Γκέι ρομάντζο και οι πρόσφυγες του Αϊ Γουεϊγουέι

na_me_fonazeis_me_t_onoma_soy_toy_loyka_gkoyantanino.jpg

«Να με Φωνάζεις με τ' Όνομά σου» του Λούκα Γκουαντανίνο «Να με Φωνάζεις με τ' Όνομά σου» του Λούκα Γκουαντανίνο

Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου   ★★★★☆

(Call me by your name, Ιταλία, Γαλλία, Βραζιλία, ΗΠΑ, 2017, 132’)

  • σκηνοθεσία: Λούκα Γκουαντανίνο
  • ηθοποιοί: Αρμι Χάμερ, Τίμοθι Σαλαμέ, Μάικλ Στούλμπαργκ, Αμίρα Καζάρ

Καλοκαίρι μέσα στον χειμώνα. Δεν πέρασαν δύο χρόνια από το «A Bigger Splash» κι ο Λούκα Γκουαντανίνο (του υπερ-επιτυχημένου στην Ελλάδα «Είμαι ο έρωτας») φέρνει ξανά το καλοκαίρι στην οθόνη, με το αριστουργηματικό «Call me by your name», υποψήφιο για τέσσερα Οσκαρ, την ιστορία του πρώτου έρωτα ενός 17χρονου αγοριού μ’ έναν 25χρονο νέο, στην εξοχή της Ιταλίας του ’80.

Βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Αντρέ Ασιμάν, η ταινία επωφελείται από την υπογραφή του Τζέιμς Αϊβορι στη διασκευή του σε σενάριο: ο εκλεκτικός δημιουργός ταινιών εποχής του ’80 και του ’90 βρίσκει, από τη μια πλευρά, τον τρόπο να επεξεργαστεί το υλικό του με φινέτσα και λεπτότητα, να το διαποτίσει με τα χαρακτηριστικά του κοινωνικά σχόλια, να ντύσει το βάρος με ελαφρότητα και, από την άλλη, βρίσκει την ευκαιρία να μιλήσει, επιτέλους, τόσες δεκαετίες αργότερα, ανοιχτά και αφοπλιστικά για ένα gay ρομάντζο, απελευθερώνοντας τον ερωτισμό του και απλώνοντας την καθολικότητά του σε όποιον, απλώς, ερωτεύτηκε ποτέ για πρώτη φορά!

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκονται ο Ελιο κι ο Ολιβερ. Ο πρώτος είναι ένα 17χρονο χαρισματικό αγόρι, πανέξυπνο, δημιουργικό, καλλιεργημένο, γιος του ιστορικού και αρχαιολόγου καθηγητή Πέρλμαν και περνά το καλοκαίρι του στο εξοχικό της οικογένειας στη Βόρεια Ιταλία, αράζοντας, παίζοντας πιάνο, φλερτάροντας με τα κορίτσια της περιοχής. Ο δεύτερος είναι ένας 25χρονος φοιτητής που έρχεται στο σπίτι για έξι εβδομάδες, ως φιλοξενούμενος του πατέρα τού Ελιο, για να τον βοηθήσει στην έρευνά του: είναι λαμπερά όμορφος, κοινωνικός, ένας χρυσαφένιος νέος, έτοιμος ν’ ανατρέψει κάθε ισορροπία.

Οι δυο τους θα ερωτευτούν, κάτω από τον δυνατό μεσογειακό ήλιο, κρατώντας την έλξη τους κρυφή, όπως επιβάλλει η εποχή. Ο δικός τους είναι ένας πρώτος έρωτας, οπότε τίποτε δεν είναι τετριμμένο, όλα είναι συνταρακτικά, όλα έχουν τον ενθουσιασμό της εξερεύνησης, της ανακάλυψης.

Ο Λούκα Γκουαντανίνο, περισσότερο απ’ ό,τι σε όποια ταινία του ώς τώρα, καταφέρνει τον τέλειο συνδυασμό εικόνας και ουσίας, ενστίκτου, σκέψης.

Η ταινία του είναι τόσο όμορφη όσο μια ηλιόλουστη ανάμνηση. Οι επιλογές των χώρων όπου ξετυλίγεται η ιστορία του είναι απόλυτα εστέτ αλλά και τόσο εύκολα φιλόξενες: το χωριό με το μεσαιωνικό καμπαναριό, που το λένε Κρέμα κι είναι εξίσου βελούδινο, το φωτεινό, κομψό σπίτι με την ιδανική κουζίνα και τη ζεστή αυλή για φαγητό και κουβέντα, η τιρκουάζ θάλασσα που κρύβει ευρήματα, στο ντεκόρ του δεν υπάρχει χιλιοστό παραφωνίας ή κακογουστιάς, ακριβώς όπως επιβάλλει μια στιλιζαρισμένη ιταλική ταινία. Κι όμως, ταυτόχρονα, ξεχειλίζει αλήθεια και ψυχή.

Γιατί αυτή η ιστορία ακαταμάχητης έλξης –τέτοιου μαγνητισμού όπου οι δύο ταυτότητες γίνονται μία– μπορεί να είναι ένας έρωτας-πυροτέχνημα, μια διαδρομή ενηλικίωσης, αλλά ακόμα περισσότερο είναι μια φέτα ζωής, με όσα αυτή συνεπάγεται: τα εμπόδια και τους τρόπους που βρίσκει κανείς για να τα υπερβεί. Μπορεί να είναι σκηνοθετικά πληθωρική αλλά, μ’ αυτόν τον τρόπο, απλώς ντύνει με ομορφιά βιώματα τόσο κοινά σε όλους που μοιάζουν αυτοβιογραφικά του θεατή, μια λίγο ξεχασμένη αίσθηση ευτυχίας και μελαγχολίας σε γνώριμα σκαμπανεβάσματα άλλων εποχών.

Η δεκαετία του ’80 ξαναζεί στην ταινία με αυθεντικότητα, με παστέλ πόλο μπλουζάκια, ποδήλατα, ανεμελιά, το ανυπέρβλητο «Love my way» των Psychedelic Furs και τη μαγική μουσική του Σούφιαν Στίβενς που αξίζει το Οσκαρ για το οποίο είναι υποψήφιος. Με τον ίδιο τρόπο, ο βασανιστικά clean cut κι ηλιόλουστος Αρμι Χάμερ κι ο εύθραυστος Τίμοθι Σαλαμέ ενσαρκώνουν με τέτοια αυθεντικότητα, τέτοιο σάστισμα και τέτοια σωματικότητα τους ρόλους τους που μοιάζει σαν να μην έχουν λόγο να ξαναπαίξουν σε άλλη ταινία.

Μπορεί το πρώτο μέρος να μοιάζει πιο νωχελικό κι αργό, μπορεί η ταινία να περιγράφει συνθήκες εξιδανικευμένες (πόσοι έχουν ενηλικιωθεί μέσα σε τέτοιο πλούτο υλικό και πνευματικό, με γονείς γεμάτους γνώση, κατανόηση κι αποδοχή), αλλά τίποτε απ’ αυτά δεν έχει σημασία, σ’ ένα φιλμ που βλέπεται με το ένστικτο. Ενα φιλμ τόσο τρυφερό, τόσο όμορφο και τόσο συναισθηματικά γενναιόδωρο, που δεν θα είχαμε αντίρρηση να το βλέπουμε καθημερινά για ψυχική υγεία. Μια ταινία που θέλεις να γίνει φίλος σου και να τα λέτε συχνά.

VILLAGE MALL, WEST CITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΑΛΛΙΘΕΑ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΩΤΖΙΟΣ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΤΤΑΛΟΣ, ΔΑΝΑΟΣ, ΕΛΛΗ, ΙΛΙΟΝ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΣΙΝΕ ΑΝΟΙΞΙΣ, ΣΙΝΕΑΚ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

Ανθρώπινη ροή   ★★½☆☆☆

Ανθρώπινη ροή

(Human flow, Γερμανία, ΗΠ., Κίνα, 2017, 140’)

  • σκηνοθεσία: Αϊ Γουεϊγουέι

Ο ανατρεπτικός, κατά περιόδους αμφιλεγόμενος, σταθερά ρηξικέλευθος κι αναμφισβήτητα πολιτικός Κινέζος εικαστικός Αϊ Γουεϊγουέι βυθίζεται για πρώτη φορά στο σινεμά, μ’ ένα μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας και δεν προδίδει ούτε την εικαστική έμπνευση του καλλιτέχνη ούτε την πολιτική φωνή του.

Η ταινία κάνει το μεγάλο ταξίδι της σύγχρονης προσφυγιάς, αφηγούμενη τη διαδρομή πάνω από 65 εκατ. ανθρώπων που εγκατέλειψαν τις πατρίδες τους εξαιτίας πολέμων ή πείνας. Το ντοκιμαντέρ έχει γυριστεί σε 23 χώρες, από την Ελλάδα, τη Γερμανία, το Αφγανιστάν, την Τουρκία, ώς το Μεξικό και αγκαλιάζει ολόκληρη την ιστορία του ανθρώπινου ξεριζωμού, χωρίς να παραμελεί την αμεσότητα των προσωπικών αφηγήσεων.

Μπορεί η υπογραφή του Αϊ Γουεϊγουέι και η επιμονή του για μεγαλεπήβολα, πανέμορφα πλάνα να υπερκαλύπτουν, συχνά, τη σημασία των ανθρώπων που φέρνει στο κέντρο της οθόνης, αλλά η ταινία έχει την καρδιά της στη σωστή θέση. Κάνοντας τα λόγια και τις εικόνες πράξη, επιλέξτε να τη δείτε στην προβολή της Δευτέρας, 12 Φεβρουαρίου, της οποίας όλα τα έσοδα θα προσφερθούν σε οργανώσεις που φροντίζουν για θαλάσσιες επιχειρήσεις διάσωσης και για ασυνόδευτα παιδιά.

