Αρχέγονες σχέσεις στην Ελλάδα του σήμερα

o_gios_tis_sofias.jpg

«Ο Γιος της Σοφίας» της Ελίνας Ψύκου «Ο Γιος της Σοφίας» της Ελίνας Ψύκου

Ο γιος της Σοφίας   ★★★☆☆

(Ελλάδα, Βουλγαρία, Γαλλία, 2017, 111')

  • σκηνοθεσία: Ελίνα Ψύκου
  • ηθοποιοί: Βίκτορ Κόμουτ, Βάλερι Τσεπλάνοβα, Θανάσης Παπαγεωργίου

Λίγα χρόνια μετά την «Αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά», η Ελίνα Ψύκου «μεγάλωσε» κι έφτιαξε μια ταινία πιο σύνθετη, πιο δυνατή, πιο συμπαγή, για την οποία, άλλωστε, βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ της Τραϊμπέκα. Ο γιος της Ρωσίδας Σοφίας είναι ο Μίσα, που πιστεύει ότι πήρε το όνομά του από τη μασκότ των Ολυμπιακών της Μόσχας. Ο Μίσα φτάνει στην Αθήνα στη διάρκεια ενός άλλου μεγάλου εθνικού παραμυθιού, των εδώ Ολυμπιακών Αγώνων, για να σμίξει με τη μητέρα του, η οποία έχει παντρευτεί έναν ηλικιωμένο άνδρα, τον κύριο Νίκο, στην προσπάθεια να φτιάξει ένα σπιτικό για τον γιο της στην Ελλάδα. Τρεις άνθρωποι αναζητούν κι από ένα παραμύθι για να κάνουν πιο ανεκτή την πραγματικότητα.

Στην επιθυμία της, από τη μια να δηλώσει κινηματογραφική ταυτότητα κι από την άλλη να μιλήσει για ζητήματα κεντρικά στην ελληνική ιδιοσυγκρασία και την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, η Ψύκου γεμίζει την ταινία της με παραπάνω στοιχεία απ’ όσα αντέχει η δομή της, από ποπ αναφορές και κλεισίματα ματιού, μέχρι πολιτικά σχόλια, μια αναίτια παραπομπή στην αισθητική του ’80 κι ένα ξέσπασμα βίας που οδηγεί το φιλμ σ’ ένα απροσδόκητο κι ίσως αταίριαστο φινάλε.

Ταυτόχρονα όμως η ταινία χτίζει ένα συναρπαστικό σύμπαν, τοποθετώντας ανάμεσα σε δύο -καθόλου τυχαία- ορθόδοξες χώρες, δυο εθνικούς μύθους, μία σχέση: όλη η ταινία είναι η μητέρα κι ο γιος, με τον αρχέγονο και πανανθρώπινο σύνδεσμο που αυτή περιγράφει.

Με την υποστήριξη των σκηνικών της Πηνελόπης Βαλτή και της φωτογραφίας του Διονύση Ευθυμιόπουλου, ο «Γιος της Σοφίας» ζει σ’ έναν κόσμο μαγικό, σύνθετο και πυκνό σε ιδέες, που σε αφήνει γοητευμένο καθώς εξερευνάς, με κάθε ματιά, τις γωνιές του.

Δίπλα στον πάντα γεμάτο κύρος Θανάση Παπαγεωργίου, η Βάλερι Τσεπλάνοβα κι ο Βίκτορ Κόμουτ ξετυλίγουν λεπτοδουλεμένες, διάφανες ερμηνείες, που καθηλώνουν με τα σιωπηλά τους βλέμματα ή τον συγκρατημένο θυμό τους.

Συνδεδεμένα σαν παζλ, τα παραμύθια των παιδιών, των ενηλίκων, των χωρών, των θρησκειών, της παράδοσης, της ελληνικής φιλοξενίας, του τρόμου στήνουν το σκηνικό για ένα δράμα πανέμορφο αισθητικά και σκληρό, με μια ενδιαφέρουσα απαλότητα.

Και μαζί, μιλούν για το απίθανο ψηφιδωτό της σημερινής Ελλάδας και της «υποδοχής του ξένου», έναν άλλο ελληνικό μύθο. Με εσωτερική μελαγχολία και μια τρυφερότητα που δοκιμάζει τα όριά της, στον κινηματογραφικό κόσμο μιας αδιαμφισβήτητα, πια, εμπνευσμένης και τολμηρής σκηνοθέτριας.

