Το Βερολίνο θυμίζει… Ρώμη

Η πρώτη διαπίστωση είναι σχετικά εύκολη, σχεδόν κοινότοπη: Η Γερμανία, με την πρωτόγνωρη πολιτική της αστάθεια, θυμίζει το πολιτικό τοπίο της Ιταλίας.

Μετά από δύο μήνες διαπραγματεύσεων, ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι οι Γερμανοί μπορεί να κληθούν και πάλι στις κάλπες, λόγω του ότι – κυρίως – οι Φιλελεύθεροι δεν αποδέχθηκαν τους όρους που είχαν θέσει οι Πράσινοι για το μεταναστευτικό.

Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που πολλοί φοβούνται ότι μπορεί να συμβεί και στην Ιταλία (για πολλοστή, βέβαια, φορά), μετά τις εκλογές της ερχόμενης άνοιξης.

Είναι γεγονός πως σε ό,τι αφορά τη Γερμανία πολλοί αναλυτές έπεσαν εντυπωσιακά έξω, αφού μέχρι και την παραμονή των εκλογών του Σεπτεμβρίου επέμεναν ότι «τα όσα συμβαίνουν σχεδόν κατά κανόνα στη Ρώμη δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να τα ζήσουν στο Βερολίνο, όπου υπάρχει μία άλλη πολιτική κουλτούρα, με κύριο σημείο αναφοράς τη σταθερότητα και το αίσθημα ευθύνης».

Ολα δείχνουν, όμως, ότι αυτή τη φορά όλοι όσοι εκθειάζουν τη βορειοευρωπαϊκή ψυχραιμία και πολιτική ενόραση μπορεί να διαψευσθούν.

Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των προσπαθειών της κυρίας Μέρκελ αποτελούν προειδοποίηση και για όσους, στη μεσογειακή Ιταλία, μπορεί να πιστεύουν ότι οι απαιτήσεις και οι πιεστικές παρεμβάσεις της Ευρώπης έχουν κάνει, εκ των πραγμάτων, την πολιτική αστάθεια παρελθόν.

Διότι από τη μία ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι προσπαθεί να κατέβει στις εκλογές, σε τέσσερις ή πέντε μήνες, συμμαχώντας με τη Λέγκα του Βορρά αλλά και το ακροδεξιό κόμμα των Αδελφών της Ιταλίας.

Με δύο πολιτικά κόμματα, δηλαδή, που έχουν ακραίες θέσεις σε ό,τι αφορά το μεταναστευτικό και θεωρούν αρνητική τη στάση της Ευρώπης στα κύρια πολιτικά ζητήματα της εποχής μας.

Και από την άλλη, ο πρώην καβαλιέρε παρουσιάζεται ως νέος, ισχυρός εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στην Ιταλία, με θέσεις σαφώς μετριοπαθέστερες.

Το «καμπανάκι», βεβαίως, χτυπά και για την Κεντροαριστερά, στην οποία, όπως όλα δείχνουν, ο Ματέο Ρέντσι θα προσπαθήσει να συμμαχήσει με τους ριζοσπάστες (επικριτές, κατά παράδοση, της Καθολικής Εκκλησίας) αλλά και με το καθολικό, κεντρώο κόμμα του υπουργού Εξωτερικών Αντζελίνο Αλφάνο. Σαν να λέμε το άσπρο και το μαύρο.

Η πολιτική αστάθεια της Γερμανίας θα έπρεπε να βοηθήσει τους Ιταλούς πολιτικούς να σκεφθούν λίγο πιο ρεαλιστικά, όσο και υπεύθυνα, το άμεσο μέλλον της χώρας. Το τι θα συμβεί, βέβαια, στο τέλος, είναι άλλη ιστορία…