Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Με τη Νεολαία Λαμπράκη στην Κοκκινιά

Με τη Νεολαία Λαμπράκη στην Κοκκινιά

0 ΣΧΟΛΙΑ
  • A-
  • A+

Με τον Γιάννη Καλαϊτζή γνωριστήκαμε πριν από μισόν αιώνα και κάτι. Το 1964, στη δεκαετία της ιστορικής αλλαγής στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, με την εκρηκτική είσοδο της νεολαίας στο γήπεδο της αναμέτρησης για την εξουσία.

Η γνωριμία μας έγινε στη γενέθλια πόλη του Γιάννη, με το βαθιά χαραγμένο και με πολύ αίμα ποτισμένο όνομα Κοκκινιά- τώρα τη γράφουν Νίκαια.

Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη είχε ενεργοποιήσει το ηφαίστειο της νέας γενιάς, η λάβα του τσουρούφλισε τους οργανωτές και τους πάτρωνες του παρακράτους και παρέκαμψε εκείνους που παρίσταναν υποκριτικά ότι «δεν γνώριζαν».

Στην Κοκκινιά, όπως σε όλη την Ελλάδα, στη Λέσχη Πολιτισμού της Νεολαίας Λαμπράκη, συγκεντρώνονταν καθημερινά, μελίσσι, τα αγόρια και τα κορίτσια, συζητούσαν πολιτικά, προετοίμαζαν τη συμμετοχή τους στους πολιτικούς αγώνες και οργάνωναν εκδηλώσεις που έδιναν τον τόνο στην πολιτιστική και την πνευματική ζωή της περιοχής.

Σε αυτή τη φάση της ραγδαίας ανάπτυξης, προέκυψε θέμα αναδιάρθρωσης στην ηγετική ομάδα της τοπικής οργάνωσης. Η αίθουσα είναι γεμάτη, το ίδιο και οι διάδρομοι.

Η συζήτηση είχε φουντώσει, οι προτάσεις πέφτουν βροχή, προτείνοντες και προτεινόμενοι ανταλλάσσουν επιχειρήματα με ειλικρίνεια και επιχειρήματα.

Οταν προτάθηκε ο Γιάννης, επικράτησε σιωπή και αμηχανία. Μετά άνοιξαν τα στόματα.

Ολοι συμφωνούσαν. «Είναι καλό παιδί, αφοσιωμένος στην οργάνωση, τον αγαπούν όλοι. Μα...»:

-«Eίναι πολύ νέος. Δεν έχει πείρα» ( Μόλις είχε τελειώσει το Γυμνάσιο και ήταν φρέσκος στην οργανωμένη πολιτική δράση, όπως η συντριπτική πλειονότητα των συναγωνιστών του).

-«Η οργάνωσή μας είναι από τις μεγαλύτερες της Ελλάδας, έχει φιλόδοξο πρόγραμμα δραστηριοτήτων. Χρειαζόμαστε γραμματέα με ηγετικές ικανότητες» (Ο Γιάννης είχε ιδέες, ήρεμο αλλά μεστό και ουσιαστικό λόγο, δεν ήταν φωνακλάς και μεγαλόστομος).

-«Δεν έχει ηγετικές ικανότητες. Η Κοκκινιά είναι μεγάλη οργάνωση». Πραγματικά, ήταν εντυπωσιακή η ανάπτυξή της και δεσπόζουσα η πολιτική και πολιτιστική δραστηριότητά της, που ξεπερνούσε τα όρια της πόλης.

Σωστές οι επιφυλάξεις. Επισήμανε και ο ίδιος τις αδυναμίες του, με τη σεμνότητα που τον χαρακτήριζε -και σύμφωνα με τα ήθη της εποχής, που επέτρεπαν, αν δεν επέβαλλαν, να αναγνωρίζουμε και κανένα λάθος μας ή την ανεπάρκειά μας σε κάτι που επιχειρούσαμε.

Η πρόταση, όμως, υποστηρίχτηκε: «Είναι νέος, oι πάντες παραδέχονται ότι είναι καλό παιδί και αφοσιωμένος σύντροφος, έχει όρεξη και ικανότητες. Θα τον βοηθήσουμε όλοι, συλλογική είναι η δραστηριότητα, στη δράση θα εμπλουτίσει και την πείρα του. Θα αξιοποιήσει τα προσόντα του. Μπορεί να αναδείξει και ταλέντα που δεν τα έχει ούτε ο ίδιος ανακαλύψει μέχρι τώρα».

Τελικά εκλέχθηκε με την ψήφο των συντρόφων του γραμματέας των Λαμπράκηδων της Κοκκινιάς.

(Τριάντα χρόνια αργότερα έδωσε σε αυτόν που είχε υποστηρίξει την πρόταση το πρώτο του βιβλίο, «Τσιγγάνικη Ορχήστρα», με σημείωση γραμμένη στο γνωστό σαρκαστικό και αυτοσαρκαστικό ύφος: «Από τότε που μου ανήγγειλες ότι διορίζομαι υπεύθυνος των Λαμπράκηδων Κοκκινιάς, ελπίζοντας στα κρυφά μου προσόντα, έκανα ό,τι μπορούσα για να αποκτήσω φανερά. Σ’ τα χαρίζω».)

Στα 52 χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι χθες, ο Γιάννης Καλαϊτζής δεν άφησε ούτε μια μέρα να πάει χαμένη, δικαιώνοντας και με το παραπάνω όλες τις προσδοκίες που είχαν στηριχτεί επάνω του, ξεδιπλώνοντας με εκρηκτικό τρόπο τα αναγνωρίσιμα και αναγνωρισμένα ταλέντα του.

Τα προτερήματα και τα προσόντα του Γιάννη Καλαϊτζή και η προσφορά του είναι ολοφάνερα.

Θέλω, όμως, να υπογραμμίσω το σημαντικότερο, το σταθερό και αναλλοίωτο χαρακτηριστικό ολόκληρης της ζωής του, μέχρι χθες: Την έγνοια του για τους άλλους και προεχόντως την ανιδιοτέλειά του. Τη χωρίς όρια ανιδιοτέλεια, που τείνει να καταστεί αγαθό ουσιώδες εν ανεπαρκεία, αν δεν κάνω λάθος.

*δημοσιογράφος, πρώην μέλος Δ.Σ. ΕΣΡ

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΙΤΖΗ
Μια πολύχρωμη προσωπικότητα της πρωτοπορίας
Οταν η παρέα στα στέκια των Εξαρχείων αδολεσχούσε και όλοι βρίσκονταν σε ιλαρότητα και τελούσαν εν ευθυμία ο Γιάννης καθόταν σ' ένα μοναχικό τραπέζι,...
Μια πολύχρωμη προσωπικότητα της πρωτοπορίας