Διαβάζεις επίσημες ανακοινώσεις, συλλυπητήρια λόγια. Και συνειδητοποιείς πως όλα αυτά είναι στην πραγματικότητα ανεπαρκή να περιγράψουν τα ακριβή συναισθήματα της απώλειας. Δεν μπορούν να χωρέσουν τη στιγμή, την κουβέντα, το γέλιο, την εμπειρία. Εκεί, που βρισκόταν η μεγαλύτερη αξία του Θοδωρή Μιχόπουλου, που έφυγε από τη ζωή στα 65 του τα ξημερώματα της Κυριακής, προδομένος από την ταλαιπωρημένη καρδιά του.
Είσαι ωστόσο αναγκασμένος να γράψεις. Προσπαθείς να θυμηθείς πότε γνώρισες τον «Μιχό». Σου φαινόταν πως γνώριζες χρόνια ολόκληρα το σπινθηροβόλο βλέμμα του, που ανά πάσα στιγμή μπορούσε να μεταφραστεί σε ένα χιούμορ πρωτόγνωρο. Εφταιγε η φήμη που τον ακολουθούσε, αλλά και το γεγονός πως ουδέποτε έβγαινε στο προσκήνιο.
Ακούγαμε πάντοτε για έναν τύπο που έχει περάσει από όλες τις μεγάλες επιτελικές θέσεις μέσων ενημέρωσης διαγράφοντας μια πορεία ζηλευτή για εμάς τους μικρούς. Είχε «χτίσει» έντυπα της Αριστεράς, όπως την «Αυγή» και την «Εποχή», από τα οποία ουδέποτε απομακρυνόταν. Είχε αναλάβει κορυφαίες θέσεις σε όλα σχεδόν τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης, είχε φτιάξει καριέρες «διασήμων», είχε «στήσει» εκ του μηδενός τηλεοπτικές εκπομπές, τα μοντέλα των οποίων ακόμα αντιγράφονται στις οθόνες.
Οι νεότεροι τον γνωρίσαμε για τα καλά την εποχή που ένα μικρό αριστερό κόμμα με τεράστιες αντιφάσεις και ανεπάρκειες φαινόταν πως θα αναλάβει πρωτόγνωρες πολιτικές υποχρεώσεις.
Είχε σπουδάσει στην Ιταλία, μια εποχή για την οποία μιλούσε πάντοτε με ιδιαίτερη συγκίνηση, και ήταν ενταγμένος ανέκαθεν στην Αριστερά. Ηταν όμως πρωτόγνωρος ο συνδυασμός του χαρακτήρα του. Εμοιαζε να έχει εντυπωμένο στον γενετικό του κώδικα τη «μαγεία» της Αριστεράς, αυτήν που φτιάχνεται στις παρέες και τις ανθρώπινες συναναστροφές. Και την ίδια ώρα διάβαζε την πραγματικότητα με αφοπλιστικό ρεαλιστικό βλέμμα.
Γνώριζε πραγματικά τους πάντες και τα πάντα. Ωστόσο δεν αφηνόταν ποτέ στις βεβαιότητές του. Μιλούσε με τους πιο απίθανους ανθρώπους, ρωτούσε, αστειευόταν, μάθαινε. Πάντοτε ανήσυχος, ήταν τελικά σπάνιος στο «χωριό», το δημοσιογραφικό και της Αριστεράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα:
Σε κάποια πρόσφατη προεκλογική περίοδο βρέθηκε σε τηλεοπτικό σταθμό, συνοδεύοντας έναν πολύ γνωστό και προβεβλημένο πολιτικό. Ο προθάλαμος γέμισε από κόσμο, βγήκαν όλοι από τα γραφεία στους ορόφους. Οχι όμως για να δουν τον νέο αστέρα της πολιτικής, αλλά για να χαιρετήσουν τον Θοδωρή.
Δούλευε συνέχεια, κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία στιγμή. Εγραφε, έπαιρνε τηλέφωνα. Καθισμένος εκεί στο Παγκράτι τις Κυριακές διάβαζε όλες τις εφημερίδες, όλα τα κείμενα όλων των τμημάτων και σε έπαιρνε τηλέφωνο να σε ρωτήσει αν η ταινία που είδες ήταν πράγματι καλή, αν η μπάντα που έπαιζε το προηγούμενο βράδυ σε κάποιο καταγώγιο άξιζε (πήγαινε ακόμα και μόνος του να ακούσει ροκ συγκροτήματα), σε προβόκαρε όταν καταλάβαινε από το κείμενό σου ότι κάτι άλλο θέλεις να πεις, γελούσε με την ψυχή του όταν αντίκριζε κάποιο από τα πολλά αλλοπρόσαλλα του χώρου, θύμωνε όταν διαφωνούσε, ήταν ανυποχώρητος, αλλά ύστερα πετούσε ένα αστείο και σε διέλυε.
Ηταν παθιασμένος ο Θοδωρής με τα πάντα. Και γι’ αυτό στεναχωριόταν ο ίδιος όταν σε έβλεπε «συννεφιασμένο» ξεπερνώντας τις όποιες τυπικότητες. Δεν κρατούσε αποστάσεις με όσους εκτιμούσε. Για τους φίλους του, που τον λάτρευαν ειλικρινά, ήταν πάντα παρών, να τους πει δυο-τρεις κουβέντες, ακόμα και αν η αιτία της στεναχώριας σου ήταν τελικά αφελής. Εμοιαζε μερικές φορές απόλυτος, μα τα απλά του λόγια σού προσέφεραν κάτι να κρατηθείς.
Στα κείμενα και τις ανακοινώσεις αναφέρθηκε ως «σύμβουλος» του Τσίπρα, του Τσακαλώτου, του Σακελλαρίδη. Ωστόσο ο Μιχόπουλος δεν ήταν ένας απλός συνεργάτης. Ηταν ένας ειλικρινής άνθρωπος που επιζητούσες να είναι φίλος σου και σύντροφός σου. Γι’ αυτό και απ’ όπου πέρασε αυτά τα τελευταία χρόνια υπήρξε καθοριστικός. Εγραφε σημειώματα, έστελνε ανακοινώσεις, έφτιαχνε στρατηγική, έψαχνε να μάθει τι συνέβη. Ηταν πολύτιμος ο Θοδωρής Μιχόπουλος, γι’ αυτό και τον παρακαλούσαν να βοηθήσει. Και εκείνος τελικά πάντα δεχόταν.
Πόσο γελάσαμε στις παρέες τις μεγάλες και τις μικρές με σένα, Θοδωρή! Ακόμα και τώρα που ο θάνατός σου είναι ανυπόφορος, το πένθος ανακατεύεται με τις αναμνήσεις από τις αφοπλιστικές ατάκες σου, τις χοντρές πλάκες μας, τα γεμάτα κατανόηση λόγια σου. Αυτά μένουν στην επιφάνεια.
Σε αποχαιρετούμε και σε ευχαριστούμε βαθιά.
Ο πολιτικός κόσμος αποχαιρέτησε τον Θοδωρή
Συγκινημένος ο πολιτικός κόσμος αποχαιρέτησε τον Θοδωρή Μιχόπουλο, με άπαντες να αναγνωρίζουν τις αξίες του.
● Ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για τον «φίλο, τον Ανθρωπο, τον σύντροφο σε όλες τις μάχες και τις δυσκολίες, τις χαρές και τις λύπες, τις ήττες και τις νίκες» και επισήμανε: «Πάνω στο χώμα το δικό σου σχεδιάζουμε τους κήπους και τις πολιτείες μας, σύντροφε Θοδωρή».
● «Υπήρξε ένας πολύτιμος σύντροφος και ένας αγαπημένος φίλος για όσους τον γνώρισαν. Η απώλειά του είναι πραγματικά επώδυνη», υπογράμμισε ο ΣΥΡΙΖΑ.
● «Εναν σημαντικό άνθρωπο, σπουδαίο δημοσιογράφο, συνεπή αγωνιστή της ιδεολογίας του, καλό φίλο» τον χαρακτήρισαν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες.
