ΒΑFTA 2018
Οποιοι περίμεναν από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου να πρωτοτυπήσει, να τολμήσει, να προτείνει κάτι καινούργιο προχθές, Κυριακή, στα δικά της βραβεία, δύο εβδομάδες πριν από τα Οσκαρ, ατύχησαν. Από τις Χρυσές Σφαίρες και μετά πορευόμαστε με τους ίδιους νικητές, το ίδιο μαύρο χρώμα στα ρούχα των κυριών για γιορτασμό του κινήματος Time’ s Up και της γυναικείας «εξέγερσης», αλλά την ίδια κυριαρχία των ανδρών στα μεγάλα βραβεία.
Στις υποψηφιότητες των Bafta για σκηνοθεσία δεν υπήρχε, για παράδειγμα, καμία γυναίκα και η Γκρέτα Γκέργουιγκ, που τρύπωσε με το «Lady Bird» σ’ αυτές των Οσκαρ, είναι μόλις η πέμπτη γυναίκα που το καταφέρνει.
Η τελετή απονομής των Bafta 2018 στο Royal Albert Hall ήταν, κατά τα άλλα, εντελώς British, χωρίς επικίνδυνα αστεία (η νέα παρουσιάστρια Τζοάνα Λάμλεϊ αρκέστηκε σε αγαπησιάρικες κοινοτοπίες), με συνεχείς επαίνους (κυρίως από τους ξένους) στη βρετανική παράδοση και κουλτούρα (ο Γκιγέρμο ντελ Τόρο είπε ότι χρωστάει τα πάντα στη Μέρι Σέλεϊ, συγγραφέα του «Φρανκενστάιν») και με το Time’s Up να συνδέεται (ορθώς) από τη Λάμλεϊ με τις σουφραζέτες, αφού γιορτάζουμε φέτος τα 100 χρόνια από τη γυναικεία ψήφο στη Βρετανία. Ηταν από κάτω και royalty, o Γουίλιαμ με την Κάθριν, αυτός μάλιστα ανακοίνωσε όπως και πέρυσι το σπουδαιότερο βραβείο, το Bafta Fellowship, που πήγε σε έναν περιέργως στρυφνό σερ Ρίντλεϊ Σκοτ.
Θριαμβεύτριες έφυγαν οι «Τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι» του Μάρτιν ΜακΝτόνα. Κέρδισαν πέντε Bafta: καλύτερης ταινίας, καλύτερης βρετανικής ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου (ΜακΝτόνα), α’ γυναικείου ρόλου (Φράνσις ΜακΝτόρμαντ) και β’ ανδρικού (Σαμ Ρόκγουελ).
Η ΜακΝτόρμαντ εξελίσσεται σε Μέριλ Στριπ της σεζόν των βραβείων χάρη στην ανεπιτήδευτη παρουσία της και τους εμπνευσμένους, αλλά καθόλου σοβαροφανείς λόγους της. «Power to the people» κατέληξε, αφού εξήγησε ότι δεν φοράει μαύρα, γιατί πάντα είχε ψιλοπρόβλημα «να συμμορφώνεται» σε οδηγίες, αλλά φυσικά υποστηρίζει πλήρως το Time’s Up. Μαζί της και ο ΜακΝτόνα, «περήφανος», που μια τέτοια χρονιά η ταινία του είναι για μια γυναίκα, που «αρνείται να της φέρονται σαν να είναι σκατά».
Η «Μορφή του νερού» του Γκιγέρμο ντελ Τόρο, αν και είχε δώδεκα υποψηφιότητες, αρκέστηκε σε τρία Bafta (σκηνοθεσίας, μουσικής στον Αλεξάντρ Ντεσπλά και σκηνογραφίας). Αντίθετα, όπως όλοι περίμεναν, ο Γκάρι Ολντμαν πήρε το βραβείο α’ ρόλου παίζοντας τον Τσόρτσιλ στην «Πιο σκοτεινή ώρα», η Αλισον Τζάνεϊ το β’ γυναικείου για το «Εγώ, η Τόνια» και ο μεγάλος σκηνοθέτης Τζέιμς Αϊβορι το διασκευασμένου σεναρίου για το «Να με φωνάζεις με το όνομά σου».
Το «Blade Runner 2049» διασώθηκε με δύο βραβεία, ειδικών εφέ και φωτογραφίας (για τον μετρ Ρότζερ Ντίκινς, που ας πάρει επιτέλους κι ένα Οσκαρ), η «Δουνκέρκη» βούλιαξε με ένα (ήχου), καλύτερο ντοκιμαντέρ αναδείχθηκε το «Δεν είμαι ο Νέγρος σου» του Ραούλ Πεκ, καλύτερο ανιμέισον το «Coco» και ξένη ταινία η «Υπηρέτρια» του Παρκ Τσαν-Γουκ, που άλλωστε βασίζεται σε μυθιστόρημα της Βρετανίδας Σάρα Γουότερς. Και το μοναδικό βραβείο που ψηφίστηκε από το κοινό, του Ανερχόμενου Ηθοποιού, κέρδισε ο Βρετανός Ντάνιελ Καλούγια του «Get out».
