Δεν «έσωσαν» την παρτίδα οι δύο ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών

Η σταθερότητα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος άρχισε να κλονίζεται ήδη από το 2008, όταν άρχισε η οικονομική κρίση.

Το σοκ που υπέστη το ελληνικό τραπεζικό σύστημα ήταν απόρροια πολλών παραγόντων. Οι τράπεζες δεν μπορούσαν να αντλήσουν χρηματοδότηση από τις διεθνείς αγορές, το δημόσιο χρέος αναδιαρθρώθηκε με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα ενώ η εκροή καταθέσεων ήταν μεγάλη.

Επιπρόσθετα, αποτέλεσμα της ραγδαίας επιδείνωσης των οικονομικών συνθηκών ήταν η αύξηση με εκρηκτικούς ρυθμούς των «κόκκινων» δανείων. Και το παζλ συμπλήρωναν τα θαλασσοδάνεια προς συγκεκριμένους επιχειρηματίες, ενώ η ΤτΕ αναφέρει ως λάθος την ανεξέλεγκτη πιστωτική επέκταση των τραπεζών.

Ετσι, οι ελληνικές τράπεζες οδηγηθήκαν σε ανακεφαλαιοποίηση και μάλιστα δύο φορές στο διάστημα 2012-2014.

Η πρώτη στοίχισε περί τα 25,5 δισ. ευρώ και έγινε μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και η δεύτερη το 2014 ύψους 8,3 δισ. ευρώ, από ιδιώτες επενδυτές και μεγάλη απαξίωση της περιουσίας του ΤΧΣ λόγω μείωση του ποσοστού συμμετοχής του στα κεφάλαια των τραπεζών (dilution).

Παράλληλα με τις δύο ανακεφαλαιοποιήσεις οι τράπεζες στηρίχτηκαν με εγγυήσεις (ομόλογα), εξυγιάνθηκαν και το τραπεζικό σύστημα αναδιατάχθηκε με εξαγορές και συγχωνεύσεις.

Αποδείχθηκε όμως ότι αυτές οι δύο ανακεφαλαιοποιήσεις δεν «έσωσαν» την παρτίδα. Διότι, πέραν της ύφεσης που ήταν μεγαλύτερη από την αναμενόμενη και τη δραματική αύξηση της ανεργίας, οι ανακεφαλαιοποιήσεις δεν συνδέθηκαν με την αντιμετώπιση των «κόκκινων» δανείων που ολοένα αυξάνονταν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αντιπροσώπευαν το 2009 το 7,7% του δανειακού χαρτοφυλακίου και το 2014 το 33,8%, ήτοι 78,5 δισ. ευρώ.

Ομως υπήρξε και μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Ενώ το Ελληνικό Δημόσιο -δηλαδή ο Ελληνας φορολογούμενος- στήριξε κεφαλαιακά τις τράπεζες, ελάχιστα -έως καθόλου- άλλαξαν τα πράγματα στις διοικήσεις σε επίπεδο προσώπων και κανόνων εταιρικής διακυβέρνησης και διαφάνειας. Και η ευθύνη βαραίνει και τους εταίρους-δανειστές, όπως κυνικά ομολόγησε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ.

Κάπως έτσι, λοιπόν, αφού «σώσαμε τους τραπεζίτες και όχι τις τράπεζες», όπως υποστηρίζουν οι παροικούντες και όχι άδικα, η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση στα τέλη του 2015 ήταν απαραίτητη για τη διάσωση των ελληνικών, ύψους 14,4 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 5,3 δισ. ευρώ από ιδιώτες και τα 5,4 δισ. ευρώ μέσω του ΤΧΣ, ποσό πολύ μικρότερο από τα 25 δισ. που είχαν αρχικά προβλεφθεί.

Και όλα αυτά πριν ενεργοποιηθεί η οδηγία BRRD, που ορίζει ότι η εξυγίανση των πιστωτικών ιδρυμάτων πρέπει να γίνεται εκ των έσω (bail in) και προβλέπει μεταξύ άλλων και «κούρεμα καταθέσεων» άνω των 100.000 ευρώ.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