● «Υπήρξε μαχητικός και κυρίως συνεπής στις ιδέες του, για τις οποίες αγωνίστηκε μέχρι τέλους», σημείωσε η Ν.Δ., ενώ η Ντόρα Μπακογιάννη ξεχώρισε το γεγονός πως «διακρινόταν για το ήθος και την εργατικότητά του και είχε φίλους σε όλους τους χώρους».
● «Παλιός φίλος και πολιτικός αντίπαλος τα τελευταία χρόνια. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Ο Θοδωρής ήταν έντιμος και λεβέντης», σημείωσε ο Σταύρος Θεοδωράκης.
● «Θα τον θυμόμαστε, για το ήθος, τις αρχές και την εργατικότητά του», ανέφερε η Ενωση Κεντρώων.
● «Οι όποιες διαφωνίες μας το τελευταίο διάστημα δεν μπορούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τον αγωνιστή που γνωρίσαμε για δεκαετίες, τον δημοσιογράφο, τον άνθρωπο», υπογράμμισε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης.
● «Τίμησε με την παρουσία και τη δράση του την ελληνική δημοσιογραφία, την οποία υπηρέτησε ως ένας μαχητικός δημοσιογράφος με πάθος και άποψη» ανέφερε η ΕΣΗΕΑ.
● Οι συνεργάτες του στο Γραφείο Τύπου του Υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο απασχολείτο εσχάτως έγραψαν το παρακάτω μήνυμα με τίτλο «Ξαφνικά»: «Ο Θόδωρος έμπαινε στο γραφείο ξαφνικά. Χτύπαγε το τηλέφωνο ξαφνικά. Εφευγε ξαφνικά. Μαζί με τον πάκο τις εφημερίδες του σε μία σακούλα. Ο Θόδωρος ήταν ένας αιφνιδιαστικός καταληψίας της σκέψης, αλλά ποτέ του χώρου.
Με την συμπυκνωμένη πείρα του, με την βαθιά αριστεροσύνη του, την πολιτική του οξυδέρκεια, το σαρωτικό του χιούμορ και την αβάσταχτη γοητεία μιας προσωπικότητας με μυθιστορηματικά χαρακτηριστικά. Ας ήταν μια κόνξα από αυτές που δεν μας αιφνιδιάζουν, γιατί ξέρουμε-όπως και ο ίδιος-πώς και πού ήταν ταγμένος. Ο Θόδωρος κάπου κρύβεται κι από κάπου μας την έχει στημένη. Περιμένουμε».
● Ο δε Δημήτρης Τζανακόπουλος έγραψε το λιτό «Αντίο “παππού”», όπως ήταν το χιουμοριστικό προσωνύμιο που του απέδιδαν στο Μαξίμου.
Ποιος ήταν
Ο Θοδωρής Μιχόπουλος γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας το 1952. Εντάχθηκε στην Αριστερά από τα νεανικά του χρόνια, πρώτα στην ΟΣΕ, ενώ ύστερα συνεργάστηκε με το περιοδικό «Κομμουνιστική Θεωρία και Πολιτική» του ΚΚΕ Εσωτερικού. Ακολούθησε την ΑΚΟΑ και ύστερα εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ.
Εργάστηκε στην «Αυγή», τον «Ταχυδρόμο», την «Πρώτη» και αργότερα στην «Εποχή». Υπήρξε επιτελικό στέλεχος του ενημερωτικού τομέα στον ΑΝΤΕΝΝΑ, τον ΣΚΑΪ, το STAR και την ΕΡΤ. Συνέδραμε στην επικοινωνιακή προβολή και τις προεκλογικές εκστρατείες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τον Ιανουάριο του 2015 ανέλαβε διευθυντής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού και διετέλεσε στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα και του Ευκλείδη Τσακαλώτου. Είχε έναν γιο, τον Παύλο.
! Η κηδεία του Θοδωρή Μιχόπουλου θα γίνει σήμερα στις 4 μ.μ., στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Παράκληση της οικογένειάς του, αντί στεφάνων, τα χρήματα να διατεθούν στη Διεθνή Αμνηστία (Αριθμός λογαριασμού Εθνικής – GR2601101510000015148030784 – Ονομα δικαιούχου «Διεθνής Aμνηστία Ελληνικό Tμήμα»).
