Αριστερά και Ευρώπη

Η ριζοσπαστική Αριστερά, ως ιδεολογικοπολιτικός πυλώνας, σαρξ εκ της σαρκός των κομμουνιστικών κομμάτων της Ευρώπης, αφορμόμενη από συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα, όπως ο Μάης του '68 και η Ανοιξη της Πράγας, έθεσε στον δημόσιο διάλογο την ανάγκη για μια Ευρώπη πιο δίκαιη και κοινωνικά ευαίσθητη.

Το νεομαρξιστικό-ευρωκομμουνιστικό κίνημα που γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '60 γιγαντώθηκε τα επόμενα χρόνια διεκδικώντας τα δημοκρατικά αιτήματα των κοινωνικών στρωμάτων που εκπροσωπούσε (εργατική τάξη, άτομα με χαμηλά εισοδήματα). Αποτέλεσε κατά κάποιον τρόπο μια επαναστατική και συνάμα άκρως προοδευτική δύναμη σε μια ήπειρο που ακροβατούσε μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης και των ανατολικών του σταλινικού ολοκληρωτισμού.

Ο «Τρίτος Δρόμος», όπως τον όρισε ορθά ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, γραμματέας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και ηγετική μορφή του νέου κομμουνιστικού χώρου, διαχωρίζει πλήρως τη θέση του από τον αποτυχημένο κοινωνικά και δημοκρατικά «υπαρκτό σοσιαλισμό» και θέτει τρεις άξονες πολιτικού προβληματισμού.

Η χάραξη πορείας βασισμένης στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ο κριτικός-δομικός μαρξισμός και η εκ βάθρων μεταρρύθμιση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος αποτέλεσαν τον ορισμό του ευρωκομμουνιστικού εγχειρήματος, ενός προοδευτικού χώρου που κινήθηκε μεταξύ της άκρας Αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας. Οπως πολύ συχνά ανέφερε σε γραπτά του κείμενα ο Νίκος Πουλαντζάς, «ο σοσιαλισμός για να επιτύχει οφείλει να είναι δημοκρατικός και άκρως ριζοσπαστικός, ανταποκρινόμενος στις ανάγκες των ατόμων».

Ωστόσο, η αποτυχία πολλών νεοκομμουνιστικών κινημάτων και σχηματισμών να καταστήσουν ηγεμονικό κοινωνικά και πολιτικά το σχέδιό τους για μια Ευρώπη των λαών και όχι της ελίτ, οδήγησε ιστορικά στο φαινόμενο της Ευρωπαϊκής Ενωσης «δύο ταχυτήτων». Οι οικονομικά ισχυρές χώρες του Βορρά δημιούργησαν το δικό τους κλειστό λόμπι λήψης αποφάσεων, με απώτερο σκοπό τη διαφύλαξη των συμφερόντων τους και τη σταδιακή χειραγώγηση των υπόλοιπων κρατών, κυρίως αυτών του «φτωχού», υπερχρεωμένου και μεσογειακού Νότου.

Επομένως, η άποψη για την «κατασκευή» μιας μεταβιβαστικής ένωσης κρατών (μεταφορά χρημάτων από τους φορολογούμενους πολίτες των ισχυρών χωρών σε ανίσχυρους) δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος. Η ευρωπαϊκή Αριστερά, ως «απόγονος» και συνεχιστής του νεομαρξιστικού μοντέλου, οφείλει να θέσει σε δημόσια διαβούλευση, μέσω ενός διεθνιστικού και ριζοσπαστικού διαλόγου, προτάσεις με σκοπό την ενοποίηση της Ευρώπης με κοινωνικό πρόσημο.

Η επαναθεμελίωση των αρχών που διέπουν τη φύση και τη λειτουργία της ευρωκομμουνιστικής ιδεολογίας αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση της δημιουργίας ενός νέου, προοδευτικού, κοινωνικού φεντεραλισμού.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας