Μαθητεία στη δημοκρατία

efsyn-synelefsi.jpg

Σε ένα ανεξάρτητο συνεταιριστικό μέσο όπως είναι η «Εφημερίδα των Συντακτών» οι απόψεις είναι τόσο πολλές όσοι και οι συνεταιριστές· όσο για τις συνελεύσεις θυμίζουν πεδίο ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης

Πέρασαν ήδη τα πρώτα τρία χρόνια συμμετοχής μας στο συνεταιριστικό εγχείρημα της «Εφημερίδας των Συντακτών» και ακόμα νιώθουμε «πρωτάκια»: στη συνεργασία, στην υπομονή, στην αντοχή, στην προνοητικότητα, στην εφευρετικότητα, στη φαντασία, στην ισότητα, στον αλτρουισμό, στην ανοχή της άλλης άποψης, στην αυτοδιαχείριση και, τελικά, στη δημοκρατία.

Δηλαδή σε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έχει ή πρέπει να έχει ένας συνεταιρισμός στην ιδεατή μορφή του.

Η καθημερινότητα των τριών χρόνων, ωστόσο, δεν ήταν ακριβώς έτσι.

Χρειάστηκε να το αντιληφθούμε με μια επίσης δύσκολη μαθητεία στο πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε τον κακό εαυτό μας, τον ερασιτεχνισμό, την ανωριμότητα, τις επιχειρηματικές τρικλοποδιές, τις διαμετρικά αντίθετες απόψεις μας για το εγχείρημα, την καχυποψία, τις προσωπικές μας καταβολές στη δημοσιογραφία, αλλά και τον δημοσιογραφικό μας εγωισμό - χαρακτηριστικό του κλάδου μας.

Υπήρξαν στιγμές που, λίγο πολύ, όλοι γεμίσαμε απογοήτευση και απελπισία. Που πιστέψαμε ότι «αυτό ήταν, πάει. Βουλιάξαμε».

Οι συζητήσεις, για παράδειγμα, σχετικά με την οικονομική βιωσιμότητα της επιχείρησης και τους εναλλακτικούς τρόπους χρηματοδότησής της μας έφερε μπροστά σε πρωτόγνωρα (για εμάς) διλήμματα: πρέπει να απευθυνθούμε στις τράπεζες και σε δανεισμό για να αντιμετωπίσουμε την ασφυξία των πρώτων μηνών ή (όπως ήδη ξέραμε) αυτή η επιλογή θα άνοιγε τον δρόμο για τη μελλοντική υποθήκευση του εγχειρήματος στο τραπεζικό σύστημα;

Επιπλέον, πρέπει, και σε τι βαθμό, να δεχτούμε να μπει ιδιώτης επενδυτής στην εταιρεία μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανεξαρτησία της εφημερίδας;

Οι συνελεύσεις για τα ζητήματα αυτά θύμιζαν πραγματικά φοιτητικό αμφιθέατρο, από το οποίο δεν έλειψαν οι κραυγές, οι αλληλοκατηγορίες, οι προσωπικές επιθέσεις και οι αιχμές.

Η απόφαση να παραμείνουν μοναδική πηγή χρηματοδότησης οι πωλήσεις της εφημερίδας, η διαφήμιση και οι μικρές αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου από εμάς τους ίδιους φαίνεται να μας δικαιώνει ώς τώρα, χωρίς, φυσικά, να μας εγγυάται τίποτα σ’ ένα περιβάλλον κρίσης του Τύπου και δραματικής μείωσης των πωλήσεων.

Ομως για τους περισσότερους από εμάς το μότο «μοναδικοί εργοδότες οι αναγνώστες μας» αποτελεί την ουσία αυτού που κάνουμε.

Αλυτο παραμένει και το θέμα της προσωπικής συνεισφοράς του καθενός στο εγχείρημα, δηλαδή η εφαρμογή της ισότητας (εκτός της αμοιβής) και στην πράξη.

Σίγουρα σ’ αυτή τη μαθητεία δεν παίρνουμε όλοι τον ίδιο βαθμό.

Αυτή η συνεισφορά είναι πολλών ταχυτήτων, κάτι που έχει να κάνει με την ατομική συνείδηση του καθενός, όπως άλλωστε και στην κοινωνία ευρύτερα.

Δείχνει και εδώ να ισχύει ο «νόμος» της άνισης και συνδυασμένης ανάπτυξης.

Οσο για τα μέσα να αντιμετωπίσεις αυτήν την ανισομέρεια; Δυστυχώς είναι λίγα, εξαιτίας μιας στρεβλής αντίληψης που επικρατεί, σύμφωνα με την οποία, στον βαθμό που οι συνεταιρισμένοι συντάκτες, τεχνικοί και υπάλληλοι είναι και «ιδιοκτήτες», έχουν κάποιου είδους προνόμιο που τους προστατεύει από διοικητικά ή ακόμα και συναδελφικά μέτρα.

Εννοείται ότι σε ένα ανεξάρτητο και συνεταιριστικό Μέσο, που δεν ανήκει σε έναν επιχειρηματία ή σε έναν όμιλο επιχειρήσεων, οι απόψεις για τη «γραμμή» της εφημερίδας είναι τόσες όσοι και οι συνεταιριστές.

Οι συνελεύσεις μας, όχι σπάνια, θυμίζουν πεδίο ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, όπου «συγκρούονται» απόψεις που «απλώνονται» από τη σοσιαλδημοκρατία και την κεντροαριστερά μέχρι την αριστερά, τον κομμουνισμό, την αυτονομία και την αναρχία.

Φυσικά, η τελική σύνθεσή τους αναγκαστικά προσαρμόζεται και «γειώνεται» στο σήμερα και στην τρέχουσα πραγματικότητα, χωρίς να ξεχνάμε και την εμπορικότητα, ως βασικό στοιχείο οικονομικής επιβίωσης.

Οπως καταλαβαίνετε, η «Εφ.Συν.», στα τρία της χρόνια, διανύει ακόμα την παιδική ηλικία της, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά της, αλλά με ένα βασικό προτέρημα: την αθωότητα αυτής της ηλικίας, την οποία ευελπιστούμε να κρατήσουμε όσο περισσότερο μπορούμε.

Σε μια ζοφερή περίοδο κρίσης, απελπισίας, φτώχειας, προσφυγιάς και καθοδηγούμενης από τα μεγάλα συμφέροντα ενημέρωσης, ακόμα και εάν δεν υπήρχαν Μέσα Ενημέρωσης όπως η «Εφημερίδα των Συντακτών», σίγουρα θα έπρεπε να τα εφεύρουμε.

Κώστας Νίτσος: Ανυποχώρητοι

Κώστας Νίτσος

Ο Κώστας Νίτσος (96 ετών) ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Δημοσιογράφων Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, αρχισυντάκτης και διευθυντής των «Νέων» μέχρι το 1975 μας λέει:

«Να συνεχίσετε τον αγώνα σας. Η εντιμότητα είναι η καλύτερη πολιτική. Να μην υποκύψετε ποτέ σε τίποτα, να κρατήσετε την ανεξαρτησία της εφημερίδας σας με αίμα. Εγώ το κράτησα με αίμα και συμβουλεύω όλους να κρατάν την ανταρσία αυτή, να μην υποκύπτουν. Το δίδαγμα της δημοσιογραφίας της δικής μου ήταν αυτό, το ανυποχώρητο. Ποτέ δεν υποχώρησα επί 76 χρόνια ούτε σε φυλακές ούτε σε απειλές ούτε τον κακό τους τον καιρό» μας λέει με δυνατή και τρεμάμενη φωνή.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