Το χάρτινο καράβι μας

xartino_ploio.jpg

χάρτινο πλοίο dreamstime

Μην ακούτε τους διπλανούς που λένε πόσο ωραία κατάσταση έχουμε φτιάξει τρία χρόνια τώρα εδώ, στην Κολοκοτρώνη. Ρωτήστε κι εμάς, που το ζούμε κάθε μέρα, πόσο δύσκολη είναι η ζωή -και η δημοσιογραφία- χωρίς αφεντικά!

Τον παλιό καιρό, που λέτε, τότε που η πλειονότητα των σημερινών συνεταιριστών δούλευε για τον Τεγόπουλο και οι λοιποί συγγενείς (όπως εγώ) για άλλα «μαγαζιά» και... Συγκροτήματα, τα πράγματα ήταν σχετικά απλά: έγραφες μεν ό,τι ήθελες -ειδικά στην «Ελευθεροτυπία», μια εφημερίδα που για πολλά χρόνια (αν εξαιρέσεις τα στερνά) τίμησε με το παραπάνω τ’ όνομά της-, αλλά τη «γραμμή», και ειδικά την πρωτοσέλιδη, την αποφάσιζαν οι διευθυντές και, τελικά, το αφεντικό.

Υπήρχαν, φυσικά, και εξαιρέσεις, αλλά μόνο για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Αυτολογοκρισία

Κι αν αυτά που έγραφες πήγαιναν κόντρα στη γραμμή (πολιτική, επιχειρηματική, συνδικαλιστική/εργοδοτική και πάει λέγοντας) του αφεντικού, δύο τινά μπορούσαν να συμβούν: είτε τα κομμάτια σου «κόβονταν» με τρόπο μαγικό, και σε καλούσε σύντομα το λογιστήριο «δι’ υπόθεσίν σου», οπότε βρισκόσουν ξαφνικά να ψάχνεις για δουλειά, είτε σε κρατούσαν ως «άλλοθι» και απόδειξη του περιβόητου δημοσιογραφικού «πλουραλισμού», φροντίζοντας όμως να σε «θάψουν» κάπου στις μέσα σελίδες, ώστε να μην μολύνεις και τα άλλα παιδάκια με τις «επικίνδυνες» απόψεις σου. (Παρεμπιπτόντως, μου έχουν συμβεί και τα δύο...)

Σπανίως, όμως, έφτανε το πράγμα ώς εκεί - έσπευδαν οι παλιοί συνάδελφοι και οι προϊστάμενοί σου να σε πάρουν κατά μέρος και να σε νουθετήσουν κατάλληλα, φιλικά πάντα, ώστε να μη χρειάζεται καμιά λογοκρισία, διότι η καλύτερη (και μακράν η πιο διαδεδομένη) μορφή λογοκρισίας είναι η αυτολογοκρισία, «για να ’χεις το κεφάλι σου ήσυχο, βρε αδελφέ»!

Καθότι, όπως μου ’λεγε πριν από μερικά χρόνια μια ψυχή σε γνωστό μέγαρο των Ιλισίων, «το μοναστήρι να ‘ναι καλά, κι από καλογέρους»...

Αχ, τι ωραίος που είναι ο κόσμος όταν έχεις αφεντικό!

✎ σε πληρώνει μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει - τον παλιό καιρό τουλάχιστον, γιατί τώρα τελευταία δεν παίζει ούτε αυτό.

✎ Να σου λέει, είτε άμεσα είτε έμμεσα, τι να γράψεις και τι όχι, ώστε να μη χρειάζεται να παιδεύεις το μυαλό σου με τα μεγάλα και τα δύσκολα.

✎ Να τον βρίζεις μουλωχτά στους διαδρόμους γιατί δεν σου έδωσε αύξηση ή σε προσπέρασε στην προαγωγή για να βάλει τους «εκλεκτούς» (ενίοτε και τις... εκλεκτές) του, αλλά να ‘χεις και τον νου σου μην τυχόν και γράψεις τίποτε και τον ενοχλήσεις και χάσεις και τον μισθό και τα -όποια- προνόμια.

✎ Να τον κράζεις στις παρέες σου για τη διαπλοκή του με κόμματα, τράπεζες και άλλους επιχειρηματίες, αλλά να εισπράττεις κανονικά το ταπεινό σου μεράδι από τα θαλασσοδάνεια και τα άλλα «μπαξίσια» που εξασφάλισε στην επιχείρηση αυτή ακριβώς η καταραμένη διαπλοκή!

Αυτή ήταν η δημοσιογραφία στον καιρό της φούσκας - την έζησα στο πετσί μου και την ξέρω καλά.

Γιατί δεν φταίνε μόνο τα αφεντικά για την απαξίωση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος και προϊόντος· φταίμε κι εμείς, που δεν αντιδράσαμε όπως έπρεπε, όταν έπρεπε.

✒ Που κάναμε πως δεν βλέπαμε το παγόβουνο να πλησιάζει.

