Αλλος αέρας

dentra.jpg

EUROKINISSI/ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ

Φέτος, νωρίτερα από κάθε άλλη χρονιά τον έπιασε ανυπομονησία να πάει στο σπίτι στο βουνό. Τον κούρασε ο χειμώνας στην πόλη. Ηθελε να τον φυσήξει άλλος αέρας. «Πού θα πας; Ακόμα δεν πήγαν στα ψηλά οι λύκοι κι οι αρκούδες. Περίμενε λίγο ακόμα!» του είπε η γυναίκα του. «Εγώ θα πάω, εσύ μην έρχεσαι», της απάντησε. Και πήγε, μόνος, πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που ήταν μαζί.

Το αυτοκίνητο δεν έφτανε μέχρι πάνω. Το άφηνε πάντα στην πλατεία του χωριού. Την πρώτη μέρα καθάρισε τα αγριόχορτα που έκλειναν το μονοπάτι προς το σπίτι. Περπάτησε όλη την πλαγιά, εκεί όπου το έδαφος κατηφόριζε απότομα και μπορούσες να δεις μέχρι την κοιλάδα στην ανατολή και τα βουνά στη δύση.

Υπήρξε μια εποχή -πριν οι διακοπές στη θάλασσα απορροφήσουν και την τελευταία μέρα της άδειάς του, λόγω απαίτησης των παιδιών- που ανέβαιναν όλοι μαζί στο πατρικό σπίτι στο βουνό, περπάταγαν στα μονοπάτια κάτω από τις κεχριμπαρένιες ακτίνες του ήλιου και τα βράδια άναβαν φωτιά, έψηναν και κούρνιαζαν κοντά στο τζάκι κουκουλωμένοι με κουβέρτες.

Ολα ήταν ήσυχα κι ατάραχα σ’ αυτήν την άκρη του κόσμου. Μέσα στη διαυγή αστρόφωτη πρώτη νύχτα, ο καθαρός, «άλλος», δροσερός αέρας γέμισε τα πνευμόνια του. Αναρωτήθηκε αν ήταν αυτός ο ίδιος ουρανός, όπως εκείνες τις νύχτες παλιά. Η αίσθηση είναι σίγουρα διαφορετική δίχως τις χαρούμενες φωνές των παιδιών και τη φροντίδα εκείνης. Αρχισαν ήδη να του λείπουν. Το κινητό όμως δεν έπιανε και πώς να τους μιλήσει;

Κοίταζε τα μεγαλοπρεπή, ψηλά δέντρα της αυλής, που τόσα χρόνια στέκουν φύλακες του σπιτιού, σαν άνθρωποι που έζησαν εδώ. Μέσα στην απόλυτη σιωπή, με μια αγνή, αβεβήλωτη ομορφιά, έστεκαν απαλλαγμένα από την ταραχή, τη σκληρότητα και τις πλάνες της ανθρώπινης ζωής· χωρίς έγνοιες. Αλλά «ο καθένας έχει τις έγνοιες του κι εμείς οι άνθρωποι τις δικές μας», ήταν μια φράση που άκουγε συχνά απ’ τον πατέρα του, όταν του μιλούσε για τις αρρώστιες των φυτών και τα δεινά των ζώων.

Το πρωί ξεκίνησε με «άλλον αέρα», αναζωογονημένος, για το σπίτι του στην πόλη. Περνώντας ανάμεσα απ’ τα δέντρα, ένιωθε να τον ακολουθεί το βλέμμα των γονιών του κι όλη η περηφάνια και η εμπιστοσύνη τους πως θα ξαναρχόταν σύντομα στο βουνό. Αυτή τη φορά με όλους τους δικούς του ανθρώπους.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