ΑΑΒΟΡΑ

Τα αστέρια δεν πεθαίνουν στο Λίβερπουλ   ★★½☆☆☆

(Film stars don’t die in Liverpool, Ην. Βασίλειο, 2017, 105’)

  • σκηνοθεσία: Πολ ΜακΓκουίγκαν
  • ηθοποιοί: Ανέτ Μπένινγκ, Τζέιμι Μπελ

Ο Σκοτσέζος σκηνοθέτης τού «Gangster No. 1» και μπόλικων επεισοδίων τού «Sherlock» μεταφέρει στην οθόνη το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Πίτερ Τέρνερ και δίνει την ευκαιρία σε δύο υπέροχους και θεωρητικά μη συμβατούς ηθοποιούς να λάμψουν.

Η ταινία περιγράφει την πραγματική ιστορία της σχέσης της διαβόητης σταρ της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, Γκλόρια Γκρέιαμ, στην τελευταία περίοδο της ζωής της, με τον νεαρό Βρετανό ηθοποιό Πίτερ Τέρνερ, στο Λίβερπουλ του ’70. Οσο το σενάριο και η σκηνοθεσία αρκούνται στα στοιχειώδη –λαμπερά αγγίγματα στο παρελθόν της Γκρέιαμ και σοβαροφάνεια απ’ όταν εκείνη διαγιγνώσκεται με καρκίνο– ο ευαίσθητος Τζέιμι Μπελ αλλά, κυρίως, η πολυδιάστατη, καθηλωτική Ανέτ Μπένινγκ δίνουν νόημα στην ταινία.

Ημερολόγιο φόνων   ★★½☆☆☆

Ημερολόγιο φόνων

(The Limehouse Golem, Ην. Βασίλειο, 2016, 109’)

  • σκηνοθεσία: Χουαν Κάρλος Μεντίνα
  • ηθοποιοί: Μπιλ Νάι, Ολίβια Κουκ, Ντάγκλας Μπουθ

Ο σκηνοθέτης του θρίλερ «Μέσα από τα μάτια τους» διασκευάζει το μυθιστόρημα του Πίτερ Ακροϊντ και δοκιμάζει τις δυνάμεις του στον γοτθικό τρόμο, στην παράδοση των βρετανικών ταινιών της Hammer. Στο βικτοριανό Λονδίνο, μια σειρά φόνων μοιάζει να έχει υπαίτιο ένα υπεράνθρωπο πλάσμα, ενώ μια γυναίκα αναζητά τρόπο εξιλέωσης. Η φόρμα είναι σωστή κι απολαυστική, παρότι η πλοκή είναι προβλέψιμη, ακόμα κι αν ο Μεντίνα ακολουθεί πιστά τους κανόνες του είδους και, κάπου, χωράει και μια σατιρική ματιά στον κόσμο του θεάματος.

Πενήντα αποχρώσεις του Γκρι: Απελευθέρωση   ★½☆☆☆☆

Πενήντα αποχρώσεις του Γκρι: Απελευθέρωση Πενήντα αποχρώσεις του Γκρι: Απελευθέρωση |

(Fifty shades freed, ΗΠΑ, 2018, 105’)

  • σκηνοθεσία: Τζέιμς Φόλεϊ
  • ηθοποιοί: Τζέιμι Ντόρναν, Ντακότα Τζόνσον

Ολοκληρώστε με το τρίτο και τελευταίο μέρος της ερωτικής συνεύρεσης της αθώας Ανα και του σαγηνευτικού Κρίστιαν Γκρέι. Αυτή τη φορά, το ζευγάρι είναι πλέον παντρεμένο, αλλά καλείται ν’ αντιμετωπίσει την απειλή του πρώην διευθυντή της Ανα που τη θέλει όχι με χειροπέδες, αλλά νεκρή. Ιδια κοσμοπολίτικη αισθητική με την προηγούμενη, δεύτερη ταινία, σκηνοθετημένη πάλι από τον Φόλεϊ.

Ιδιες υπαινικτικές αλλά παλιομοδίτικα καλυμμένες ερωτικές σκηνές, ίδιοι σφριγηλοί κοιλιακοί και γλουτιαίοι σε δυο ηθοποιούς που μπορούν να παίξουν καλύτερα, ίδια παιχνιδιάρικη επίφαση σε μια χαρακτηριστικά συντηρητική ταινία. Μοναδική διαφορά, ότι αυτή τη φορά η Ανα –κι οι γυναίκες όλου του κόσμου– έχει το πάνω χέρι στην ιστορία, φυσικά ώσπου ο Κρίστιαν να της το δέσει πίσω από την πλάτη.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας