Δεν πρόκειται για ανοιχτή επιστολή. Δεν μ’ αρέσει άλλωστε να απευθύνομαι «ανοιχτά» σε υπουργούς για ζητήματα «της αρμοδιότητάς τους». Απλώς βρήκα τα ονόματα σαν τίτλο αβανταδόρικο, για να σχολιάσω γενικότερα το θέμα Υγείας, με αφορμή τη σημερινή στάση εργασίας των υγειονομικών Δημοσίου με συμπαράσταση των συνταξιουχικών οργανώσεων, αλλά και τον προϋπολογισμό του ’18, που κατατέθηκε προχθές και προβλέπει: «“Ψαλίδι” στις δαπάνες υγείας» (τίτλος χθεσινής «Εφ.Συν.»). «Ψαλίδι» μάλιστα δυνατό, που φτάνει ακόμα και σε περικοπές 68% π.χ. στις δαπάνες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, η οποία παρασυζητήθηκε και παραπροβλήθηκε.
Το ζήτημα με τις περισσότερες δαπάνες που περικόπτονται, τις περισσότερες φορές υποχρεωτικά, λόγω μνημονίων, αλλά ιδιαίτερα οι δαπάνες υγείας (κάτι που ασφαλώς γνωρίζουν οι αρμόδιοι υπουργοί), είναι ότι το κόστος των επιπτώσεων από περικοπές στην Υγεία δεν αποκλείεται να υπερβεί, ακόμα και να διπλασιάσει, το ποσό που περικόπτεται, ενώ είναι βέβαιο ότι θα ανεβάσει τις ιδιωτικές δαπάνες νοσηλείας των πολιτών, που, κατά τα άλλα, δικαιούνται κοινωνική ασφάλιση! Με στοιχεία π.χ. από το Περιφερειακό Νοσοκομείο Καβάλας (χθεσινή «Εφ.Συν.», «Στον αγώνα μαζί, γιατροί και συνταξιούχοι»): «το 28% των καρκινοπαθών αναγκάζεται να πληρώσει (φάρμακα) από την τσέπη του».
Απορεί κανείς, και με τη σημερινή κυβέρνηση και με τις προηγούμενες μνημονιακές, πώς δεν έθεσαν σε εταίρους και δανειστές ετούτο το αυτονόητο: ότι κάποιες περικοπές έχουν υπερμέγεθες κόστος, άρα ανεβάζουν το χρέος. Και, εάν το έθεσαν, τι απάντηση πήραν. Πληρώνουμε που πληρώνουμε· τουλάχιστον, ας ξέρουμε…
ΥΓ. Λάθος μου, αλλά εξ αντιγραφής: Το κοινωνικό μέρισμα δεν αφορά 3,4 εκατ. νοικοκυριά όπως έγραφα χθες, αλλά, βάσει του προϋπολογισμού, 1.459.834· που και πάλι δεν είναι λίγα…
