Γεγονότα που σημάδεψαν το 2017

Από τη στιγμή που ανέλαβε επίσημα ο Ντόναλντ Τραμπ την εξουσία τον Ιανουάριο της χρονιάς που φεύγει, πυροδοτεί τη μια κρίση μετά την άλλη.

Ξεσηκωμός στις ΗΠΑ ενάντια στην προεδρική εκλογή ενός χυδαίου φαλλοκράτη, μπουρλότο στη Μέση Ανατολή, διωγμοί μεταναστών και προσφύγων, μάχες στο Κογκρέσο, έρευνες του FBI κατά της ομάδας Τραμπ για τον ρωσικό «δάκτυλο», αιματηρά αδιέξοδα στο Ιράκ και τη Συρία, επικίνδυνες κόντρες με τη Βόρεια Κορέα.

Στην Ευρώπη το Brexit κυριαρχεί, αλλά και το Καταλανικό «ζήτημα», η εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία, η επανεκλογή της Α. Μέρκελ και φυσικά η συγκατοίκηση δεξιάς-ακροδεξιάς στην κυβέρνηση της Αυστρίας.

Ορκωμοσία Τραμπ

«Πρώτα η Αμερική» κι… ας χαλάσει ο κόσμος, γράφαμε τις προάλλες. Με αυτό το δόγμα εκλέχτηκε, με αυτό το δόγμα ορκίστηκε πρόεδρος των ΗΠΑ στις 20 Γενάρη.

Κι έκτοτε ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ασυγκράτητος, έχοντας βαλθεί να σαρώσει οτιδήποτε φέρει την υπογραφή του προκατόχου του -πρωτίστως το Obamacare και τη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Επιγραμματικά λοιπόν: στελέχωσε την κυβέρνηση και το επιτελείο του με ζάπλουτους διαπλεκόμενους, αφεντικά επιχειρηματικών κολοσσών, παλαίμαχους στρατιωτικούς και συγγενείς του.

Εφερε τα πάνω κάτω στην αμερικανική εξωτερική πολιτική. Επέβαλε απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ σε πολίτες συγκεκριμένων μουσουλμανικών χωρών.

Αύξησε δυσθεώρητα τις αμυντικές δαπάνες. Πέρασε από το Κογκρέσο σκανδαλώδεις μειώσεις φόρων για τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις (άρα και για τον εαυτό του).

Απέσυρε τις ΗΠΑ από την παγκόσμια συμφωνία για το κλίμα, αλλά και από διεθνείς συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου.

Απέλυσε τον διευθυντή του FBI, υπό το βάρος των ερευνών για ρωσικό «δάκτυλο» στην εκλογή του.

Κι όσο εντείνεται συνολικά η κατακραυγή, σφίγγει κι ο κλοιός γύρω από τον ίδιο και το περιβάλλον του, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει τις «καραμπόλες» που ίσως προκύψουν εναντίον του…

Ιερουσαλήμ

Και βάζει μπουρλότο στη Μέση Ανατολή, και απειλεί με τσαμπουκά σχεδόν τους πάντες. O «πρόεδρος του χάους», Ντόναλντ Τραμπ, το ‘πε και το ‘κανε: αναγνώρισε μονομερώς την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ και εξήγγειλε τη μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ από το Τελ Αβίβ, εξοργίζοντας τους Παλαιστίνιους και εν γένει τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο (αυτόκλητος «προστάτης» των οποίων εμφανίζεται ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν).

Η εμπρηστική απόφαση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και από τις χώρες της Δύσης.

Ομως ο Τραμπ «δεν μασάει» πουθενά και βγαίνει κι από πάνω: φοβερίζει πως θα διακόψει την αμερικανική χρηματοδότηση σε όσα κράτη-μέλη του ΟΗΕ ταχθούν υπέρ μη δεσμευτικού ψηφίσματος στη Γενική Συνέλευση του οργανισμού, που (αναμένεται να) απορρίπτει την αμερικανική αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Και γαία πυρί μειχθήτω…

Τουρκία

Τι να πρωτογράψουμε για το φετινό κεφάλαιο Ταγίπ Ερντογάν… Για την «επικαιροποίηση» της Συνθήκης της Λωζάννης;

Για το… απριλιανό δημοψήφισμα που ενέκρινε -οριακά- τις νέες προεδρικές του υπερεξουσίες;

Για τη ραγδαία επιδείνωση των σχέσεών του με Γερμανία και Ευρώπη, με αφορμή την προεκλογική εκστρατεία και τις συλλήψεις Ευρωπαίων στο πλαίσιο του αέναου πογκρόμ κατά «γκιουλενιστών» και «τρομοκρατών»;

