Ματωμένα γενέθλια!

Ματωμένα γενέθλια φέτος για τον Παναθηναϊκό, που συμπληρώνει 110 χρόνια ιστορικής διαδρομής, με αβέβαιο όμως το μέλλον του και χωρίς να βλέπει έστω και κάποιο αμυδρό φως στην… άκρη του τούνελ, στο οποίο τον οδήγησαν η εγκληματική αδιαφορία και τα ασυγχώρητα λάθη δικών του ανθρώπων που κλήθηκαν να του εξασφαλίσουν την ανάλογη ένδοξη συνέχεια και τον έριξαν πάνω στα βράχια…

Εκείνο όμως που τρομάζει περισσότερο τους φίλους του «τριφυλλιού» είναι η… εκκωφαντική σιωπή όλων εκείνων που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να συστρατευτούν σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες για τη σωτηρία του, αναλογιζόμενοι τις ευθύνες τους και τη βαριά κληρονομιά ενός από τους σημαντικότερους «πυλώνες» του ελληνικού ποδοσφαίρου, το οποίο τίμησε κατ’ επανάληψη, φτάνοντας μέχρι και το Εβερεστ της ποδοσφαιρικής Ευρώπης, άλλες δύο φορές στους ημιτελικούς της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης επί συλλογικού επιπέδου και αποτελώντας τη βάση ποδοσφαιρικού θαύματος του 2004 που διαφήμισε την ποδοσφαιρική Ελλάδα στα πέρατα του πλανήτη.

Ο Αλαφούζος, που εμφανίστηκε ως σωτήρας σε μια πολύ δύσκολη καμπή της «πράσινης» ιστορίας, ήταν εκείνος τελικά που άφησε ακυβέρνητο το σκάφος μεσοπέλαγα και εν μέσω σφοδρότατης θαλασσοταραχής με όλα όσα ακολούθησαν.

● Τα «ασημικά» (Μπεργκ, Ζέκα, Καρέλης, Κλωναρίδης κ.ά.) μιας ομάδας που στεκόταν στα πόδια της και έδινε υποσχέσεις μελλοντικής ανάκαμψης, ξεπουλήθηκαν έναντι… πινακίου φακής και χωρίς το επάρατο χρέος να μειώνεται στο ελάχιστο.

● Ενα χρέος, που ποτέ κανείς δεν έμαθε ποιο πραγματικά ήταν και ποιο είναι σήμερα και εν ονόματι του οποίου ξεκίνησε η μεγάλη κατρακύλα! Οι θεωρίες που αναπτύχθηκαν είναι πολλές, αλλά κανένας δεν ξεκαθάρισε τι άφησε η διοίκηση Γόντικα στον πολυμετοχικό ΠΑΟ, τι παρέλαβε ο Αλαφούζος και γιατί σήμερα και με διαλυμένη ουσιαστικά την άλλοτε κραταιή ομάδα το χρέος δεν λέει να υποχωρήσει.

● Πυκνό μυστήριο όμως εξακολουθεί να καλύπτει και το θέμα του πλειοψηφικού πακέτου των «πράσινων» μετοχών αλλά και το γιατί ο Γιάννης Αλαφούζος προτίμησε τον ρόλο του «αόρατου» μεγαλομετόχου, δεχόμενος να παραμείνει ως απλό μέλος στο Δ.Σ. της ΠΑΕ.

Οι φόβοι της ΝOVA

Οι αναταράξεις από το γκρέμισμα του Παναθηναϊκού αγγίζουν ολόκληρο το ποδοσφαιρικό μας οικοδόμημα και δεν είναι άσχετοι οι φόβοι και οι ανησυχίες της ΝΟVA που προσπαθεί με όσες δυνάμεις διαθέτει να το αποτρέψει, γνωρίζοντας καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον τις επιπτώσεις που θα υπάρξουν για το προϊόν της σε περίπτωση που οι «πράσινοι» κατρακυλήσουν στις πιο κάτω κατηγορίες.

