Κάνας άλλος για αρχηγός;

skylow_thalassa.jpg

Σκύλος, θάλασσα Πάμε για τα μπάνια του λαού - τίποτα δεν μας σταματά! Η αρχηγίνα της αγέλης, ο υπαρχηγός και ο «θέλω να γίνω αρχηγός στη θέση του αρχηγού» φόρεσαν μαγιό και ξεκίνησαν. Ραντεβού τον Σεπτέμβρη

Το αρχηγιλίκι στην αγέλη μας, στα 27 χρόνια της ύπαρξής της, ήταν υπεύθυνο για πολλές ιστορίες πραγματικής τρέλας.

Και δεν μιλάμε για καμιά σοβαρή αγέλη λύκων, όπου ο/η αρχηγός έχει πολύ σημαντική δουλειά να κάνει και έχει κερδίσει τα γαλόνια του/της με ιδρώτα - συχνά και με αίμα.

Εδώ μιλάμε για μια ελεεινή και τρισάθλια αγέλη δύο, τριών, το πολύ πέντε σκύλων, που είχαν πάντα εξασφαλισμένο το φαΐ τους, τη στέγη, το χάδι και τον γιατρό τους. Και που η μόνη τους «δουλειά» είναι, πού και πού, να γαβγίζουν κάναν περαστικό σκύλο, να κυνηγάνε κάνα σαυράκι ή να ανοίγουν λαγούμια στο χώμα - καλά, η Μαρίκα ήταν άσος σ' αυτό! Ο πίσω κήπος θύμιζε χαρακώματα...

Και όμως, ακόμα κι αυτά τα σκυλιά πλακώνονται για την αρχηγία! Βλέπετε, δεν νοείται αγέλη χωρίς αρχηγό κι αυτό είναι κάτι που κουβαλάνε απ' τους προγόνους τους, τους λύκους.

Μεταξύ μας, ο μόνος αρχηγός-αρχηγός υπήρξε ο Αρης, ο ιδρυτής της αγέλης μας.

Χωρίς να είναι τσαμπουκάς και δεσποτικός απέναντι στους άλλους -τη Φέη, τον Μένιο, το «διποδάκι» και τη Λου- είχε κερδίσει την αναγνώρισή τους: έτρωγε πρώτος και, στη βόλτα, πήγαινε πάντα μπροστά, με τους άλλους να τον ακολουθούν.

Μια φορά, όμως, του φέραμε ακόμα ένα αδεσποτάκι στην αυλή, τον Φέο: τον λέγαμε έτσι διότι έμοιαζε στη Φέη.

Ο Φέος, που λέτε, αν και μικρός το δέμας -ο μισός του Αρη- είχε αρχηγικές βλέψεις!

Ε, μια, δυο, τρεις, τον βούτηξε ο Αρης και τον ξεκατίνιασε. Ετσι αναγκαστήκαμε να τον αφήσουμε εκεί που τον βρήκαμε, για το δικό του καλό. Καλός καλός ο Αρης, αλλά τα γαλόνια του δεν τα διαπραγματευόταν.

Αυτά, μέχρι που μεγάλωσε -και δυνάμωσε- ο Μένιος. Οπότε άρχισε κι αυτός να αμφισβητεί την αρχηγία του Αρη - ήθελε να γίνει αυτός αρχηγός.

Μια μέρα, λοιπόν, εντελώς ξαφνικά, ο Μένιος την πέφτει στον Αρη με άγριες διαθέσεις. Και, καθώς ήταν κι οι δύο περίπου ισοδύναμοι, έγινε το έλα να δεις: επί ένα τέταρτο προσπαθούσαμε να τους χωρίσουμε αλλά αυτοί πάντα ξέφευγαν και χιμούσαν ο ένας στον άλλον. Τέτοιο μίσος!

Τελικά τους χωρίσαμε και από τότε χωρίσαμε και τον κήπο σε μπρος και πίσω κήπο, μ' ένα ψηλό κάγκελο στη μέση. Μπρος ο Αρης, πίσω ο Μένιος.

