπαξαν ανάποδοι μετεωρίτες.

Μέσα σε λίγους μήνες έχασα αγαπημένα πρόσωπα, ακόμη και τον δικό μου άνθρωπο. Ο Θεριστής, απόλυτος Αρχοντας, ανέλεγκτος, ανηλέητος, είναι και επιλεκτικός. Διαλέγει τους καλύτερους, τους πολύτιμους, ό,τι λάμπει γύρω μας.

Τόσο που αυτό καταντάει Υψιστη αξιολόγηση και όσοι μένουμε νιώθουμε παρακατιανοί, άχρηστοι.

Μάς άφησε ο Καλαϊτζής. Οι κοντινοί του ήξεραν από χρόνια το ριζικό του, αλλά κανείς δεν το πίστευε.

Γιατί ο Γιάννης δεν χασομέρησε ούτε στιγμή για να κοιτάξει τη μοίρα του. Συνέχισε, όπως πάντα, να παλεύει με το μολύβι, θεριό ανήμερο, ώς την τελευταία στιγμή.

Οχι πως του ήταν και δύσκολο· ήταν στη φύση του να παλεύει τις ουτοπίες, να τους δώσει σάρκα και οστά. Οπως όταν έστησε τη «Γαλέρα».

Που κανείς δεν φανταζόταν ότι μπορούσε να βγει ένα τέτοιο περιοδικό στην Ελλάδα. Κι όμως αυτός, παρότι απόμακρος από παρέες, όμως τόσο αγαπητός και σεβαστός, ένα νεύμα έκανε.

Κι αυτό έφτασε για να συγκεντρώσει δίπλα του όλους τους γελοιογράφους, κομιξάδες κι αρθρογράφους, και να βγάλουν εθελοντές όλοι τους τη «Γαλέρα».

Και μετά έστησε μόνος του πάλι, με τη αέναη βοήθεια της κόρης του Λουίζας, την εξαιρετική έκθεση στα Ντοκ της Θεσσαλονίκης.

Δεν τον έβλεπα συχνά, τον είχαμε γνωρίσει με τη γυναίκα μου στις Βρυξέλλες, όταν τον είχαν καλέσει μαζί μου από το κέντρο κόμικς CBBD να εκπροσωπήσουμε τη νεόφερτη τότε Ελλάδα στην ΕΟΚ.

Λίγες μέρες παρέα έφτασαν για να γνωρίσω έναν αξιαγάπητα ανοιχτό άνθρωπο, μ’ ένα πληθωρικό, πολυσχιδές ταλέντο. Σχεδίαζε με την ευκολία που ανέπνεε και με τέτοια ταχύτητα που δεν προλάβαινες να δεις το χέρι του, που έφευγε σαν αέρας πάνω στο χαρτί.

Ηταν, Είναι, ο πρώτος κομίστας και σίγουρα ο πιο ολοκληρωμένος στην Ελλάδα.

Με Αριστερό DNA, δούλευε σταχανοβίτης στην «Αυγή» και μετά μια ζωή στην «Ελευθεροτυπία» και τώρα στην «Εφ.Συν.».

Πίστευε στη «για πρώτη φορά Αριστερά» και υποπτεύομαι ότι όταν είδε τα πρώτα, αλλά ίσως καθοριστικά, στραβοπατήματά της, προτίμησε να την κάνει για Πάνω παρά να το παραδεχτεί.

Πιστεύω ότι σύντομα, άλλοι πιο ειδικοί, θα παρουσιάσουν το έργο του και ελπίζω, μια ολοκληρωμένη έκθεση της δουλειάς του να γίνει στο άνοιγμα της νέας Εθνικής Πινακοθήκης.

Θέλω επίσης να πιστεύω ότι το έργο του θα βρει μια μόνιμη στέγη σ’ ένα Κέντρο Σκίτσου και Κόμικς που θα αναλάβει να δημιουργήσει το υπουργείο Πολιτισμού.

Γιατί βέβαια υπάρχει ο λαίμαργος πολιτισμός των ματαιόδοξων Μεγάρων, αλλά υπάρχει και ο επίγειος και προσιτός πολιτισμός της Ενατης τέχνης και του Σκίτσου.

Γιάννη, μακάρι η αναχώρησή σου να γίνει αφορμή για να πάρει τη θέση που του αξίζει το έργο σου. Σ’ ευχαριστώ για ό,τι μας έδωσες, για ό,τι μας άφησες.

Σε χαιρετώ φίλε.

Γιάννης Ιωάννου, Σκιτσογράφος

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