ΑΣΤΟΡ

Λαίδη Μάκμπεθ   ★★½☆☆☆

Λαίδη Μάκμπεθ

(Lady Macbeth, Μεγ. Βρετανία, 2016, 89')

  • σκηνοθεσία: Ουίλιαμ Ολντροϊντ
  • ηθοποιοί: Φλόρενς Πιου, Κόσμο Τζάρβις, Πολ Χίλτον

Αναγνωρισμένος ήδη για τις θεατρικές δουλειές του, ο Ουίλιαμ Ολντροϊντ κάνει το πρώτο του βήμα στην κινηματογραφική σκηνοθεσία, μεταφέροντας τον ζοφερό κόσμο της Λαίδης Μάκμπεθ (όχι τόσο του Σέξπιρ όσο του Νικολάι Λέσκοφ στο «Η Λαίδη Μάκμπεθ του Μτσενσκ») στα σαλόνια της βικτοριανής Αγγλίας, για να μιλήσει, τελικά, με τον δικό του αλλά αποτελεσματικό τρόπο, για τη γυναικεία χειραφέτηση σήμερα.

Ηρωίδα της ταινίας, με την αυστηρή, σαρωτική ερμηνεία της πρωτοεμφανιζόμενης Φλόρενς Πιου, είναι η Λαίδη Κάθριν, που κάνει έναν αποδοτικό -για τον πατέρα της τουλάχιστον- γάμο με έναν γαιοκτήμονα, «συμπληρώνοντας» στην πραγματικότητα την τιμή της αγοραπωλησίας. Εγκλωβισμένη προσωρινά στη μοίρα της, η Κάθριν θα τολμήσει να γνωρίσει τον έρωτα με έναν εργάτη της έπαυλής της και θα κάνει διαδοχικά βήματα απελευθέρωσης από τους καλοβαμμένους τοίχους στην άγρια φύση, από το προδιαγεγραμμένο πεπρωμένο στην ατομική επιλογή.

Ο Ολντροϊντ, καταδεικνύοντας κάθε λεπτό τη διαχρονική κοινωνική υποκρισία, επιλέγει μια ελλειπτική αφήγηση κι έναν εικαστικό μινιμαλισμό στην ταινία εποχής, που επιτρέπει στον λόγο και στις σιωπές να λειτουργήσουν, χωρίς να ασφυκτιούν στα κοστούμια τους, έστω κι αν ο φορμαλισμός της ταινίας καπελώνει σταδιακά την ουσία της.

ΙΝΤΕΑΛ, ΝΙΡΒΑΝΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ, ΔΙΑΝΑ, ΣΙΝΕΑΚ, ΑΤΤΑΛΟΣ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ, ΑΙΓΛΗ

Μανιφέστο   ★★☆☆☆

Μανιφέστο

(Manifesto, Γερμανία, 2015, 95')

  • σκηνοθεσία: Γιούλιαν Ρόζεφελντ
  • ηθοποιοί: Κέιτ Μπλάνσετ, Ερικα Μπάουερ, Ρούμπι Μπουσταμάντε

Ξεκινώντας το voice over μιας ταινίας-άσκησης, η φωνή της Κέιτ Μπλάνσετ ακούγεται να λέει «γράφω ένα μανιφέστο, γιατί δεν έχω τίποτα να πω». Και πράγματι, η ταινία αυτή δεν έχει τίποτα να πει, παρότι μιλάει διαρκώς και, μάλιστα, μεγαλόσχημα, πολιτικά, με τσιτάτα και φιλοσοφικούς αφορισμούς. Το φιλμ, έμπνευση του διακεκριμένου εικαστικού Γιούλιαν Ρόζεφελντ, αξιοποιεί το ταλέντο, την ευελιξία και το θάρρος της Κέιτ Μπλάνσετ, παρουσιάζοντάς την σε 13 διαφορετικούς ρόλους, να αποδίδει τις πιο καθοριστικές καλλιτεχνικές διακηρύξεις, από τον ντανταϊσμό ώς το Δόγμα 95, αναζητώντας τη θέση του δημιουργού στην κοινωνία. Ενα εύρημα με έξτρα επιτήδευση, που, ωστόσο, προσφέρει απλόχερα το παιχνίδι της Μπλάνσετ στην οθόνη.

Πάντινγκτον 2

Πάντινγκτον 2

(Paddington 2, Μεγ. Βρετανία, Γαλλία, ΗΠΑ, 2017, 103')

  • σκηνοθεσία: Πολ Κινγκ
  • ηθοποιοί: Χιου Μπόνεβιλ, Χιου Γκραντ, Σάλι Χόκινς, Τζιμ Μπρόντμπεντ

Ο γλυκύτατος, κοινωνικός και σκανταλιάρης αρκούδος Πάντινγκτον, κάτοικος Λονδίνου πια κι αγαπητό μέλος της οικογένειας Μπράουν, αναλαμβάνει ευκαιριακές δουλειές για να αγοράσει, με τα χρήματά του, δώρο για την αιωνόβια θεία του – μόνο που κάποιος κλέβει το δώρο, στέλνοντας τον Πάντινγκτον σε ακόμα μια περιπέτεια. Δεύτερη, διασκεδαστικότερη και εξυπνότερη κινηματογραφική επίσκεψη του Πάντινγκτον, με τον Χιου Γκραντ σε απίθανο ρόλο πολύ πολύ κακού - μια αξιαγάπητη ταινία για την αγάπη.

Thank you for your service   ★☆☆☆☆

Thank you for your service

(ΗΠΑ, 2017, 109')

  • σκηνοθεσία: Τζέισον Χολ
  • ηθοποιοί: Μάιλς Τέλερ, Μπιούλα Κοάλι, Χέιλι Μπένετ, Τζο Κόουλ

Νεαροί Αμερικανοί στρατιώτες γυρίζουν από το Ιράκ ως κατεστραμμένοι άνδρες κι αγωνίζονται να συνέλθουν ψυχολογικά, διασώζοντας ταυτόχρονα τις οικογένειες και τιμώντας τις ανδρικές φιλίες τους. Βαθιά αμερικανικό μελόδραμα, χωρίς, ευτυχώς, ίχνος σημείου σύνδεσης με το ελληνικό κοινό.

Ξαναγύρισε ο μπαμπάς   ★★☆☆☆

Ξαναγύρισε ο μπαμπάς

(Daddy’s Home 2, ΗΠΑ, 2017, 108')

  • σκηνοθεσία: Σον Αντερς
  • ηθοποιοί: Γουίλ Φερέλ, Μαρκ Γουόλμπεργκ, Μελ Γκίμπσον, Τζον Λίθγκοου, Λίντα Καρντελίνι, Αλεσάντρα Αμπρόζιο

Από το «Daddy’s Home» του 2015 ώς σήμερα, ο πατριός Μπραντ κι ο μπαμπάς Ντάστι έχουν βρει έναν αρμονικό τρόπο συμβίωσης, για το καλό της οικογενειακής ζωής τους. Τώρα, με αφορμή τις γιορτές των Χριστουγέννων και με την πρόθεση να περάσουν τις διακοπές όλοι μαζί και κάπως αγαπημένοι, θα έχουν οι ίδιοι να αντιμετωπίσουν τους σαρωτικούς και διαμετρικά αντίθετους μπαμπάδες τους. Χριστουγεννιάτικου κλίματος κωμωδία, χοντροκομμένη αλλά με διασκεδαστικές στιγμές ανάλαφρης καφρίλας και με έναν απολαυστικό συνδυασμό στο καστ.

Ολα απ’ την αρχή ★☆☆☆☆

Ολα απ’ την αρχή

(The Bachelors, ΗΠΑ, 2017, 99')

  • σκηνοθεσία: Κερτ Βέλκερ
  • ηθοποιοί: Τζέι Κέι Σίμονς, Ζιλί Ντελπί, Τζος Γουίγκινς, Οντέγια Ρας

Με τον θάνατο της γυναίκας του από καρκίνο, ο Μπιλ αποφασίζει να πάρει τον 17χρονο γιο του, Γουές, και να μετοικήσουν σε νέα πολιτεία, για μια καινούργια αρχή. Εκεί, ο Μπιλ θα γνωρίσει την καθηγήτρια γαλλικών στο σχολείο όπου πιάνει δουλειά (αλλά θα δυσκολευτεί, λόγω βαριάς κατάθλιψης, ώς και… ηλεκτροσόκ!) και ο Γουές μια ατίθαση αλλά και emo πανέμορφη συμμαθήτριά του. Κι οι δυο αυτές γυναίκες θα αλλάξουν τις ζωές των αντρών με τον πιο μελοδραματικό κι αναίτια βαρυσήμαντο τρόπο, όπως αρέσει στον Βέλκερ, σεναριογράφο του «Γλυκού Νοέμβρη».

USSAK… Χρόνια μετά   ½☆☆☆☆☆

USSAK… Χρόνια μετά

(Ελλάδα, 2017, 118')

  • σκηνοθεσία: Κυριάκος Κατζουράκης
  • ηθοποιοί: Κάτια Γέρου, Γιάννης Τσορτέκης, Θεοδώρα Τζήμου, Νίκος Νίκας

Στη μεταποκαλυπτική Αθήνα που μοιάζει εξαιρετικά με την τωρινή και που μαστίζεται από την κρίση, ένα μάτσο άνθρωποι στο χείλος της υπαρξιακής καταστροφής συνασπίζονται για τη σωτηρία τους. Υπερβολικά σχηματικό και παρωχημένης αισθητικής σχόλιο της σημερινής κοινωνίας, από έναν δημιουργό που έχει υπάρξει πιο επίκαιρος.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας