Επικρατεί ίσως σύγχυση στον δημόσιο χώρο; 15 Ιουλίου 1965; 21 Απριλίου 1967; Οχι, 27 Νοεμβρίου 2017.
«Στην περίπτωση της Ελλάδας –και όχι μόνο της Ελλάδας– αντίπαλες δυνάμεις είναι: η δημοκρατική πλειοψηφία του λαού, που αγωνίζεται να λυτρωθεί από την κοινωνική καθυστέρηση, να αποκτήσει γνήσια εθνική ανεξαρτησία και να πραγματοποιήσει το όραμα μιας αναγεννήσεως, μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατίας, της οικονομικής αναπτύξεως και της πνευματικής ανόδου.
»Στην άλλη πλευρά του λόφου υψώνει το φράγμα της μια υπερσυντηρητική ολιγαρχία, συνδεδεμένη με ξένα οικονομικά συμφέροντα… Πολιτικά η ολιγαρχία εκφράζεται από το εκάστοτε κόμμα της Δεξιάς, αλλά ουσιαστικός ηγέτης της είναι η μοναρχία».
«Κατά την τελευταία δεκαετία που εξιστορούμε αναδύεται ανάγλυφο το σχήμα του ελληνικού κατεστημένου. Κορμός του το τρίπτυχο της οικονομικής ολιγαρχίας, της μοναρχίας και της ξένης κηδεμονίας. Πολιτικό προσωπείο του το κόμμα της εγγυημένης εθνικοφροσύνης».
«Η διαδρομή της ιστορίας εμφανίζει το ελληνικό κατεστημένο αδίστακτο και αδυσώπητο στην εφαρμογή της στρατηγικής του, που είναι η αδιαφιλονίκητη διατήρηση των λαβών της εξουσίας».
Αν η λέξη «μοναρχία» αντικατασταθεί από τη λέξη «μιντιοκρατία» και η «ξένη κηδεμονία» συμπληρωθεί με τον όρο «μνημονιακή επιτροπεία», τότε ίσως προκύπτει αβίαστα το ερώτημα: Ομιλία Αλέξη Τσίπρα 2012 – 2017; Οχι. Γιάννης Κάτρης, 1971, από τη Μινεάπολη των ΗΠΑ («Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα. 1960 – 1970»).
Και τώρα ο πραγματικός Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή, 27 Νοεμβρίου 2017. «Νομίζετε ότι έτσι πέφτουν οι κυβερνήσεις, από τους βαρόνους και τους μηχανισμούς παραεξουσίας μέσα στην κρατική δομή; Πλανάσθε πλάνην οικτράν! Το μιντιακό σύστημα που στηρίζει τη Ν.Δ. αποτελείται από τρία πρόσωπα»…
«Ενα μιντιακό λόμπι είναι που σας καθοδηγεί. Αυτοί είναι που σας δίνουν γραμμή»… «Ο Π. Καμμένος στοχοποιείται για να χτυπηθεί η κυβέρνηση, γιατί στο βάθος του αρρωστημένου τους μυαλού είναι να δημιουργήσουν συνθήκες αποσταθεροποίησης και να μην καταφέρει η κυβέρνηση να βγάλει τη χώρα από την κρίση».
Είναι ίσως η πρώτη φορά που πρωθυπουργός μετά το 1974 καταγγέλλει στη Βουλή με συγκεκριμένα ονόματα τη λειτουργία παραεξουσίας στις κρατικές δομές, δηλαδή την ύπαρξη παρακράτους μέσα στο κράτος, το οποίο σχεδιάζει και αποπειράται την ανατροπή της κυβέρνησης.
Στη μη αριστερή αντιπολίτευση επικρατεί σήμερα το πρωτοφανές καθεστώς της αφανούς αρχής. Συστηματικά ΜΜΕ, εφοπλισμός, κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα και ποδόσφαιρο συγκροτούν το σύγχρονο σχήμα του ελληνικού κατεστημένου. «Παράγοντες» του χώρου υπερβαίνουν ακυρώνοντας τις φιλικές τους «ηγεσίες» και προβαίνουν απροκάλυπτα σε οξύτατες αντιπολιτευτικές προς την κυβέρνηση δηλώσεις. Προσοχή, γιατί οποιαδήποτε ενδεχομένως μεταβολή στους συσχετισμούς στο εκλογικό σώμα και συνακόλουθα στη Βουλή είναι «ικανή» να μεταφέρει το καθεστώς αυτό της αφανούς αρχής στην εκτελεστική και στις άλλες «συνταγματικές» εξουσίες.
Και πάλι στο προσκήνιο αδυσώπητη και αδιαφιλονίκητη, κατά Κάτρη, η στρατηγική και του σύγχρονου ελληνικού κατεστημένου για τη διατήρηση των λαβών της εξουσίας, πρωτίστως επειδή «κορυφαίοι» του χώρου διακρίνουν πλέον ευκρινώς τις παρυφές των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών.
Ας πάμε πάλι λίγο πίσω, αφού αποδεικνύεται συντομότατη η γραμμή η συνδέουσα τις διάφορες φάσεις της μεταπολεμικής ελληνικής ιστορίας. Από ποιους χώρους κυρίως προήλθαν οι «υπουργοί» και τα λοιπά στελέχη του στρατιωτικού καθεστώτος 1967 – 1974;
Από τις ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες στήριξαν τις βασιλικές βλέψεις της χούντας των στρατηγών και τελικά τη χούντα των συνταγματαρχών.
Από τις ανώτατες βαθμίδες της δικαστικής εξουσίας. Η επονομαζόμενη και δικαστική χούντα.
Από το διπλωματικό σώμα. Πάντοτε στο υπουργείο Εξωτερικών ενδημούσε ακροδεξιά φράξια.
Από τον πανεπιστημιακό χώρο. Εκεί δηλαδή που συνέβη η πλέον δραστική κάθαρση μετά το 1974.
Αν αναφέρομαι σε αυτούς τους χώρους, το κάνω γιατί εκεί ιστορικά εμφανίζονται οι παραφυάδες του πολιτικού συστήματος, οι παραεξουσίες μέσα στο κράτος, οι οποίες αποσκοπούν στον στραγγαλισμό και την κατάργησή του.
Αντιμετώπιση; Βαθιά θεσμική αλλαγή με όχημα τη συνταγματική αναθεώρηση. Διεύρυνση της λαϊκής κυριαρχίας με θεσμούς άμεσης δημοκρατίας. Δηλαδή λαός ικανός να αμύνεται και να νικάει.
* ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου
