Μια παραίτηση με στοιχεία λεξιλαγνείας

Αλλιώς, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Με εναρκτήριο το «Ερίδματε πρωθυπουργέ και σύντροφε…» και ακροτελεύτιο το «…η οποία διευκολύνει, ως εικός, την κυβερνητική αλληλεγγύη και, συνάμφω, το πολιτικόν μου αυτεξούσιον», επί της παραιτήσεως Ζουράρι εκ του υφυπουργείου Παιδείας.

Για την ονοματοδοσία της ΠΓΔΜ. Για τους Τσάμηδες της Αλβανίας και πού χωράνε στα βιβλία της Γεωγραφίας ή της Ιστορίας· αν θα μείνουν εκεί που είναι ή θα κατηφορίσουν νοτιότερα. Για διαφωνία του με βουλευτή του κόμματός του (ΑΝ.ΕΛΛ.). Για κάποια διάφορα που είπε στο ραδιόφωνο και που προσέβαλαν τους οπαδούς του ποδοσφαιρικού Αρη ή του Ολυμπιακού. Για το καθένα ξεχωριστά είτε για όλα μαζί, συναμφότερα και αυτεπίστροφα, για να χρησιμοποιήσω δύο λέξεις αγαπητές του (ή αγαπητικές του, με την επίσης δική του θρησκευτική, επί νεοορθοδοξίας, ορολογία ή ορθολογία).

Ετσι για να πλουταίνουμε το καθ’ ημάς λεξιλόγιο επί των χαλεπών, ου μην αλλά και πληκτικών, ημερών μας του ράβε-ξήλωνε δουλειά να μη μας λείπει. Καθώς και το «ερίδματε» (ερίδματος: ακατάβλητος, ακαταπόνητος και άλλα παρεμφερή, έως κολακευτικά για τον πρωθυπουργό και αποδέκτη της παραιτήσεως· όπως λέμε: παραιτούμαι μετ’ επαίνων) και το «συνάμφω» (ομού και τα δύο, συναμφότερα επίσης) είναι λέξεις που υπάρχουν στα ελληνικά λεξικά παλαιόθεν. Το πρώτο από εποχής τουλάχιστον του Αισχύλου· όχι και τόσο κολακευτικό τότε· μάλλον ο φίλερις, ο καβγατζής.

Το δεύτερο ηλικίας κατά τι μεταγενέστερης· ελληνιστικής αν δεν κάνω λάθος. Που τις έβγαλε ο Ζουράρις περίπου από τη ναφθαλίνη, να γαρνίρει επιτηδείως (ομολογουμένως έχει αυτή τη γλωσσική δεξιότητα, ομοίως και λογοπαικτική διάθεση) την επιστολή της παραιτήσεώς του. Κατά το γνωστό παροιμιώδες: ψωμί δεν έχουμε, δώσ’ του ρεπανάκια για την όρεξη…