Για τις νέες απειλές ακύρωσης του επίμαχου ευρωτουρκικού ντιλ για το προσφυγικό λόγω μη αποπληρωμής των συμφωνηθέντων;

Για τη μανία του να μπλοκάρει την ανάδυση κουρδικής κρατικής οντότητας στα τουρκο-συριακά σύνορα, την ώρα που διατηρεί στρατεύματα στη Βόρεια Συρία και έρχεται σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ εξαιτίας της (συγκυριακής) υποστήριξής τους στους Σύρους Κούρδους και του αιτήματος έκδοσης του «πραξικοπηματία» Φετουλάχ Γκιουλέν;

Για τον νέο γύρο καταγγελιών περί εμπλοκής του ίδιου και της οικογένειάς του σε σωρεία σκανδάλων διαφθοράς, ακόμα και σε παραβιάσεις των αμερικανικών κυρώσεων κατά του Ιράν;

Απομονωμένος διεθνώς, πλην αχαλίνωτος ο πρόεδρος της Τουρκίας.

Λιβύη

Ο πιτσιρικάς από το Μάλι επέζησε ναυαγίου ανοιχτά της άναρχης Λιβύης με τουλάχιστον 97 νεκρούς, συμπεριλαμβανομένης της μάνας του. Περισυνελέγη τον Απρίλιο από τη λιβυκή Ακτοφυλακή και μεταφέρθηκε σε κέντρο κράτησης στην Τρίπολη, προτού ξεκινήσει η βρόμικη αποστολή της αναχαίτισης των πλοιαρίων με πρόσφυγες και μετανάστες προκειμένου να μη διαπλέουν τη Μεσόγειο με προορισμό την Ευρώπη. Μια αποστολή με τις πλάτες της Ε.Ε., απόρροια σκοτεινών συμφωνιών της Ιταλίας το καλοκαίρι όχι απλώς με τις αρχές της Λιβύης αλλά με διακινητές και ένοπλες πολιτοφυλακές, που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία.

Παρότι ήταν καιρό γνωστά τα ανείπωτα δεινά που βιώνουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες εγκλωβισμένοι στη Λιβύη, η Ε.Ε. «συγκλονίστηκε» από τα σκλαβοπάζαρα Αφρικανών σε κέντρα κράτησης, μετά το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του CNN τον Νοέμβριο.

Η απανθρωπιά, η υποκρισία κι η συνενοχή της γι’ αυτά τα εγκλήματα στηλιτεύτηκαν από τον ΟΗΕ και τη Διεθνή Αμνηστία. Στον βρόντο…

Υεμένη

Κι άξαφνα φέτος όλοι «θυμήθηκαν» τη δύσμοιρη Υεμένη και τον εκεί πολύνεκρο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων μεταξύ σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας και σιιτικού Ιράν.

Κι αν στην Ελλάδα το θέμα ετέθη με αφορμή τα λεγόμενα «βλήματα Καμμένου», εγείροντας καυτά ερωτήματα για την ηθικότητα της πώλησης πυρομαχικών στο σκοταδιστικό καθεστώς του Ριάντ που βομβαρδίζει ανελέητα τον λαό της Υεμένης, το συνεχιζόμενο έγκλημα της ασύδοτης πώλησης υπερσύγχρονων όπλων από χώρες της Δύσης παραμένει εκκωφαντικά ατιμώρητο.

Κλιμακώνοντας την αντιπαράθεση με την Τεχεράνη, ο πανίσχυρος πρίγκιπας-διάδοχος του σαουδαραβικού θρόνου, Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν -εν χορώ με τις ΗΠΑ- την κατηγορεί ανοιχτά πως παρέχει όπλα στους σιίτες αντάρτες Χούτι, που ελέγχουν μεγάλο τμήμα της χώρας.

Οι δύο πρόσφατες εκτοξεύσεις πυραύλων των Χούτι κατά του Ριάντ και η δολοφονία του πρώην προέδρου της Υεμένης και μέχρι πρότινος συμμάχου τους, Αλί Αμπντάλα Σάλεχ, λόγω «προδοσίας» και στροφής του προς τη Σ. Αραβία, όξυναν κι άλλο την περιφερειακή διαμάχη.

Στη μέση πάντα εκατομμύρια άμαχοι που εκλιπαρούν για τρόφιμα και φάρμακα, αργοπεθαίνοντας απ’ τον λιμό και την επιδημία χολέρας λόγω του σαουδαραβικού αποκλεισμού.

Βόρεια Κορέα

Το πάτησε για τα καλά φέτος ο Κιμ Γιονγκ Ουν. Και το… κουμπί για δοκιμές διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων -καυχώμενος ότι μπορούν να πλήξουν τις ΗΠΑ- και το… γκάζι για περαιτέρω ανάπτυξη του πυρηνικού -αμυντικού θεωρητικά- προγράμματος της Βόρειας Κορέας, κόντρα στις νέες κυρώσεις του ΟΗΕ. Με «ολοκληρωτική καταστροφή» τον φοβέρισε ο Ντόναλντ Τραμπ.

Η ανταλλαγή απειλών -και προσβολών επιπέδου νηπιαγωγείου- με τον Αμερικανό πρόεδρο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και γραφική, αν δεν βρισκόταν κι εκείνος δυστυχώς στη θέση να πατήσει το «δικό του» κουμπί, με ό,τι ολέθριο θα μπορούσε αυτό να συνεπάγεται…

Γυναίκες

Κι αν η 20ή Γενάρη σήμανε την έναρξη της ανεκδιήγητης θητείας Τραμπ, η επομένη έφερε μεγαλειώδεις διαδηλώσεις γυναικών ενάντια στην προεδρική εκλογή ενός χυδαίου φαλλοκράτη, που είχε καταγραφεί το 2005 να κοκορεύεται -δήθεν εμπιστευτικά- σε δημοσιογράφο πως «αρπάζει απ’ το αιδοίο» (για να το παραφράσουμε κομψά) όποια θέλει, όποτε θέλει, επειδή είναι πλούσιος και διάσημος…

Το φθινόπωρο ξεκίνησε ο χείμαρρος καταγγελιών από γυναίκες για σεξουαλικές επιθέσεις από τον κινηματογραφικό παραγωγό, Χάρβεϊ Γουαϊνστάιν, κι άρχισε επιτέλους να διακρίνεται η κορυφή του παγόβουνου γι’ αυτό το παγκόσμιο -πλην διαχρονικά συγκαλυμμένο- κοινό μυστικό της συστηματικής σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης γυναικών στον κόσμο της εργασίας, της πολιτικής, των τεχνών – στην καθημερινότητα εν γένει.

Οψιμα έστω, η γυναικεία τόλμη άρχισε να σπάει το απόστημα.

Βρετανία

Ο,τι… Brexit ας κατεβάσει. Στις 29 Μαρτίου η κυβέρνηση της Τερέζα Μέι ενεργοποιεί το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας, δρομολογώντας την ιστορική και αχαρτογράφητη έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. Αιφνιδίως, στις 8 Ιουνίου η πρωθυπουργός προκηρύσσει εκλογές που γυρίζουν μπούμερανγκ, αφού της κοστίζουν την αυτοδυναμία των Τόρις.

Εγκλωβισμένη πλέον λόγω εσωκομματικής «σφαγής» για την έκβαση του Brexit και την πολιτική της επιβίωση, όσο και εξαιτίας της «ομηρίας» της από τους υπερσυντηρητικούς Βορειο-ιρλανδούς κοινοβουλευτικούς της εταίρους, η Μέι καταφέρνει τελευταία στιγμή τον Δεκέμβριο να συμφωνήσει επί της αρχής με την Ε.Ε. για τους όρους του «διαζυγίου».

Τα πιο δύσκολα, όμως, τώρα αρχίζουν.

Γερμανία

Τσα! Εδώ έμεινε και δεν λέει να φύγει απ’ την καγκελαρία, σε αντίθεση με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που εδέησε να μας αδειάσει τη γωνιά του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας.

Στραπατσαρισμένη πολιτικά, συγκριτικά με την προ γερμανικών εκλογών παντοδυναμία της, η Ανγκελα Μέρκελ πασχίζει να ξαναβρεί σανίδα κυβερνητικής σωτηρίας στους Σοσιαλδημοκράτες του Μάρτιν Σουλτς (ελλείψει εναλλακτικής), να κρατήσει ακροβατικές ισορροπίες με τους κομματικούς «αδερφούς» της, Βαυαρούς Χριστιανοκοινωνιστές και να αντιμετωπίσει τo ακροδεξιό AfD στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αν τελικά επαναληφθεί ο «μεγάλος συνασπισμός».

Ζόρικες οι πολιτικές εξισώσεις, πλείστα τα διακυβεύματα, σε Γερμανία και Ευρώπη.

Για να δούμε, θα της «βγει» -και πώς- η τέταρτη θητεία;

Μουσουλμάνοι Ροχίνγκια

Η Χανίντα Μπέγκουμ θρηνεί το βρέφος της, που πνίγηκε στη διάρκεια του μαζικού διάπλου προς το Μπανγκλαντές τον Σεπτέμβριο.

Το 2017 σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από την ανθρωπιστική τραγωδία περισσοτέρων των 650.000 μουσουλμάνων Ροχίνγκια, που άρχισαν να διαφεύγουν από τη Μιανμάρ τέλη Αυγούστου για να γλιτώσουν από το νέο αιματηρό πογκρόμ του στρατού και φανατικών βουδιστών.

Τουλάχιστον 6.700 εκτελέσεις Ροχίνγκια -συμπεριλαμβανομένων 730 παιδιών- μόνο τον πρώτο μήνα του βίαιου εκτοπισμού κατήγγειλαν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα.

Για εθνοκάθαρση κατηγόρησε ο ΟΗΕ την (ουσιαστικά στρατοκρατούμενη ακόμα) κυβέρνηση της Μιανμάρ, με την τυπικά επικεφαλής της, νομπελίστρια Ειρήνης Αούνγκ Σαν Σου Κι, να καταπίνει τη γλώσσα της μπροστά στα κατά συρροήν εγκλήματα.

Ούτε καν ο Πάπας Φραγκίσκος, που επισκέφτηκε την ασιατική χώρα, τόλμησε να ξεστομίσει την «απαγορευμένη» λέξη Ροχίνγκια.

Ιράκ- Συρία

Βαρύτατο φόρο αίματος χιλιάδων αμάχων επέφερε η ανακατάληψη περιοχών που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του «Ισλαμικού κράτους» σε Ιράκ και Συρία. Μοσούλη (φωτογραφία) και Ράκα απελευθερώθηκαν: η πρώτη από τον ιρακινό στρατό και σιιτικές πολιτοφυλακές, η δεύτερη από την αντικαθεστωτική κουρδο-αραβική συμμαχία SDF, με την υποστήριξη των ΗΠΑ.

Κι αν η κυβέρνηση του Ιράκ κήρυξε επίσημα τη νίκη επί του «Ι.Κ.» τον Δεκέμβριο, ο σχεδόν επταετής πόλεμος δι’ αντιπροσώπων στη Συρία εξακολουθεί να μαίνεται παρά τη μερική αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων, τα οποία μαζί με ιρανικές πολιτοφυλακές και άντρες της λιβανέζικης Χεζμπολάχ έγειραν την πλάστιγγα υπέρ του Μπασάρ αλ Ασαντ.

Οι μεσολαβητικές προσπάθειες για επίλυση του συριακού γόρδιου δεσμού απέβησαν άκαρπες, ενώ το «Ι.Κ.» -μέσω πρώην μαχητών και ριζοσπαστικοποιημένων υποστηρικτών του- συνεχίζει τις αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη και την υπόλοιπη υφήλιο.

Βενεζουέλα

Της… Βενεζουέλας έγινε φέτος. Η λύσσα της δεξιάς αντιπολίτευσης να ανατρέψει τον σοσιαλιστή πρόεδρο, Νικολάς Μαδούρο, οδήγησε σε νέο γύρο (τετράμηνων) αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, με απολογισμό πάνω από 120 νεκρούς και θύτες τις δυνάμεις ασφαλείας αλλά και ακροδεξιούς τραμπούκους.

Με μια αμφιλεγόμενη κίνηση-ματ, ο Μαδούρο προκήρυξε εκλογές για την ανάδειξη Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, που ανέλαβε τις εξουσίες της -ελεγχόμενης από την αντιπολίτευση- Βουλής.

Η κυβέρνηση Τραμπ επέβαλε νέα πακέτα κυρώσεων και η Βενεζουέλα κηρύχθηκε σε κατάσταση «επιλεκτικής χρεοκοπίας» από διεθνείς οίκους αξιολόγησης.

Παρά τις καταγγελίες για εμπλοκή Μαδούρο σε σκάνδαλα διαφθοράς, το κυβερνών κόμμα επικράτησε και στις περιφερειακές και στις δημοτικές εκλογές, ξεκινώντας διάλογο με μερίδα της αντιπολίτευσης για να εκτονωθεί κάπως η κρίση εν όψει και των προεδρικών εκλογών το 2018.