◾ Οι άλλες μεγάλες ομάδες (ΑΕΚ, Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ), η μία μετά την άλλη, εκδηλώνουν τον σεβασμό τους απέναντι στον Παναθηναϊκό και το δράμα που βιώνει, αρνούμενες να δεχτούν παίκτες του μετά από προσφυγές τους.

◾ Ο υφυπουργός Αθλητισμού Γ. Βασιλειάδης έχει δηλώσει ότι η πολιτεία, αναγνωρίζοντας την προσφορά του ιστορικού συλλόγου στο ελληνικό ποδόσφαιρο, θέλει να τον βοηθήσει να αποκτήσει δικό του γήπεδο ως βασική προϋπόθεση για την επαναφορά του στην κανονικότητα, αλλά δεν γνωρίζει με ποιους πρέπει να μιλήσει.

◾ Τις τύχες του Παναθηναϊκού σε τούτη την κρίσιμη καμπή της ιστορίας του και μέσα σ’ ένα ομιχλώδες ιδιοκτησιακό καθεστώς χειρίζεται ο παλαίμαχος άσος Βασίλης Κωνσταντίνου με την ιδιότητα του προέδρου της ΠΑΕ, αλλά χωρίς την απαιτούμενη οικονομική επιφάνεια και την ανάλογη πείρα. Μαζί του και σε καθημερινή βάση οι κ. Τομαζάτος και Σιωπήλης, προφανώς με διοικητικές ικανότητες, όμως… αγνώστων λοιπών (ποδοσφαιρικών) στοιχείων. Και οι τρεις βρίσκονται ανάμεσα σε συμπληγάδες πέτρες, με τις προσφυγές να πέφτουν σαν το χαλάζι και χωρίς να γνωρίζουν τις εξελίξεις της κάθε επόμενης ημέρας.

Το DNA του διχασμού

Σ’ αυτό το τόσο ομιχλώδες τοπίο φάνηκε μια αχτίδα ελπίδας με την πρωτοβουλία ενός επίλεκτου φίλου του Παναθηναϊκού, του επιτυχημένου και σοβαρού (όπως λέγεται) επιχειρηματία Σπύρου Θεοδωρόπουλου να παρουσιάσει ένα πλάνο «στήριξης» του συλλόγου σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές.

Ομως η εν λόγω πρωτοβουλία είχε άδοξο τέλος και… εξαφανίστηκε σχεδόν άμα τη εμφανίσει της και χωρίς να μπορεί να εκτιμηθεί κατά πόσο πραγματικά θα ήταν σε θέση να δώσει κάποιες ανάσες στο πρόβλημα επιβίωσης του Παναθηναϊκού ή θα αποτελούσε ακόμη μία από τις πολλές κινήσεις εντυπωσιασμού που είχαν προηγηθεί και χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία, πάντως, και ανεξάρτητα από την έκβασή της, ανέδειξε μία από τις μεγάλες παθογένειες που ταλαιπωρούν τον «πράσινο» οργανισμό από τη σύστασή του και δεν είναι άσχετες με τις κατά καιρούς απίστευτες ταλαιπωρίες που έχει περάσει.

Από τότε που διαλύθηκε η θρυλική ομάδα του Αγγελου Μεσσάρη μετά το ιστορικό 8-2 επί του Ολυμπιακού, με τον «Κρόιφ» της εποχής, κατά τον δημοσιογράφο και μέλος του ΠΑΟ Νίκο Γκούμα, που τον πρόλαβε να σταματάει το ποδόσφαιρο στον κολοφώνα της δόξας του και σε ηλικία μόλις 24 χρόνων, να ιδρύονται τα «πράσινα πουλιά» στα οποία… μετακόμισε η μισή ομάδα του 8-2, διαγράφτηκε ο ιδρυτής του ιστορικού συλλόγου Γιώργος Καλαφάτης και ακολούθησε μια ολόκληρη 20ετία πλήρους απαξίωσης του Παναθηναϊκού.

