Από δεύτερο χέρι

second_hand.jpg

EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ

Μπαίνω συχνά στον πειρασμό να αγοράσω πράγματα από δεύτερο χέρι. Τα μαγαζιά αυτά ξεφυτρώνουν παντού στην πόλη. Σαν τα κινέζικα. Αγριόχορτα της κρίσης. Στην Αμερική βέβαια αυτό συνέβαινε πολλά χρόνια. Επέστρεφαν φίλοι από ταξίδια και μας έδειχναν πώς για λίγα δολάρια είχαν πάρει ολοκαίνουργια(!) «second hand».

Ο Ελληνας είχε πάντα μια πολύ προσωπική σχέση με τα ρούχα του. Το να αγοράζει μεταχειρισμένα είναι σχετικά καινούργιο φαινόμενο. Φαίνεται ότι ο καταναλωτισμός μας, παρά την κρίση, δεν υποχώρησε. Στα ρούχα κυρίως. Τιτλοφορούν την ύπαρξή μας, ποιοι ήμασταν, ποιοι είμαστε και ίσως ποιοι θέλουμε να γίνουμε.

Ενέδωσα μια φορά στον πειρασμό. Περνούσα από μια στοά στην Ομόνοια. «Τρία ευρώ το πουκάμισο», έγραφε η ταμπέλα. Τα κοίταξα λίγο, φευγαλέα, τα προσπέρασα. Ξαναγύρισα όμως. Ηταν σαν καινούργια. Κολλαρισμένα, με χάρτινο περιλαίμιο στον γιακά και καρφίτσες στα πιασίματα. Του κουτιού. «Δεύτερο χέρι;» ρωτάω τον πωλητή.

«Σαν καινούργια, από καθαριστήριο, αποστειρωμένα σε μεγάλους κλιβάνους, επιλεγμένα ένα κι ένα», μου απαντά. Τα ψάχνω, τα εξετάζω. Παίρνω τρία ξένα πουκάμισα σε μια σακούλα και γυρνάω σπίτι. Ο καταναλωτισμός δεν είναι κάτι που ξεχνάς εύκολα. Τα αφήνω για μέρες στη σακούλα. Δεν χαίρομαι τα ψώνια μου όπως κάθε άλλη φορά. Δεν έχω εκείνη τη λαχτάρα να τα φορέσω, να με κοιτάξω στον καθρέφτη, να δηλώσω δημόσια και ξεκάθαρα πως πήρα καινούργια ρούχα.

»Οταν τα έβγαλα κάποια στιγμή, τα ακούμπησα πάνω στο τραπέζι δίπλα δίπλα. Τρία πουκάμισα πολύ διαφορετικά. Επιλογές τριών άλλων διαφορετικών ανθρώπων που βρέθηκαν μαζί στη σακούλα μου. Σκέφτομαι πως οι πρώτοι ιδιοκτήτες τους πρέπει να είχαν μεγάλο εισόδημα αν κρίνω από τις ετικέτες των εταιρειών. Τα ανοίγω, τα ξεκαρφιτσώνω, διστάζω. Είναι σαν μεγάλες αγκαλιές πάνω στο τραπέζι. Τα φοράω ένα ένα. Δεν έχουν κάποιο εμφανές ελάττωμα, κάποιο σημάδι φθοράς.

Παρ’ όλα αυτά αισθάνομαι πως φοράω πάνω μου έναν άλλον άνθρωπο. Τον άνθρωπο που το είχε πρωτοαγοράσει και χαρούμενος το πρόβαρε για κάποια επίσημη έξοδο; για κάποιο ραντεβού; ή μήπως για να πάει στη δουλειά του; Πώς κατέληξε να πουληθεί στα μαγαζιά του «δεύτερου χεριού»;

Διαλέγω να φορέσω το λευκό με τα ανεπαίσθητα καρό στην ύφανση. Οχι τυχαία. Εχει πίσω από τον καρπό στο μέρος του κουμπιού ένα μπλε μικρό σημαδάκι, μια τελεία, από στιλό. Ανεξίτηλο προφανώς αφού τα πλυντήρια δεν το έσβησαν προσφέροντάς μου την απατηλή απόδειξη ότι είναι ολοκαίνουργιο. Η μπλε τελεία, κάτι από τον πρώτο ιδιοκτήτη, συνεχίζει να υπάρχει.

Σίγουρα θα προστεθεί και κάτι από μένα. Είναι η απόδειξη της χρησιμότητας των πραγμάτων μας. Το σημαντικό άλλωστε δεν είναι τα αντικείμενα που αλλάζουν χέρια αλλά κυρίως να δείχνουμε καθημερινά πως «αν υπάρχει κάτι που περνάει από χέρι σε χέρι αυτό να είναι η ανθρωπιά».

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας