Ετσι τον κράτησε όρθιο ο Ουζουνίδης

Η ζωή είναι γεμάτη κακοτοπιές, απανωτές και σκληρές δοκιμασίες σε όλες τις εκφάνσεις της. Και για να επιβιώσεις και να φτάσεις στην καταξίωση οφείλεις να τις υπομείνεις καρτερικά και να τις ξεπεράσεις, όσα εμπόδια κι αν προκύψουν στο διάβα σου. 

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης, εν προκειμένω, αποδείχτηκε πολύ σκληρός για να πεθάνει και μαζί με την υστεροφημία του «κράτησε» και τον «εφτάψυχο» Παναθηναϊκό ζωντανό και αξιοπρεπή αγωνιστικά στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας του. 

Κι ας υπέμεινε τη μια αναποδιά μετά την άλλη. Το ένα παραμύθι μετά το άλλο. Τη μία μείωση μπάτζετ μετά την άλλη. Τη μια βερσιόν ομάδας μετά την άλλη. 

Κόντρα στην κοινή ποδοσφαιρική λογική, απέναντι στις προσωπικές του φιλοδοξίες και τα όνειρα που είχε όταν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας, δεν την έκανε με… ελαφριά πηδηματάκια και δεν το έβαλε ποτέ κάτω στα απανωτά ζόρια επιλέγοντας τον δύσκολο και επώδυνο για την υστεροφημία του δρόμο. 

Φλέρταρε επικίνδυνα ακόμη και με τον προσωπικό διασυρμό, βιώνοντας το απόλυτο κοντράστ με γνώμονα τα όνειρα και τις φιλοδοξίες πρωταθλητισμού που φυσιολογικά είχε όταν ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού, έχοντας κάνει προηγουμένως το επαρκές «αγροτικό» του σε μικρότερου βεληνεκούς συλλόγους. 

Πώς όμως ο Ουζουνίδης κατάφερε αυτό το μικρό θαύμα, εν μέσω του πρωτοφανούς κυκεώνα των προβλημάτων που έπληξαν τον σύλλογο στη διάρκεια της φετινής σεζόν; 

Η απάντηση είναι σαφής: Με το μοναδικό όπλο που του έδωσε στα χέρια του η παραιτημένη ιδιοκτησία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, να διαμορφώσει δηλαδή ο ίδιος το γκρουπ των παικτών με τους οποίους πορεύεται και θα πορευτεί μέχρι το φινάλε της σεζόν. Αλλωστε, το μόνο που ενδιέφερε τους διοικούντες ήταν το πώς θα γλιτώσουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα. 

Το ελάχιστο αυτό «ατού» (αποδείχτηκε πως) αρκούσε στον Ουζουνίδη για να δημιουργήσει ένα αξιοπρεπές σύνολο παικτών, μια ομάδα πολύ χαμηλού κόστους μεν, με δικές του επιλογές δε, που έστω και στη λαίλαπα της πρωτοφανούς εκποίησης του συλλόγου θα ήταν ικανή να διώξει τους εφιάλτες τυχόν υποβιβασμού με βαθμολογικά κριτήρια. Και όχι μόνο τους έδιωξε σε χρόνο «dt» αλλά κατάφερε κιόλας να βρίσκεται η ομάδα σε ευρωπαϊκή τροχιά. 

Είναι χαρακτηριστικό ότι το κόστος της ενδεκάδας του «τριφυλλιού» στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό ήταν αντίστοιχο με το κόστος των Μιραλάς και Οφόε, μόλις δύο παικτών του αντιπάλου! 

Ομως ο Παναθηναϊκός του Ουζουνίδη, έχοντας στις τάξεις του παίκτες που βρίσκονταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας πριν τους φέρει στο «τριφύλλι» ο Ελληνας προπονητής, κατάφερε να είναι ισάξιος, αν όχι ανώτερος, από τον «αιώνιο» αντίπαλό του μέσα στο γήπεδο και να παρουσιάσει ακόμα μία βερσιόν ομάδας που αγωνίζεται στο γήπεδο ως ΟΜΑΔΑ με όλα τα γράμματα κεφαλαία. 

Η μοναδική του απαίτηση, που δεν υλοποιήθηκε για τους γνωστούς «μνημονιακούς» λόγους, ήταν η απόκτηση ενός κλασικού επιθετικού. Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που κάνει «μπαμ» ότι απουσιάζει από το ρόστερ της ομάδας και που εάν υπήρχε (ένας επιθετικός τύπου Τσάβες ή Ανσαριφάρντ, όπως αρχικά είχε ζητήσει) πιθανώς ο Παναθηναϊκός να είχε αυξήσει σημαντικά την ικανότητά του να κατακτά αποτελέσματα. 

* Η Superleague επισημοποίησε χθες ότι δεν πρόκειται να τεθεί σε ισχύ η ποινή αφαίρεσης τριών βαθμών στον Παναθηναϊκό μετά την επικύρωση της εξωδικαστικής συμφωνίας των «πράσινων» με τον Στάθη Ταυλαρίδη. Ως εκ τούτου δεν επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ η ποινή που είχε επιβάλει το Διαιτητικό Δικαστήριο της ΕΠΟ, όπως άλλωστε αναμενόταν.