Φως στο σκοτάδι

ntocumenta.jpg

Από τη συνέντευξη τύπου της Ντοκουμέντα 14 | ΧΑΡΗΣ ΑΚΡΙΒΙΑΔΗΣ

Η εμπειρία λέει πως δεν πρέπει να απορούμε για τα γυρίσματα της μοίρας που μπορούν να αναστατώσουν τη ζωή μας από τη μια αυγή στην άλλη. Δεν ήταν στην πρώτη νιότη. Ούτε στη δεύτερη. Μπήκε πρόσφατα στην τρίτη ηλικία. Συνεπώς, κάποια πράγματα τα είχε λήξει.

Αν κάποιος του έλεγε ότι σύντομα -και μ’ αυτόν τον τρόπο- θα συναντούσε μια τέτοια «περίπτωση» ανθρώπου, σίγουρα θα τον περνούσε για τρελό. Είχε αποδεχτεί πως δεν είναι όλοι πλασμένοι για να ζουν ζευγαρωμένοι. Μεγαλώνοντας είχε βολευτεί με αυτήν την ιδέα και είχε τακτοποιήσει και τη ζωή του αναλόγως. Κοινωνικός ναι, αλλά σταθερά αδέσμευτος.

Εκείνη τη μέρα λοιπόν, η άνοιξη αποφάσισε να κάνει πρόβα καλοκαιριού. Μέσα σε μια νύχτα είχαν ανθίσει τα μπουμπούκια σε όλες τις τριανταφυλλιές που συναντούσε στο διάβα του. Ξεκίνησε για το Ωδείο Αθηνών, για να πάρει μια γεύση από την πολυδιαφημιζόμενη έκθεση «Ντοκουμέντα 14».

Η παρέα του την είχε ήδη επισκεφτεί. Ηθελε να ξέρει κι εκείνος για τι πράγμα μιλούσαν χθες το βράδυ στο μπαρ. Ούτε με τα υπέρ μπορούσε να συμφωνήσει ούτε με τα κατά.

Μια ευγενέστατη κοπέλα στην είσοδο τον καθοδήγησε. Μπήκε σ’ έναν κατάμαυρο διάδρομο. Κανένα φως. Δεν έβλεπε τίποτα. Ασπρα γράμματα σε μια οθόνη μεταγλώττιζαν την επιβλητική φωνή που ακουγόταν. Εψαχνε ψηλαφιστά τα καθίσματα. Σκόνταψε. Ενα χέρι, απαλό, σίγουρα γυναικείο, οδήγησε το δικό του στο μπράτσο μιας καρέκλας.

«Ευχαριστώ», ψιθύρισε, «τι βλέπουμε;». Ενα αυστηρό «Σσσσσς» ακούστηκε. Σώπασε, αλλά το πνιχτό γελάκι που άκουσε δίπλα του τον χαλάρωσε. Ακουγε τις φωνές της «Τελευταίας σιωπηλής ταινίας». Δεν είχε εικόνα -μόνο ήχους από νεκρές γλώσσες και ιστορίες ανθρώπων- και διάβαζε.

Τελείωσε, κι όταν τα φώτα άναψαν, συνειδητοποίησε πως η αίθουσα ήταν γεμάτη και η όμορφη γυναίκα που του χαμογελούσε ήταν σχεδόν συνομήλική του. Συστήθηκαν, μίλησαν λίγο και αποφάσισαν να δουν την υπόλοιπη έκθεση μαζί. Ακολούθησε καφές και ανταλλαγή τηλεφώνων.

Τις επόμενες μέρες ακολούθησε επίσκεψη σε όλα τα σημεία της Αθήνας που ήταν απλωμένη η Ντοκουμέντα. Ακολούθησε δείπνο. Ακολούθησαν κι άλλα δείπνα... «Είδες η Ντοκουμέντα;» του λέει ένας φίλος του γελώντας. «Βρήκες φως στο σκοτάδι!». «Ποτέ δεν ξέρεις πού θα συναντήσεις τη συγκίνηση αν δεν πας και λίγο παραπέρα απ’ αυτά που συνηθίζεις να κάνεις!». Το λέει κι ο Νερούδα: Αργοπεθαίνει… όποιος δεν αλλάζει το βήμα του. Χαμογέλασε κι έκοψε ένα τριαντάφυλλο…

 

Μέλος της
ΕΝΕΔ