efsyn.gr , Πέτρος Μανταίος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Απ’ τ’ αγαθά σου ανθρωπότητα, που τόσο είχα ποθήσει, δε ζητώ πια τίποτα. Δεν έχω ανάγκη πια από τίποτα δικό σου! Σαν έν’ αγρίμι θα ζήσω, όσο αντέξω…

Ενας μακρύς μονόλογος για την κρίση, που τη ζούμε και μας καθορίζει, πιο συχνά μας σπρώχνει σε αδιέξοδα. «Κρίσις», εκ βαθέων μυθιστόρημα οργής, στα όρια της απόγνωσης, του Αρκάδιου Λευκού (Κωνσταντίνος Κωστουλάκης), πρώτη έκδοση Θεσσαλονίκη 1934, δεύτερη Αθήνα 1956, τρίτη, επίσης Αθήνα, Φαρφουλάς 2013. Δραματοποιημένο τώρα, με τον τίτλο «Εξόριστοι εις τας Αθήνας», από θεατρική ομάδα και για λίγες παραστάσεις, μέχρι 30 Δεκεμβρίου, στο θέατρο «Rabbithole», Γερμανικού 20, Μεταξουργείο.

Σκηνοθεσία Ορέστης Τάτσης, σκηνικά/ένδυση Κωνσταντίνος Ζαμάνης, μουσική Πέτρος Μάλαμας. Παίζουν: Ναταλία Στυλιανού, Στάθης Κόκκορης. Νέοι άνθρωποι, εκ του περισσεύματος ψυχής που λέμε. Με κέφι που το δείχνουν. Συναίσθηση (χρόνου, συνθηκών, συγκρίσεων) που την έχουν. Αποψη, για τη ζωή και τις δυσκολίες της, την Τέχνη και τις δικές της δυσκολίες. Την έχουν και αυτήν. Δεν την επιδεικνύουν. Την εκφράζουν. Με την απαιτούμενη λιτότητα.

Για κρίση άλλωστε πρόκειται. Κρίση εσωτερική και επιβίωσης. Ή επιβίωσης που οδηγεί στην εσωτερική και στα όρια της απόγνωσης, και φέρνει τον ήρωα του «μονολόγου», έναν σχεδόν απρόσωπο καθημερινό άνθρωπο, από την κοινωνία των ανθρώπων στη μοναξιά των αγριμιών, και τον συγγραφέα, τον αφανή, πλην συνεχώς παρόντα, πρωταγωνιστή, Αρκάδιο Λευκό, σε κατάδειξη γραφής ίσως προδρομικής στην εποχή της (1934) που άνετα, αλίμονο, προβάλλεται στην εποχή μας.

Λες και δεν άλλαξε τίποτα από τότε: Παγκόσμιος Πόλεμος, δύο δικτατορίες, Εμφύλιος. Κρίσις τότε, κρίση σήμερα. Λες και όλα δεν είναι παρά διακυμάνσεις της κρίσης, με μικροδιαστήματα ωρίμανσης της επόμενης κρίσης…