Μεταπολεμικά υπήρξαν πολλές ακόμη τέτοιες τρικυμιώδεις καταστάσεις που ταρακούνησαν το «πράσινο» σκάφος, με κυριότερες την περιβόητη ανανέωση, αμέσως μετά την κατάκτηση του αήττητου πρωταθλήματος του ‘63, και που είχε αποτέλεσμα την απομάκρυνση από την ομάδα του «τριφυλλιού» ποδοσφαιρικών κολοσσών, όπως ο Τάκης Λουκανίδης, ο Ανδρέας Παπαεμμανουήλ κ.ά. και τη θύελλα που ξέσπασε για το πόσο κόστισε η ομάδα της πολυμετοχικότητας κι αν άξιζαν τα λεφτά που δόθηκαν για την απόκτηση παγκόσμιων άσων του ποδοσφαίρου, όπως ο Τζιμπρίλ Σισέ, ο εν ενεργεία τότε αρχηγός της Εθνικής Βραζιλίας, διάσημος Ζιλμπέρτο Σίλβα, ο Κατσουράνης, ο Λέτο και όσοι πρωταγωνίστησαν στην κατάκτηση του τελευταίου νταμπλ στην «πράσινη» ιστορία.

Τελικά η πολυμετοχικότητα διαλύθηκε εν μέσω σφοδρών αντιθέσεων και αλληλοκατηγοριών και με την εσωστρέφεια να χτυπάει κόκκινο για να ακολουθήσει το σημερινό κατάντημα του ένδοξου συλλόγου μετά την αιφνιδιαστική αποχώρηση του Γιάννη Αλαφούζου και ό,τι είχε αφήσει πίσω του ο περιβόητος Στραματσόνι…

Ο επίλογος πάντως της αποτυχημένης κίνησης του Σπ. Θεοδωρόπουλου, που είχε καλέσει τους παλαίμαχους να βγουν μπροστά και να αποτελέσουν «κράχτες» για την προσέλκυση των φιλάθλων και του δικού τους οβολού, στην προσπάθεια στήριξης του συλλόγου σ’ αυτές τις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας του, γράφτηκε μέσα σ’ ένα κλίμα γενικότερης καχυποψίας για τις πραγματικές διαθέσεις των βετεράνων του συλλόγου και ανέδειξε το βαθύ χάσμα που υπάρχει ανάμεσα σε δύο «πράσινες» γενιές.

● Εκείνης του Γουέμπλεϊ και του αήττητου πρωταθλήματος, τους θεωρούμενους «φτωχούς» ερασιτέχνες (Τζουνάκος, Θεοφάνης, Δομάζος, Αντωνιάδης, Κωνσταντίνου, Ροκίδης κ.ά.) κατά την άλλη πλευρά, που προσπάθησαν να επωφεληθούν και να έχουν τον πρώτο λόγο στην τόσο φιλόδοξη προσπάθεια.

● Και της γενιάς που αποτέλεσε τη βάση της Εθνικής του «χρυσοφόρου» 2004 (Σεϊταρίδης, Καραγκούνης, Μπασινάς, Γκούμας κ.ά.) με τα παχιά επαγγελματικά συμβόλαια και που, κατά την… αντίπαλη πλευρά, σνομπάρισε τη σχετική πρωτοβουλία, όπως σνομπάρει και τον Σύνδεσμο των παλαιμάχων του συλλόγου, θεωρώντας υποτιμητική τη συμμετοχή τους ακόμη και σε αγώνες φιλανθρωπικού χαρακτήρα στους οποίους οι «πράσινοι» εκπροσωπούνται από… 60ρηδες και 70ηδες, με συνέπεια το μεν πνεύμα να είναι πρόθυμο αλλά τα πόδια να βαραίνουν από τις πολλές δεκαετίες και να τσαλακώνεται το γόητρο και η υστεροφημία του συλλόγου.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες οι φίλοι του Παναθηναϊκού αναλογίζονται αν θα υπάρξει… από μηχανής θεός για την ομάδα τους που κουβαλάει με υπερηφάνεια την Κιβωτό της υπεραιωνόβιας ιστορίας της και αν ποτέ έχει την τύχη ν’ αντικρίσει κι εκείνη το δικό της Αραράτ…