Αρχηγικές τάσεις είχε κι η Λούνα, μια πανέμορφη και τρυφερούλα σαμογέντ, γύρω στα 10 κιλά.

Συνήθως ζούσε στην Αθήνα, αλλά όποτε ερχόταν στην αυλή μας, στον Μαραθώνα, είχαμε περιπέτειες. Βλέπετε, η Λούνα δεν ήθελε να μπαίνουν ξένοι στην περιοχή της - κάτι που είχαν ξεπεράσει με τον καιρό οι άλλοι σκύλοι μας.

Ετσι, με το που άνοιγε η καγκελόπορτα κι έμπαινε ο κηπουρός, ο υδραυλικός, ο ηλεκτρολόγος ή ο Πακιστανός Τζεμάλ, που έκοβε τα αγριόχορτα, όρμαγε με άγριες διαθέσεις.

Θεωρούσε ότι, ως αρχηγός -που πίστευε ότι ήταν- έπρεπε να υπερασπιστεί την επικράτειά της από τον εισβολέα!

Και η Μαρικούλα είχε τέτοιες τάσεις, αλλά όχι απ' την αρχή. Είχε πρωτοέρθει, από αδεσποτούλα, δειλά δειλά στο σπίτι, και για ένα διάστημα υπήρξε ο καρπαζοεισπράχτορας της αγέλης: άλλοτε η Αλμα, η πιτμπουλίνα, κι άλλοτε η Μάχη -που τη φωνάζαμε «Χηνοφώτη»- την τάραζαν στη φάπα.

Σιγά σιγά, όμως, η Μαρικούλα ένιωσε την αυλή «σαν το σπίτι της» και άρχισε κι αυτή να το υπερασπίζεται από κάθε ξένο εισβολέα, παίρνοντας στα χέρια της την κατάσταση.

Το ευτύχημα -διότι δεν έκανα καμία προσπάθεια εγώ- είναι ότι, πέρα απ' τον Αρη που, όπως σας έχω ξαναπεί, δεν με πολυαναγνώριζε ως αρχηγό της «μεγάλης» αγέλης, κανένας άλλος σκύλος, απ' όσους πέρασαν απ' την αυλή μας, δεν αμφισβήτησε τη θέση μου σ' αυτήν. Ποτέ, κανείς τους δεν μου «αντιμίλησε» - ή αντιγάβγισε, αν προτιμάτε.

Ο,τι και να 'καναν, μόλις σήκωνα τον τόνο της φωνής μου, μαζεύονταν κι έβαζαν την «ουρά στα σκέλια».

Ακόμα και ο τωρινός Βενιαμίν μας, ο τραμπουκάκος ο Ταρζάν, ξαπλώνει ανάσκελα όταν βάζω τις φωνές, που θα πει «παραδίνομαι, μεγάλε».

Εχει μεγάλη σημασία, λοιπόν, το αρχηγιλίκι, ακόμα και σε μια αγέλη σαν τη δική μας. Κάθε σκύλος θα 'θελε να 'ναι αρχηγός, αλλά σε κάθε αγέλη υπάρχει μόνο μία θέση αρχηγού.

Κάθε σκύλος θα προσπαθήσει να την πάρει, αλλά θα την πάρει ο πιο ικανός και ο πιο δυνατός. Αυτά για τον σκυλίσιο τομέα της αγέλης.

Ο κάτοχος σκύλων θεωρείται απ' αυτούς και ο ίδιος μέλος της αγέλης. Αρα, στη μάχη για την αρχηγία μπαίνει και ο άνθρωπος.

Αν ο κάτοχος των σκύλων δεν καταφέρει, με τον κατάλληλο τρόπο, να αναγνωριστεί απ' τους σκύλους του ως ο σούπερ αρχηγός, θα υπάρξουν προβλήματα.

Ακόμα κι αν, εμπνέοντάς τους τον φόβο με διάφορες τιμωρίες, δείξουν ότι τον αναγνωρίζουν, πάντα θα 'χουν, στο πίσω μέρος του μυαλού τους, το πώς θα του αρπάξουν τον θρόνο...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας