«Τον ‘‘παππού’’ τον αποχαιρέτησαν όλοι ως δημοσιογράφο κι αυτό θα του άρεσε πολύ. Γιατί αν και βρέθηκε στον πυρήνα της εξουσίας, δεν έγινε άνθρωπος του κράτους. Παρέμεινε άνθρωπος της ενημέρωσης και της επικοινωνίας».
Η διαπίστωση του Γιάννη Αλμπάνη, εκ των στενών φίλων του Θοδωρή Μιχόπουλου, κατά την ανάγνωση των επικηδείων επιβεβαίωσε αυτό που αντίκρισαν όλοι όσοι βρέθηκαν χτες στο Α’ Νεκροταφείο: ένα πλήθος δημοσιογράφων, στελεχών μέσων ενημέρωσης και πολιτικών, προερχόμενοι από ολόκληρο το πολιτικό και δημοσιογραφικό φάσμα, κατέκλυσε τον χώρο για να αποχαιρετήσει έναν άνθρωπο που άφησε το στίγμα του στον χώρο της ενημέρωσης.
Εκεί βρέθηκαν όλοι: από τον έκδηλα συγκινημένο πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, και σχεδόν ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο και τους κορυφαίους του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι πρώην στελέχη του κόμματος που αποχώρησαν. Ολοι τους ξαναβρέθηκαν να συνομιλούν με οικειότητα. Από διευθυντές εφημερίδων και τηλεοπτικών σταθμών, που έζησαν και «αντιμετώπισαν» τον Μιχόπουλο σε όλες τις επαγγελματικές και στελεχικές περιόδους του, μέχρι δημοσιογράφους που τους καθοδήγησε, τους «έτρεξε» και τελικά τους ανέδειξε.
«Ηταν και γυναίκες, και φράγκα, και κεράσματα, και ξενύχτια, και διαρκής πλάκα, και να περνάει πάντα το δικό του, και συντροφικός, και να συμβουλεύσει τους νεότερους συναδέλφους, και ‘‘Gagarin’’, και Μαξίμου, και Εξάρχεια, και Αντ1, κι ‘‘Εποχή’’, και όλο παραιτιόταν και όλο έμενε, και τα πάντα όλα. Ταυτοχρόνως όλα, πράγμα που δημιουργούσε γοητεία, αλλά δεν διευκόλυνε τη συνεννόηση. Πάνω απ’ όλα όμως ο ‘‘παππούς’’ ήταν αυτή η λύσσα για τη ζωή» ανέφερε ο Γιάννης Αλμπάνης.
Μοναδική ικανότητα
Εργαζόμενοι ή στελέχη μέσων ενημέρωσης ήρθαν σε επαφή με τον εκρηκτικό του χαρακτήρα και τη μοναδική του ικανότητα να διαχειρίζεται ανθρώπους και καταστάσεις.
Ο Κώστας Σπυρόπουλος, συνεργάτης σε διάφορες περιόδους του Θοδωρή Μιχόπουλου σε μέσα ενημέρωσης, υπενθύμισε πως η οικειότητα που είχε με όλους τους εργαζόμενους αντικατοπτριζόταν σε κάτι απλό και καθημερινό: από το γεγονός πως δίπλα στο όνομα και στο επώνυμό του οι συνεργάτες του του «κολλούσαν» και από ένα παρατσούκλι.
Αναφερόμενος δε στον χαρακτηριστικό και αντιφατικό τρόπο με τον οποίο μιλούσε στους συναδέλφους του, σημείωσε ότι τα λόγια του Μιχόπουλου δεν ήταν «βλαστήμιες ούτε προσβολές. Ηταν μια σύνθεση οικειότητας και παρακίνησης ενορχηστρωμένη στην παρτιτούρα της λαϊκότητας και της πιάτσας, που δήλωναν μια στράτευση σε ιδέες και μια στάση ζωής. Κάθε ανάθεση θέματος είχε έναν πρόλογο γλυκό, που έμοιαζε με φλερτ, αδιάφορα αν μιλούσε σε άντρες ή γυναίκες».
«Κάθε φορά που πηγαίναμε σε ένα κανάλι με εντυπωσίαζε η αγάπη και ο σεβασμός με τον οποίο αντιμετωπιζόταν από τον καφετζή μέχρι τον διευθυντή ειδήσεων» είπε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο υπουργός Οικονομικών που συνεργαζόταν μαζί του μέχρι το ξαφνικό τέλος της ζωής του. Ηταν πολυσχιδής ο Θοδωρής.
Δημοσιογράφος με σαφή άποψη για το αντικείμενο της δουλειάς, αλλά και πολιτικό ον, με στρατηγική σκέψη και έφεση να υπολογίζει τι αποτελεί βασικό ζητούμενο για την κοινωνία. «Είχε το δικαίωμα να μας τραβάει το αυτί, γιατί πρώτο από όλα τραβούσε το δικό του» ανέφερε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, που συμπλήρωσε όμως πως «ήταν και ένας άνθρωπος με βαθιά αριστερή συνείδηση και πρακτική, και ριζοσπάστης και ρεαλιστής» και πως «τον ενοχλούσε η έλλειψη συλλογικότητας στην πολιτική της Αριστεράς». Αλλά και πως «ως φίλος και σύντροφος πρόσεχε πιο πολύ τους άλλους παρά τον εαυτό του».
«Ο Θοδωρής ήταν ταγμένος στο χρέος. Δεν ανήκε σε τζάκι, δημιούργησε ο ίδιος τον μύθο του με πολύ μόχθο και ευαισθησία» ανέφερε ο Σταύρος Καπάκος, γενικός γραμματέας της ΕΣΗΕΑ και συνοδοιπόρος του Θοδωρή Μιχόπουλου σε διάφορα μετερίζια.
Στον άγρια ανταγωνιστικό χώρο των «μαγαζιών» της δημοσιογραφίας ήταν δηλαδή, εκτός από αγαπητός και αυτοδημιούργητος, «άνθρωπος της προσφοράς, έδινε χωρίς να ζητά ανταπόδοση».
«Ενας από εμάς»
«Ακόμη κι όταν κάποιοι αμετροεπείς τον πλήγωναν, συνέχιζε να προσφέρει» ανέφερε ο Σταύρος Καπάκος. Συνόψισε άλλωστε την προσωπικότητά του στη φράση «ήσουν ένας από εμάς, έφυγες όρθιος, κέρδισες με το σπαθί σου την αναγνώριση, άφησες αποτύπωμα στη δημοσιογραφία, την Αριστερά και τον δημόσιο βίο. Ενα καλό όνομα, μιαν υπόληψη».
Η συνεισφορά του πάντως δεν εξαντλήθηκε μόνο σε ισχυρά μέσα ενημέρωσης, στα οποία καθιέρωσε ουκ ολίγα τηλεοπτικά πρόσωπα και μεθόδους. Ο Μιχόπουλος παρέμενε πάντοτε ενεργός στον χώρο της αριστερής δημοσιογραφίας και αρθρογραφίας.
«Βρεθήκαμε σε μια εφημερίδα μικρή να επιχειρούμε σε πείσμα των καιρών να αποδείξουμε το 1990 -με την κατάρρευση του ονείρου της Σοβιετικής Ενωσης- ότι δεν κατέρρεαν τα σύνορα μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς» ανέφερε ο Μπάμπης Γεωργούλας, ιστορικό στέλεχος της ανανεωτικής Αριστεράς και εκ των ιδρυτών της εφημερίδας «Εποχή».
Ο Θοδωρής Μιχόπουλος, ο «Μιχό», ετάφη πολύ κοντά στον Νίκο Εγγονόπουλο και τον Μπάμπη Δρακόπουλο. Οσοι τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε είμαστε βέβαιοι ότι και τώρα θα είναι ανήσυχος. Οπως έκανε στη δουλειά του, θα ζητά από τον πρώτο περισσότερη σαφήνεια. Και από τον δεύτερο, περισσότερη ριζοσπαστικότητα.
■ Η «Εφ.Συν.» κατόπιν παράκλησης της οικογένειάς του αντί στεφάνου κατέθεσε στο ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας το ποσό των 150 ευρώ στη μνήμη του.