Γαλλία

Παρίσι, 14 Ιουλίου. Θριαμβευτής, ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, ηγείται πρώτη φορά της στρατιωτικής παρέλασης για την Ημέρα της Βαστίλης, έχοντας κατατροπώσει την ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν στον β’ γύρο των προεδρικών εκλογών της 7ης Μαΐου. Η νίκη του 39χρονου κεντρώου προκαλεί πολιτικό σεισμό στη Γαλλία, φέρνοντας τον διπολισμό στο τέλος του, τα συστημικά κόμματα σε νευρική κρίση και την κοινωνία στα όριά της λόγω (αντ)εργατικής μεταρρύθμισης. Το «μεγαλεπήβολο» όραμά του για την Ευρώπη, πάντως, σκοντάφτει ακόμα στον σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία.

Σάρλοτσβιλ

Το μακελειό του Σάρλοτσβιλ σε πλήρη θέα… Αμάξι με οδηγό 20χρονο Αμερικανό νεοναζί πέφτει επίτηδες πάνω σε αντιφασίστες, που διαδήλωναν κατά της οργανωμένης επίδειξης δύναμης και μίσους ένοπλων ρατσιστών και φασιστοειδών, στην πόλη της Βιρτζίνια στις 12 Αυγούστου.

Η 32χρονη αντιφασίστρια Χέδερ Χέγερ σκοτώνεται επιτόπου, 19 διαδηλωτές τραυματίζονται.

Ο «δικός τους» πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, τους κάνει αβάντα, δεχόμενος ευχαριστίες από τον πρώην αρχηγό της Κου Κλουξ Κλαν, Ντέιβιντ Ντιουκ. Κερασάκι: ο συνδιοργανωτής της αιματοβαμμένης φιέστας και παλιός γνώριμος της Χρυσής Αυγής, Μάθιου Χάιμπαχ, παραδέχεται ότι όλα στήθηκαν με μπούσουλα τον τρόπο δράσης των χρυσαυγιτών!

Καταλονία

Τη μαύρη εποχή του δικτάτορα Φράνκο θύμισε σε πολλούς η αυταρχική αντίδραση της ισπανικής κυβέρνησης του Μαριάνο Ραχόι, πριν και μετά τη μονομερή κήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας από την Ισπανία εκ μέρους της τοπικής κυβέρνησης του Κάρλες Πουτζντεμόν, η οποία καθαιρέθηκε σύσσωμη από τη Μαδρίτη.

Είχε προηγηθεί όργιο καταστολής από πάνοπλες δυνάμεις ασφαλείας της Ισπανίας, που έπνιξαν στη βία το-αντισυνταγματικό και απαγορευμένο, βάσει της ισπανικής Δικαιοσύνης- δημοψήφισμα της 1ης Οκτώβρη. 

Οι χθεσινές -επιβληθείσες από την κυβέρνηση Ραχόι- πρόωρες εκλογές διεξήχθησαν με βασικούς υποψηφίους, που υποστήριξαν την απόσχιση, στη φυλακή και τον Πουτζντεμόν «αυτοεξόριστο» υπόδικο στο Βέλγιο να εγκαλείται για «λιποταξία».

Οποιο αποτέλεσμα κι αν έβγαλαν οι κάλπες, δύσκολα θα αρθεί το αδιέξοδο, δύσκολα θα αμβλυνθεί κι ο διχασμός στην κοινωνία.

Αυστρία

Του φασίστα η χαρά δεν κρύβεται… Και πώς να κρυφτεί, αφού οι επίγονοι των ναζί -τουτέστιν το ακροδεξιό Κόμμα των Ελευθέρων- επανήλθαν ως συγκυβερνήτες της Αυστρίας, μετά το κόκκινο χαλί επιστροφής στην εξουσία που τους έστρωσε ο (ομοϊδεάτης τους σε πολλά ζητήματα) νέος καγκελάριος, Σεμπάστιαν Κουρτς (δεξιά).

Τους έδωσε μποναμά νευραλγικά υπουργεία, όπως τα Εσωτερικών, Εξωτερικών και Αμυνας. Κι έτσι ο αντικαγκελάριος πια, Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε (αριστερά), μπορεί να επαίρεται πως τα δικά του ακροδεξιά στελέχη θα ελέγχουν εφεξής τις δυνάμεις ασφαλείας, τις μυστικές υπηρεσίες και τον στρατό, μεταξύ άλλων: μια ανατριχιαστική πρόκληση για κάθε δημοκρατικό πολίτη και την Ευρώπη συνολικά, που επιλέγει ωστόσο να κάνει την πάπια για την ανίερη αυστριακή συμμαχία.