Δεν πεθαίνουν τα παιδιά…

giouta.jpg

Δεν έχει τέλος ο πόνος για τα παιδιά στη Γούτα της Συρίας | Ghouta Media Center via AP

Εχω κλείσει την τηλεόραση. Τα παιδιά όμως συνεχίζουν να κλαίνε. Τρομαγμένα, ματωμένα, ανυπεράσπιστα. Τα μαλλιά, τα πρόσωπα, τα κορμάκια τους, είναι άσπρα. Η σκόνη τα έχει τυλίξει. Η απελπισία τα έχει τυλίξει. Και εκεί έξω; Δεν ακούει κανείς τις δυνατές κραυγές των παιδιών;

Πώς είναι δυνατόν, αφού εμείς μέρες τώρα τα κρατάμε δυνατά στη σκέψη μας κι ας κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην εικόνα και τα καταιγιστικά ρεπορτάζ; «Γράψε για τη Γούτα» μου λένε οι φίλοι. Σε τι θα ωφελήσει; Απαντά μια μικρή φωνή στο μυαλό. Δεν μπορώ, δεν αντέχω, απαντά κι η καρδιά που αισθάνεται ανίσχυρη.

Μα να που στο τέλος της μέρας, όταν πας να στείλεις το άρθρο στην εφημερίδα, έρχονται πολλά ζευγάρια παιδικά μάτια μπροστά σου και σου λένε «ΠΕΣ ΚΑΤΙ, η σιωπή σου μας θάβει ακόμα πιο βαθιά στα χαλάσματα του κόσμου».

Το Συμβούλιο Ασφαλείας σβήνει και γράφει τα τελευταία εικοσιτετράωρα σχέδια εκεχειρίας για έναν μήνα. Εάν και εφόσον συμφωνηθεί, το ερώτημα είναι πώς θα εφαρμοστεί. Οσες προηγήθηκαν κατέρρευσαν πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι στις υπογραφές.

Πόσοι άμαχοι θα χάσουν τη ζωή τους μέχρι τότε; Θα το δούμε ή θα «κουραστούν» οι ειδήσεις να μας τροφοδοτούν με ανατριχιαστικά πλάνα; Θα συνηθίσουμε τη φρίκη όπως συνηθίσαμε και τα πνιγμένα παιδιά των μεταναστών; Ούτε καν αναφέρονται πια στις ειδήσεις, παρά μόνο στα ψιλά.

Δεν έχει τέλος ο πόνος για τα παιδιά στη Γούτα της Συρίας. Εδώ και πολύ καιρό υποσιτίζονται με ένα γεύμα την ημέρα και αν. Το καθεστώς δεν επέτρεπε παρά μόνο μια στις τόσες να φτάσει ώς εκεί το φορτηγό της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Στην πραγματικότητα τα παιδιά στη Γούτα και οι δικοί τους άνθρωποι πέθαιναν πολύ πριν φτάσουν στους δέκτες μας ως θύματα των βομβαρδισμών. Δεν πέθαιναν όμως τόσο εντυπωσιακά για να ασχοληθούν μαζί τους τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πώς να μη φτάσει σ’ αυτή την απελπιστική κατάσταση εκείνη η μάνα που στις τηλεοπτικές κάμερες είπε «καλύτερα να πεθάνω τώρα, γιατί να περιμένω να με βομβαρδίσουν;».

Δεν περιγράφεται η εικόνα στην περιοχή αυτή ούτε με λέξεις, ούτε καν με εικόνες. Ομως να, από δω, κι από όπου μπορεί κανείς, ας υψώσει μια μικρή φωνή αντίστασης στην αδικία, στη φρίκη, στον παράλογο πόλεμο των συμφερόντων. Μπροστά στα μάτια μας σκοτώνεται η αθωότητα του κόσμου.

Πόσο θέλω να πιστέψω τον ποιητή που βοηθάει αυτές τις ώρες με τη βαριά του πένα:

Ανθρωποι κατοικούν μες στο πνεύμα της Ελευθερίας αμέτρητοι, Ανθρωποι όμορφοι μες στη θυσία τους, Ανθρωποι./ Το ότι πέθαναν, δεν σημαίνει πως έπαψαν να υπάρχουν εκεί,/ με τις λύπες, τα δάκρυα και τις κουβέντες τους

Ν. Βρεττάκος

Πόσο θέλω να πιστέψω πως… δεν πεθαίνουν τα παιδιά. Μόνο κοιμούνται ήσυχα αυτά, στις ταραγμένες συνειδήσεις των κυρίαρχων του κόσμου.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας