Ο ανταγωνισμός προφανώς και αποτελεί ένα από τα βασικά προαπαιτούμενα για να αποκτήσει ενδιαφέρον το ποδοσφαιρικό μας πρωτάθλημα και να γίνει πιο ελκυστικό για το κοινό, που αποτελεί την πελατεία του, όμως δεν φτάνει μόνον αυτός για να επιτευχθεί ο στόχος.
Στα προηγμένα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, η Μπαρτσελόνα, η Μπάγερν Μονάχου και η Μάντσεστερ Σίτι έχουν εξασφαλίσει σημαντικό προβάδισμα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι χάνουν από την αίγλη τους οι λίγκες της Ισπανίας, της Γερμανίας και της Αγγλίας.
Παίζει ρόλο και το επίπεδο των ομάδων που συμμετέχουν για αυτό και τα έσοδά τους, από τηλεοπτικά- και όχι μόνον- είναι πολλά περισσότερα από αυτά τα δικών μας-και να σκεφτεί κανείς ότι το συνδρομητικό σκέφτεται «νέο πρόγραμμα», με μειώσεις αποδοχών, στην περίπτωση που κάτι δεν θα πάει καλά με τον Παναθηναϊκό.
Ακόμη και χώρες που δεν έχουν δα και ιδιαίτερη παράδοση στο ποδόφαιρο, όπως η γειτονική Τουρκία αρχίζουν να μας αφήνουν κατά πολύ πίσω, αφού γίνονται οι επενδύσεις (όπως συμβαίνει και στο μπάσκετ) και κάπως έτσι η Μπεσίκτας τερμάτισε πρώτη στον όμιλό της στο Champions League.
Στην Ελλάδα η υψηλή φορολογία του 45% αποτελεί χωρίς καμία αμφιβολία ένα σημαντικό πρόβλημα στο να έρθουν παίκτες που μπορούν να ανεβάσουν το επίπεδο του δικού μας πρωταθλήματος όμως οι «ισχυροί» της Super League εξαντλούν την… ενέργειά τους στην αντιπαράθεση για τον ορισμό του διαιτητή που θα σφυρίξει την Κυριακή, αντί να βρούνε ένα κοινό πεδίο προτάσεων, ώστε να πάνε το άθλημα μπροστά.
Τόσες φορές τους έχουν καλέσει οι αρμόδιοι υπουργοί της κυβέρνησης, αλλά ανταπόκριση προς αυτήν την κατεύθυνση δεν υπήρχε και το αμέσως επόμενο ερώτημα που προκύπτει είναι μέχρι πότε θα προσφέρουν στο κοινό τους το «δώρο» που διαθέτει μεν ωραίο περιτύλιγμα αλλά στερείται περιεχομένου;
Γιατί το ποδόσφαιρο, ως άθλημα, συγκινεί τον περισσότερο κόσμο, όμως αν ρίξει κανείς μία ματιά και στη λίστα με τα εισιτήρια των διαγωνιζομένων ΠΑΕ, τότε θα καταλάβει ότι απαραίτητη προϋπόθεση είναι να υπάρχει και ποιότητα, πέρα από τον ανταγωνισμό.
-320x213.jpg)
