Μπορεί η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου να στηρίζεται στην καλή αμυντική της λειτουργία, από τη στιγμή μάλιστα οι βασικοί της στόπερ παίζουν στα προηγμένα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (στη Γερμανία οι Παπασταθόπουλος, Κυριάκος Παπαδόπουλος και Ρέτσος, στην Ιταλία ο Μανωλάς), ωστόσο το πρόβλημα στην επίθεση παραμένει σχεδόν άλυτο.
Μόνον ο Κώστας Μήτρογλου υπάρχει για τη θέση του σέντερ φορ και τώρα πια που βρίσκεται στη φάση της περιπέτειας, καθώς μετά την Μπενφίκα αναζητά τον βηματισμό του στη Μαρσέιγ, τότε η υπόθεση του γκολ παραμένει η πιο δύσκολη αποστολή για μια ομάδα που έτσι κι αλλιώς έχει μάθει να παίζει καλύτερα στο δικό της μισό γήπεδο.
Στις επιλογές του Μίχαελ Σκίμπε υπάρχουν και οι επίσης «ξενιτεμένοι» Βέλλιος (Νότιγχαμ Φόρεστ) και Διαμαντάκος (Μπόχουμ), οι οποίοι όμως δεν έχουν πολύ χρόνο συμμετοχής, με αποτέλεσμα οι εναλλακτικές του Γερμανού ομοσπονδιακού να περιορίζονται στο ελάχιστο.
Και στο πρωτάθλημα οι πρώτοι σκόρερ είναι όλοι ξένοι, ο Ανσαριφάρντ, ο Κόντε, ο Πρίγιοβιτς, ο Λιβάγια, ενώ ούτε οι ομάδες που παραδοσιακά αποτελούν τα εργοστάσια παραγωγής παικτών, όπως ο Πανιώνιος, η Ξάνθη και ο Ατρόμητος, δεν έχουν Έλληνες παίκτες από τη μέση και μπροστά.
Κάποια… υποψία προπτικής για τη θέση στο «9» αποτελούν οι περιπτώσεις των Κουλούρη στον ΠΑΟΚ, Γιακουμάκη στην ΑΕΚ και Πίσπα στον Παναθηναϊκό, όμως όλοι τους είναι σαφές ότι θα χρειαστεί να διανύσουν μεγάλη διαδρομή μέχρι να φτάσουν στο επιθυμητό επίπεδο.
Μέχρι τότε το ελληνικό ποδόσφαιρο θα εξακολουθεί να εισάγει και τα γκολ και θα αναζητά ένα «θαύμα» για να του δώσει τη λύση στην εθνική ομάδα, όσο οι ισχυροί- κυρίως- σύλλογοι δεν φροντίζουν να ανακαλύψουν και να επενδύσουν σε έναν σέντερ φορ που να διαθέτει ελληνική ταυτότητα!