✒ Που νομίσαμε ότι είμαστε ο περιούσιος λαός, η αριστοκρατία της διανόησης, που θα προστατευόταν από το επερχόμενο τσουνάμι.

✒ Πώς να φωνάξεις με γεμάτο στόμα;

Μετά, ήρθαν τα Μνημόνια.

⌛ Και οι ατομικές συμβάσεις και οι μαζικές απολύσεις και οι διαδοχικές μειώσεις μισθών.

⌛ Και τα «κανόνια», οι αιτήσεις πτώχευσης, τα «δε βγαίνω μάνα μου».

⌛ Και οι απελπισμένες μάχες οπισθοφυλακής, οι απεργίες-άσφαιρες τουφεκιές, ο διχασμός σε εργοδοτικούς και μη, καθώς ο οδοστρωτήρας περνούσε (και) από πάνω μας.

Μέσα σ’ αυτό το ισοπεδωμένο τοπίο, παιδί της κρίσης κι αυτό, ξανοίχτηκε στο αφρισμένο πέλαγο τον Νοέμβρη του ’12 το χάρτινο καράβι που κρατάτε στα χέρια σας.

Ολη η «πιάτσα» προεξοφλούσε πως θα βουλιάξει αύτανδρο – κι όμως αυτό το καρυδότσουφλο στάθηκε, επέπλευσε, αρμενίζει!

Και να ‘μαστε όλοι εμείς, οι επιζώντες του εργασιακού μακελειού, οι απολυμένοι και οι παραιτημένοι, ξανά στις επάλξεις και αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη δημοσιογραφική πρόκληση της ζωής μας: να δουλεύουμε για τους εαυτούς μας!

Θα ’θελα να σας είχα από μια μεριά, όλους εσάς, που κάθε μέρα δίνετε τον οβολό σας και μας κρατάτε στον αφρό ζωντανούς και μάχιμους, στις καθημερινές συσκέψεις για την πρωτοσέλιδη διάταξη των θεμάτων και τον πρώτο τίτλο.

Μία χούφτα αρχισυντάκτες, με διαφορετικές πορείες και πολιτικές αναφορές και προσλαμβάνουσες, εκλεγμένοι ο καθένας από το τμήμα του και όλοι μαζί από τη γενική συνέλευση μας, αιρετοί και ανακλητοί, να παλεύουμε κάθε μέρα επί ώρες ατέλειωτες με το πολυκέφαλο τέρας της επικαιρότητας, χωρίς τον «μπούσουλα» -και τον αόρατο βούρδουλα- του αφεντικού.

Με τους καβγάδες μας, τις διαφωνίες μας, τα επιχειρήματα και τον πανδαμάτορα χρόνο να πιέζει ασφυκτικά, μέσα σε σύννεφα καπνού και ωκεανούς από καφέδες. Με τα ρίσκα και τα ρεπορτάζ της τελευταίας στιγμής, για να «δέσει» το αδύναμο θέμα.

Κάτι το συναρπαστικό

Τι θα πάμε πρώτο και τι δεύτερο; Τι ενδιαφέρει πιο πολύ τον κόσμο - τα οικονομικά, οι συντάξεις, οι πόλεμοι και η προσφυγιά, οι πολιτικές έριδες, τα κοινωνικά θέματα, οι φασίστες;

Ποια «πηγή» λέει την αλήθεια, ποια μας εμπαίζει;

Θα τον «πιάσει» το κοινό μας τον πονηρό τίτλο με τις πολλαπλές αναγνώσεις ή θα γελάει μαζί μας αύριο το πανελλήνιο;

Και καλά όσο ήταν στα πράγματα οι Σαμαροβενιζέλοι - η αντιπολίτευση είναι πάντα πιο εύκολη. Τι κάνεις όταν αυτοί που κυβερνούν και παίρνουν τα σκληρά, ακόμη και αντιλαϊκά μέτρα, είναι (νυν ή πρώην) φίλοι σου, σύντροφοι, συναγωνιστές;

Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα!

Θυμάμαι λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του Σεπτέμβρη, όταν «μπουμπουνίσαμε» ένα θέμα για τις συντάξεις που δεν άρεσε καθόλου στον ΣΥΡΙΖΑ: οι μισοί μας βρίζανε για Συριζαίους και οι άλλοι μισοί για λαφαζανικούς!

Κι εμείς λέγαμε: «για να μας βρίζουν όλοι, μάλλον κάνουμε καλά τη δουλειά μας»...

Γιατί αυτό κάνουμε εδώ μέσα - τη δουλειά μας.

Ενα έχω να πω, από καρδιάς -αυτό που λέω χρόνια τώρα σε όποιον με ρωτάει, Ελληνα ή ξένο, συνάδελφο ή άσχετο:

Αυτό που γίνεται κάθε μέρα στην Κολοκοτρώνη 8 είναι δημοσιογραφικά ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ - ένα μιντιακό πείραμα ελευθερίας και αυτοδιαχείρισης, χωρίς προηγούμενο στην Ελλάδα, κι ακόμα παραπέρα.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας