efsyn.gr , Παναγιώτης Γεωργουδής
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η παγκοσμιοποίηση κατακερματίζει τον τόπο και τον χρόνο του ανθρώπου, μεταβάλλει την ψυχή του σε ασύνδετα κουρέλια μηχανιστικών πρακτικών. Σε αυτό το λεηλατημένο τοπίο η εξαιρετική ποιητική συλλογή του Δημήτρη Περοδασκαλάκη, από τις σημαντικότερες των τελευταίων χρόνων, «Παιγνίδι Ανοιχτό», εκδόσεις Γαβριηλίδης, με την ποιότητά της επιτελεί σε υψηλό βαθμό τη βαθιά ψυχική και κοινωνική λειτουργία πνευματικής ανάταξης. «Αρχισα να ξανανεβαίνω τον γκρεμό/ Μεγάλο κάτοπτρο μέσα και γύρω μου στημένο/ απλώνω χέρια μπας και πιάσω πουθενά/ αλλά πώς πιάνεται κανείς απ’ τους καθρέπτες;».

Παλεύει το όνειρο με τη διαρκώς μεταμορφωμένη πραγματικότητα. «Μοίρα μας είναι ο ποταμός / έτσι κυλά το αίμα / και ξεφυσά δυο μέτρα παραπέρα για να πάει / Κι ύστερα χάνεται μαζί μας με την πικρή πραμάτεια του / για να τη βρούνε άλλοι κι άλλοι στη μουσική που γράφει ο καιρός – / πλήκτρα του μόνο τα οστά / που συζητούν ό,τι δεν πρόλαβαν να πουν μέσα απ’ τη σάρκα».

Στίχοι πυκνοί με εσωτερικό ρυθμό και έντονη μουσικότητα, «χτίζουν» μια νέα ποιητική πραγματικότητα, κόντρα σε αυτήν των ψεύτικων φευγαλέων ειδώλων του ψηφιακού αντεστραμμένου κόσμου. Ο Περοδασκαλάκης ψάχνει και πετυχαίνει το καίριο, συμπυκνώνοντας τη δυναμική οικουμενικών ιστορικών και πολιτισμικών συμβόλων, συζευγμένη αρμονικά με την αθωότητα των παιδικών του χρόνων και τον τόπο του, δημιουργώντας μια υπερτοπικότητα ατομικής και συλλογικής ουτοπίας.

Από το Μεραμπέλο Λασιθίου και τις έντονες μνήμες του μέχρι το ποιητικό διαχρονικό ταξίδι.

…Ετών χιλιάδων είμαι ήδη/ σε βράχους και σε κύματα που τα είπανε πατρίδα/ σε μάτια και κορμιά που πύρωσαν / στο δίσκο της Φαιστού ψημένα/ σε χέρια που σηκώνουνε/ μια το βαρύ μια τ’ αλαφρύ βλέφαρο της ψυχής / σε ματωμένα των πουλιών φτερά/ σαν πιάνονται στ’ αγκάθια… Γυρεύω αυτό το νόημα που κρύβεται στο φως του

Ο τελευταίος στίχος είναι ένα ολόκληρο ποίημα, δημιουργεί μια ποιητική απελευθερωτική ολότητα έναντι της διαλυόμενης τεχνοκρατούμενης πραγματικότητας. Αυτήν που την περιγράφει ποιητικά και την εξοστρακίζει:

Παίρνω το latop και το ανοίγω / … Και στην οθόνη που σκοτείνιασε / σαν μαύρη τρύπα του ουρανού / … / Αγιοι και ληστές μαζί στο ίδιο ξύλο καρφωμένοι

Αλλωστε επανέρχεται στα οικουμενικά θεμέλια του παρελθόντος για να διαβάσει το παρόν:

Μικρό παιδί απ’ την Εφεσο / μου δείχνει πάνω σε καρότσα το παιγνίδι / Ενας Οιδίποδας απέναντι λούζεται με βροντές του Ανοιχτού την πύλη να περάσει