Γιορτάζω, μαμά…

Την Κυριακή γιορτάζουν οι μαμάδες. Γιορτάζουμε κι εμείς, μαμά. Τα παιδιά θα φτιάξουν ζωγραφιές και θα μου πάρουν ένα λουλούδι. Θα αναλάβουν τις δουλειές του σπιτιού και θα μου φτιάξουν τον πρωινό καφέ. Θα υποσχεθούν πως από δω και πέρα δεν θα με ξαναστεναχωρήσουν κι εκείνη τη στιγμή θα το πιστεύουν.

Εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο θ’ αγκαλιάσουν τη μητέρα τους και θα της ευχηθούν χρόνια πολλά. Τον άνθρωπο, που όσο πολύ κι αν έχουμε στεναχωρήσει με τις πράξεις μας, είναι πάντα κοντά μας, έτοιμη να συγχωρήσει κάθε βαριά κουβέντα, κάθε υψωμένη φωνή, κάθε γενέθλιά της που ξεχάσαμε, κάθε τηλέφωνο που δεν σηκώσαμε.

Την Κυριακή γιορτάζουν οι μητέρες που έβαλαν ασπίδα τα κορμιά τους περνώντας μέσα από αντιμαχόμενα πυρά. Οι μητέρες που πνίγηκαν τρέχοντας προς τη θάλασσα για να σώσουν τα παιδιά τους. Οι μητέρες στην Υεμένη που δίνουν και την τελευταία σταγόνα πόσιμου νερού στα μωρά τους.

Οι μητέρες που ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι στα ήθη και τα έθιμα και φυγαδεύουν τις κόρες τους στον πολιτισμένο κόσμο.

Οι μητέρες που αποχαιρετούν τα παιδιά τους, με χαμόγελο και την καρδιά κρυφά σφιγμένη, όταν παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς. Οι μητέρες που ξαγρυπνούν στα νοσοκομεία περιμένοντας ένα καλό νέο. Οι μητέρες που σπρώχνουν καροτσάκια με μικρούς ή μεγάλους τροχούς. Οι μητέρες…

Ξέρω πως έλεγα ότι δεν θέλω να σου μοιάσω. Πως η γενιά μου δεν έχει καμία σχέση με τη δική σου. Εμείς είμαστε άλλες γυναίκες πια. Δυνατές και ανεξάρτητες. Μα τώρα τελευταία μιλώ συχνότερα με τη φωνή σου.

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη κι αναγνωρίζω στο μέτωπο μια ίδια ρυτίδα με τη δική σου. Το σχήμα μου μεγαλώνοντας μοιάζει όλο και πιο πολύ με το δικό σου. Και νιώθω καλά μ’ αυτό. Νιώθω ασφάλεια και μεγαλύτερη ψυχραιμία στα δύσκολα που συναντώ.

Σε νεανικές σου φωτογραφίες παρατηρώ το πρόσωπό σου όταν δοκιμάζω το πρώτο μπάνιο στη θάλασσα. Ολοι γελούν, μα εσύ με κοιτάς με ανησυχία και σφιγμένα χείλη. Γενέθλια, γιορτές, λύπες και χαρές, ελπίδες και απογοητεύσεις, χωρισμοί και δεσμοί, κι εσύ εκεί, πάντα η σταθερά στη ζωή μου. Οταν μιλάς κι όταν σωπαίνεις.

Την Κυριακή γιορτάζουμε, μαμά. Μα εγώ ξέχασα πώς να ζωγραφίζω και είσαι μακριά για να σου πάρω λουλούδια. Σου στέλνω όπως κάθε μέρα ένα φιλί, ελπίζοντας πως θα το λάβεις…

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας